Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Mariel Kolmschot
VROUW magazine

'Mijn ex heeft
mijn dochter vermoord'

journaliste

Hanna Gillissen

J

Jack Kwakernaat verloor negen jaar geleden zijn enig kind, de 14-jarige Isabelle. Ze bleek te zijn vergiftigd en vergast door haar eigen moeder, Jacks ex-vriendin. Het leven leek voor hem geen zin meer te hebben, tot hij de liefde weer vond.  

 

“De pijn verdwijnt niet, maar het went. Als ik nu over Isabelle droom, word ik niet meer huilend wakker, maar ben ik blij dat ik haar even bij me heb gehad. Mijn verhaal vertellen helpt bij de verwerking. Niet dat ik wijze woorden heb, maar ik wil wel vertellen hoe ik door deze periode ben gekomen. Dat doe je niet in je eentje, dat kan niet."

Politiebureau

"Het was 20 juni 2008. Ik was een paar dagen op Schiermonnikoog en kreeg een telefoontje van de politie: ‘Je dochter is overleden en je ex is meegenomen naar het politiebureau...’ Mijn eerste gedachte was: zij heeft me alles al ontnomen, het enige wat ze me nog kan ontnemen is mijn dochter en dat heeft ze nu gedaan. Maar die gedachte verdrong ik; het kón niet, het ging mijn voorstellingsvermogen te boven. Ik nam de eerste boot en ben naar huis gereden. Die rit duurde een eeuwigheid en tegelijkertijd maar twee minuten. Mijn ex en dochter woonden precies naast mij, en toen ik thuiskwam, was de straat afgezet. Twee agenten zeiden dat ik naar het politiebureau moest, verder werd me niets verteld. Maar van de overbuurvrouw hoorde ik dat ze gas had geroken."

Manipuleren en intimideren 

"Twee jaar daarvoor waren mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Aan het eind van onze relatie had ze een aantal affaires gehad. Ze vond dat ik moest accepteren wat er was gebeurd, maar ik vond haar gedrag niet normaal. Eerder al hadden we het huis naast ons gehuurd om op te knappen als werkruimte voor haar; toen ik daarmee klaar was, besloot ze daar ineens te gaan wonen met onze dochter. Vanaf dat moment probeerde ze me in alles dwars te zitten en zwart te maken."

"In de week voor haar dood, hoorde ik dat mijn dochter en ex ruzie maakten. Ook zat de achterdeur op slot. Een kennis die bij me was, zei: ‘Bemoei je er maar niet mee.’ Ik heb me zeker zorgen gemaakt om mijn ex. Ze had een donker verleden met een manisch-depressieve moeder die zelfmoord pleegde en een vader die dronk. We waren 27 jaar samen geweest, maar de laatste jaren gedroeg ze zich vreemd. Ze loog, manipuleerde, intimideerde. Ik heb het er zelfs met een psychiater over gehad en die bevestigde: dit is niet normaal. Maar wat kon ik doen? Als ik ook maar iets had vermoed, was ik dwars door de muur heen gesprongen."

Ontkenning

"Twee dagen later moest ik mijn dochter identificeren. Ze lag in een grote zaal op een brancard en was helemaal wit. Ik zat nog in de ontkenning: ‘Hé, dat is mijn dochter helemaal niet.’ Maar toen ik dichterbij kwam, zag ik dat zij het was… Ik pakte haar beet: ‘Isabelle!’ Maar ik voelde: ze is er niet meer. Een verschrikkelijk moment."

"Ik heb mezelf lang kunnen wijsmaken dat het een ongeluk was. Toen ik hoorde dat mijn ex in een cel zat en aan het doordraaien was, heb ik zelfs nog voor haar gepleit: ‘Dit is onmenselijk, geef haar een goede behandeling en begeleiding.’ Op mijn aanraden hebben ze haar overgebracht naar een psychiatrische instelling. Tot bleek dat ze wel dégelijk deze misdaad had gepleegd. Eén van haar eerste uitspraken tegen de agenten was: ‘U denkt toch zeker niet dat ik mijn dochter bij die klootzak van een vader laat?’ Ineens werd het me duidelijk: dat kon een reden zijn geweest om haar te vermoorden. Want vlak voor haar dood had Isabelle aangegeven dat ze weer bij mij wilde komen wonen."

Gedrogeerd

"Stukje bij beetje kwam de waarheid boven tafel: mijn ex had Isabelle gedrogeerd met medicijnen en een gasfles propaan opengedraaid. In de dagen voorafgaand aan de moord had ze een verdovingsmiddel door Isabelle’s eten gemengd en allemaal memo’s in huis opgehangen met lugubere teksten als: ‘We willen begraven worden in die jurk en met die sieraden om.’ Daarmee suggereerde ze dat zij ook zelfmoord zou plegen, maar ze heeft nooit dood gewild. Isabelle is rond twee uur ’s nachts overleden en mijn ex heeft pas om zeven uur ’s ochtends de politie gebeld. Ze is toen snel onder het lichaam van Isabelle gaan liggen en deed net alsof ze bewusteloos was." 

"Later begreep ik dat Isabelle in de dagen voor haar dood chatberichten naar vriendinnen had gestuurd: ‘Mijn moeder is gek aan het doen. Ik moet yoghurt eten met een vies smaakje en er hangen allerlei rare briefjes in huis.’ Ze deed zelfs een noodkreet: ‘Help ik wil nog niet dood!’ Die kinderen hebben het er onderling met elkaar over gehad, maar niet met hun ouders. Dat kun je 14-jarigen niet kwalijk nemen. En Isabelle kon mij niet bellen – mijn ex had haar telefoon afgepakt." 

Voorbedachten rade

"Tijdens de eerste rechtszitting gaf mijn ex toe wat ze had gedaan. Daarna ontkende ze alles. Het enige wat ik wilde was een schuldbekentenis, dat ze berouw zou tonen. In plaats daarvan werd geroepen dat ík misschien wel de moordenaar was; dat ik van Schiermonnikoog naar huis kon zijn gereden, de gaskraan kon hebben opengedraaid om snel weer naar het eiland terug te rijden om het telefoontje van de politie aan te nemen. Het andere moment verzon mijn ex dat Isabelle zelfmoord zou hebben gepleegd." 

"Na twee jaar werd ze eindelijk veroordeeld tot acht jaar cel voor moord met voorbedachten rade. Het Pieter Baancentrum had vastgesteld dat ze borderline had, narcistisch was en zeer manipulatief, maar ze werd niet ontoerekeningsvatbaar verklaard. Na de veroordeling viel ik in een gat. Ik had geen doel meer voor ogen. Ik weet nog dat ik over een brug reed en dacht: als ik er nu vanaf rijd, is het goed. Het hoefde van mij niet meer."

Wil je weten hoe het nu met Jack gaat? Lees zijn hele verhaal dan nu in VROUW magazine: 'Mijn ex was vroeger een ander persoon, anders had ik het nooit 27 jaar met haar volgehouden, maar door Rosaliene ervaar ik pas wat liefde is.'