Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

Marian Mudder: Ik had
een enorme zelfhaat

journaliste

Hanna Gillissen

N

Na een heftige crisis nam schrijfster, actrice en coach Marian Mudder (59) een sabbatical. Even hoefde ze helemaal niks meer van zichzelf. Het was het begin van het einde van haar angsten en depressie. Over alle therapieën die hieraan voorafgingen, schreef ze het boek Sofasessies.

Het is een kille zomerdag. Maar Marian zit liever in de tuin van het café dan binnen. Hier is het rustig en groen. Dus houden we onze jas aan en warmen we onze handen aan de koffie. Ze vertelt over haar getob, de paniekaanvallen en de hulpverleners die niet hielpen. Best zware kost. Toch schalt regelmatig haar uitbundige lach over het terras. Ze hoort het zelf en knipoogt: "Ik ben eigenlijk een heel vrolijk mens."

 

Als tiener kreeg je al last van angsten, hoe uitten die zich?

"Ik was vooral sociaal heel angstig. Telefoneren deed ik van een briefje. Toen ik in Amsterdam op een huis ging passen, lag ik de eerste twee dagen onder de dekens omdat ik de straat niet op durfde. Maar ik deed dat soort dingen dus wel, had een enorme levenslust. Alleen was alles zo verschrikkelijk eng en moeilijk."

Kies je ook nog voor een spannend vak als acteren…

"Ik heb het mezelf inderdaad niet gemakkelijk gemaakt. Heb nog op kantoor gewerkt als secretaresse, maar daar werd ik diepongelukkig van. Als actrice werd ik enorm uitgedaagd, kwam ik mezelf tegen. Maar dat heeft me uiteindelijk wel gered. Ik voelde dat ik mezelf in de weg zat, en dat wilde ik veranderen. Als ik voor een veilig bestaan had gekozen, was dat nooit gelukt." 

Waar kwamen je angsten eigenlijk vandaan? 

"Ik denk dat iedereen die heeft, ik was me er alleen heel erg van bewust. Ook was ik een stuk gevoeliger dan veel anderen. Ik had weinig filters. Als je het leven heel spannend vindt, levert dat veel stress op, en dan ben je ook vatbaarder voor somberte en paniekaanvallen. Dat wist ik toen allemaal niet. Wel voelde ik me een beetje anders dan anderen. Dan ga je denken: 'Er is iets mis met mij'. Zeker als je jong bent, erbij wilt horen." 

Speelde erfelijkheid nog een rol?

"Mijn moeder was ook heel angstig, ongetwijfeld heb ik daar iets van meegekregen. Mijn vader was somber, vaak gedeprimeerd. Het waren geen levensgenieters. En kinderen nemen automatisch de psychologische patronen van hun ouders over."

Op je 28e ging je voor het eerst in therapie, waarom?

"Ik voelde me heel slecht, daar wilde ik vanaf. Mijn ouders waren goed in overleven: schouders eronder en doorgaan. Maar ik wilde leren hoe ik moest léven. Twintig jaar lang heb ik van alles geprobeerd: van psychotherapie tot reiki. Soms zaten er jaren tussen. Of ik ging maar twee keer omdat ik al snel doorhad: 'Dit gaat mij niks opleveren'."

Waarom werkten die therapieën niet?

"Ze legden veel te veel nadruk op graven in het verleden. Het inzicht dat je ouders het verkeerd hebben gedaan, kan misschien troostend zijn, maar verder heb je er geen flikker aan. In mijn geval werkte het zelfs averechts. Aangespoord door een therapeut werd ik boos op mijn ouders, terwijl die mensen er niks aan konden doen, zij waren ook weer het product van hún opvoeding. En ik wilde meer, wilde heling. Maar van die hulpvraag hadden de meeste hulpverleners nog nooit gehoord. Ze kwamen niet tot de kern: jezelf leren waarderen precies zoals je bent."

Toevallig de verkeerde therapeuten? 

"Ik denk dat er zeker goede therapeuten zijn, maar wel heel weinig en ze zijn vaak duur. Het is moeilijk om er een te vinden. Als je naar een goed hotel zoekt, kijk je naar het aantal sterren. Maar je hebt geen vijf-sterren-therapeuten. Ik krijg ontzettend veel mailtjes van mensen die zich herkennen in mijn verhaal. Hartverscheurende verhalen over hoe mensen van het kastje naar de muur werden gestuurd, eindeloos hebben gepraat maar geen steek verder kwamen."

Wat is het gekste dat je hebt meegemaakt? 

"Uit nieuwsgierigheid ging ik naar een 'energetische healer', die mijn energie zou voelen. In zijn flatje moest ik op de bank gaan liggen en kreeg ik een ketting met flesjes om mijn nek waarin allerlei vage stofjes zaten. Hij zei: 'Er zit iets heel moois in je, maar ook iets verschrikkelijks!' Ik kon niet zien wat er gebeurde, maar hoorde hoe hij als een bezetene tegen de muur aanvloog. Als een soort duivelsuitdrijver. Toen dacht ik wel: 'Ja, dahag!' Je kunt ook doorslaan."

Bijna lachwekkend…

"O ja, ik heb enorm gelachen. Het is geen treurige zoektocht geweest.  Bij Avatar, een spirituele cursus voor persoonlijke groei, ging ik ergens in Friesland op zoek naar de godin in mezelf. Hartstikke leuk! Maar verwacht er niet te veel van…" 

Heb je er wel iets van opgestoken?  

"Tijdens die Avatar kwam ik erachter dat ik een enorme zelfhaat had. De bron van alle ellende. Dat was heel pijnlijk; ik had het zo diep weggestopt."

Zou je alles weer overdoen?

"Niet alles. De Speyertherapie, waarbij je teruggaat naar onverwerkte negatieve ervaringen uit je vroege jeugd, heeft me echt geschaad. De beerput ging open, maar de nazorg was slecht. De behandeling zelf kon ook niet door de beugel. Door een hand op mijn kruis te leggen, checkte de therapeut of ik als baby was verkracht. En door zijn handen om mijn keel te knellen of ik vroeger was gewurgd. Als ik daar nu aan terug denk… schandalig! Kreeg ik aan het eind van de rit ook nog de diagnose: 'U moet uzelf maar als invalide beschouwen'."

Wil je weten hoe het nu met Marian gaat? Lees dan het hele interview in VROUW magazine: "Tijdens mijn depressie duldde ik opeens alleen mijn moeder om me heen. Ik ben haar mijn levensverhaal gaan vertellen, want ze wist eigenlijk niets van mij en ik wilde dat ze me begreep."