Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

Freek Bartels: 'Ik vond het niet zo
ingewikkeld om uit de kast te komen'

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

De theatervoorstelling Moeders en Zonen was zo’n succes, dat hij in september en oktober opnieuw wordt gespeeld. Freek Bartels (30) speelt een man die wordt geconfronteerd met intolerantie rondom zijn seksuele geaardheid. Iets wat hij gelukkig helemáál niet herkent uit zijn eigen leven.

 

Freek is te laat. Kan gebeuren. Gelukkig schijnt de zon en is het prima vertoeven bij het stadstrand in Amsterdam. Fotograaf Mark en ik hebben net een kaasplankje besteld als Freek verhit aanschuift. “Sorry, de afspraak stond niet in mijn agenda. Er was een computerstoring. Ik had mijn telefoon op stil staan en was aan het schoonmaken. Ja, daar hou ik van. Dat heb ik ooit eerder in een interview gezegd en dat heb ik geweten – het werd enorm ­opgepikt. Maar ik heb geen smetvrees hoor. Ik vind het, net als mijn moeder, ­lekker om de boel aan kant te hebben. Wordt mijn hoofd ook een beetje leeg van.”

 

Vind je het vervelend dat zo’n opmerking van jou over schoonmaken meteen een eigen leven gaat leiden op social media?

“Ik kan me niet druk maken over wat er op twitter gebeurt. Wat kan mij het schelen dat Truus Truttenkop uit Truttenkopperveen mij een eikel vindt? Mensen gooien er de hele tijd tweets uit met een lelijke context. Dan denk ik: waar halen ze de tijd vandaan? Hebben die ­mensen niks beters te doen dan anderen afzeiken via een anoniem medium? Zelf heb ik ook een keer iets getweet waar ik achteraf spijt van had. Ik keek met een stel vrienden naar het songfestival en vond dat een van de deelneemsters enorm leek op een Monchichi-aapje in een bruidsjurk. Dat heb ik op twitter geslingerd met een foto erbij. ’s Nachts lag ik er wakker van. Waarom had ik dat gedaan? Had ik dat wel moeten doen? Ik ben een beetje een schijterd. Ik geef mensen niet graag ­munitie om op me te schieten.” 

Je was als kind ook heel verlegen, las ik. Hoe ben je dan toch op dat podium terechtgekomen? 

“Ik was een mama’s kindje. Echt zo’n ­jongetje dat zich achter zijn moeders rok verschuilde. Maar juist het theater heeft me daarbij geholpen. Ik kan me verstoppen achter de rol die ik speel. Niemand ziet je eigen kwetsbaarheid, want op dat toneel ben je iemand anders. In mijn privéleven ben ik nog steeds terughoudend. Ik ben geen haantje de voorste of een gangmaker op feestjes. Ik kijk eerst de kat uit de boom. Die verlegenheid zit nog steeds een beetje in me. Ja, ook tijdens interviews. Ook nu denk ik alleen maar: waarom willen ­mensen dat toch allemaal van me weten?”

Vond je het moeilijk om uit de kast te komen? 

“Eigenlijk wist ik het mijn hele leven al, maar ik was een jaar of zestien toen ik het aan mijn ouders vertelde. Ik vond dat niet echt ingewikkeld. Mijn ouders maakten er ook geen enkel punt van. Al van jongs af aan vroeg mijn moeder regelmatig: ‘Heb je een vriendinnetje? Of heb je een vriendje?’ Zij had al zo haar vermoedens. Dat vond ik ook wel weer irritant trouwens. En ook mijn vrienden reageerden heel relaxed. Ik zat op een school waar veel aan theater werd gedaan en de mensen met wie ik omging, zaten allemaal in die hoek. We waren al anders dan de rest; van die artistieke types. Ik zat in een heel veilige omgeving, zowel thuis als in de buitenwereld. Dat maakt het gemakkelijker om uit de kast te komen.” 

De wereld is er sindsdien wel minder veilig op geworden. Je hoort steeds vaker van homostellen die niet eens meer hand in hand durven lopen. Voel jij die onveiligheid ook? 

“Ik vind dat echt verschrikkelijk. Als ik de verhalen hoor over hoe vrij de mensen waren in het Amsterdam van de jaren 80, heb ik het idee dat we nu met stappen ­achteruit hollen. Laatst werd er in Tilburg nog een homoseksuele danser in elkaar geslagen en van een betonnen trap in een parkeergarage afgegooid. Mijn ouders wonen in Tilburg. Ik loop regelmatig langs de plek waar dat gebeurde. Ik betrap mezelf erop dat ik dat nu niet meer onbevangen doe. Ik kijk meer om me heen. Dat vind ik een zorgwekkende ontwikkeling. De toenemende intolerantie komt volgens mij allemaal door angst en onwetendheid. En waarvoor, denk ik dan. Wat is er voor iemand bedreigend aan het gegeven dat twee mannen of twee vrouwen verliefd op elkaar kunnen worden? Daar heb je als hetero toch helemaal geen last van? Ik zou willen dat kinderen al veel vroeger leren dat homoseksualiteit ook normaal is. Al in de kleuterklas zou het een onderdeel van het lespakket moeten zijn. Waarom gaat het in al die kinderboekjes in groep 1 en 2 vrijwel altijd om een papa en een mama en zelden om twee papa’s of twee mama’s?” 

Lees het hele interview in VROUW magazine: 'Er zijn mensen die heel zeker weten dat ze ooit kinderen willen, maar dat heb ik niet. Ik zie wel wat de toekomst brengt.' 

VROUW Jubileumconcert

Kom je ook naar het waanzinnige VROUW Jubileumconcert op 30 oktober a.s.? Bestel snel je tickets en zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley.