Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

Do: 'Als ik verliefd word op een ander
hoop ik dat Marc mij de ruimte geeft'

E

Een zondagskind met altijd een glimlach op haar gezicht, zo ziet de wereld haar. Maar Do is meer dan dat perfect gepolijste plaatje, zo blijkt als we de zangeres laten reageren op haar eigen uitspraken.

 

‘Ik was altijd het goed opgevoede meisje dat ‘ja’ en ‘amen’ zei…’

“Dat klopt, het is niet dat ik geen eigen mening heb, maar ik ben opgevoed met het idee dat je naar anderen luistert en niet denkt dat je het altijd beter weet. Ik ben iemand die intensief blijft proberen en het goede van mensen wil inzien, waardoor ik zowel zakelijk als privé te lang blijf hangen
in relaties waarvan ik eigenlijk al voel: dit is het niet. Ik had het er laatst met een vriendin over dat we iets meer de hond in onszelf moeten zoeken. Als een hond een andere hond niet leuk vindt, gaat hij er met een grote boog omheen, terwijl ik er dan toch aan blijf snuffelen.”

 

Ben je een pleaser?

“Ja enorm, vooral thuis. Ik wil graag dat iedereen blij is. Vervolgens word ik zelf chagrijnig, omdat het mij niet gelukkig maakt. Marc (met wie ze weer samen is na hun scheiding, red.) zegt vaak: ‘Doe het dan niet; wij vragen er niet om en hebben er niks aan als jij prikkelbaar rondloopt.’”

Durf je dat ‘ja’ en ‘amen’ meer los te laten nu je ouder wordt?

“Ik merk vooral dat ik er minder in geloof en denk dat je mooiere en ook eerlijkere relaties kunt opbouwen als je dichter bij jezelf blijft. Niet dat ik nep was, maar het beeld dat veel mensen van me hadden, was wel vertroebeld. Bij het maken van mijn nieuwe plaat Momentum heb ik het heft veel meer in eigen hand genomen en vooral gemaakt wat ík wilde maken. Het hele proces van plannen, opnemen en produceren heb ik zelf gedaan, ik heb songwriters gekozen met wie ik graag wilde werken en elke noot is door mijn vingers gegaan. Hierdoor is het mijn meest persoonlijke plaat geworden. Bij elk liedje denk ik: ja, dit ben ík!”

‘Mensen zien mij als een happy-go-lucky type…’

“Ik denk dat mensen mij als een zondagskind zien bij wie alles over rozen gaat. En tuurlijk, ik héb ook een prachtig leven, maar het is me niet komen aanwaaien. Never judge a book by its cover, zeg ik altijd; je weet gewoon niet wat er achter iemands lach schuilgaat. Toen ik ging scheiden, zei iemand met wie ik van jongs af aan heb gewerkt: ‘Do, het is heel goed dat je ook een keer flink door de shit gaat, want bij jou gaat alles zo goed, je hebt zoveel geluk.’ Jij hebt echt geen idee hè, dacht ik. Alsof dit de grootste shit in het leven is. Eén op de drie mensen gaat scheiden; ik heb echt wel wat meer meegemaakt. Het gaat er niet om dat ik aan de hele wereld moet vertellen wat dat dan allemaal is, ik wil alleen laten zien dat ik meer ben dan dat perfecte plaatje.”

Wat zit daarachter verborgen dan?

“Ik heb mijn hele leven héél, héél hard gewerkt en veel tegenslagen gekend. Veel mensen denken dat het leven van artiesten alleen maar glamour is. Dat is helemaal niet zo, je moet echt bikkelen wil je iets bereiken. Ik heb heel vaak mijn eigen behoeften en wensen opzij moeten zetten en nooit een losbol-leven geleid, omdat ik altijd voor mijn carrière aan het knokken was. En misschien dat ik zelf ook wel dat perfecte beeld hooghoud doordat ik altijd vrolijk overkom. Niemand zit erop te wachten als jij de bühne opstapt met een verdrietig gezicht, dus als ik me even niet zo happy voel, zet ik toch maar weer een glimlach op. Soms is dat best moeilijk.”

Do / Liselore Chevalier

‘Ik denk niet dat Marc en ik ooit nog uit elkaar gaan…’

“Wij hebben zoveel meegemaakt en kennen elkaar op ons allerbest en allerslechtst. Het is comfortabel om écht op iemand te kunnen bouwen en diegene door en door te vertrouwen, het maakt dat mijn liefde voor hem alleen maar groter wordt. Onze relatie kan inmiddels ook wel tegen een stootje. Je herkent je eigen valkuilen en die van de ander, waardoor je sneller aan de bel kunt trekken van: ‘Hé liefje, ik merk dat we weer allebei in ons eigen wereldje zitten, we moeten even tijd maken voor elkaar.’”

Is dat jullie grootste valkuil?

“Ja, we hadden al heel drukke carrières en toen kwamen daar ook nog twee kinderen bij. Voordat je het weet, lig je elke avond om half elf te tukken op de bank en leef je volledig langs elkaar heen. Voorheen dacht ik: die tijd samen komt later wel weer, mijn carrière heeft nu voorrang. Maar dan groei je uit elkaar, die fout hebben we natuurlijk al een keer gemaakt. Je moet zorgen dat je ook man en vrouw en geliefden blijft, en niet alleen maar vader en moeder bent of twee werkende mensen in één huis. Je wordt zo snel huisgenoten.”

Geloof jij in eeuwige trouw?

“Nou, volgens mij heeft nog nooit iemand dat volgehouden, dus nee, ik geloof niet in eeuwige trouw. Maar je moet wel de intentie hebben om elkaar écht trouw te blijven en de ander geen pijn te doen. Stel dat ik een keer verliefd word op een ander, en daar even helemaal van slag van ben, dan hoop ik dat Marc mij de ruimte biedt om uit te zoeken wat het is en waar ik gelukkig van word. Andersom hoop ik ook dat ik in staat ben om hem die ruimte te geven. Ik was 21 toen ik hem leerde kennen, ik geloof niet dat je een heel leven samen kunt zijn zonder ooit gevoelens voor een ander te hebben, dat zou heel raar zijn.”

Lees nu het hele interview in VROUW magazine: 'Pas toen we na onze breuk tot rust kwamen, konden we ook weer praten en begreep ik hem veel beter omdat ik niet continu bezig was met mijn eigen punt te maken.'

Door Jill Waas

Gerelateerde onderwerpen