Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

'Mijn kinderen hebben nooit
om deze situatie gevraagd'

Maaike Olde Olthof

D

Daphne Deckers viert vakantie, maar geen nood: Maaike Olde Olthof neemt het stokje graag over. Ze is gescheiden, heeft twee dochters en een grote liefde in het buitenland. Deze week voelt ze zich schuldig tegenover haar dochter. 

De bel gaat. Lichte paniek in Puck d’r ogen. “Waar is mijn slaapkonijn? Heb jij ’m gezien?”

Opa en oma komen Puck en Charlie voor een paar dagen ophalen. Ik heb geen idee waar die knuffel ligt.

“Trouwens... ik wil helemaal niet logeren.” Puck kijkt snel onder haar bed. Als ze weer overeind komt, stapelt ze beide armen boos op de buik. “Moet het?” Ze kijkt me vragend aan. In haar stem klinken frustratie en verwijt. Ik knik. Wat heb ik een hekel aan zulke momenten. Dat weet ze.

“Maar... We zijn er net.” Ze heeft gelijk. Zolang zijn ze er nog niet, hoogstens een dag of drie. “Ja, ik weet het,” zeg ik, terwijl ik door haar krullen strijk. 

Weg flexibiliteit 

Voor het eerst in zeer lange tijd werk ik vier dagen per week. Dat is voor iedereen even wennen, inclusief mijn ex. Die kon er voorheen blind vanuit gaan dat ik de oneffenheden van zijn onregelmatige werkrooster wel opving. Dat deed ik overigens met liefde, voor mijn kinderen. Die flexibiliteit is nu weg.

Met als gevolg dat de meiden tijdens de eerste officiële werkweek al van het kastje naar de muur gestuurd worden. Logistiek loopt de boel meteen in de soep. Als er één ding is waar ik me continu rot over voel, is het wel dat ellendige gesleep. Puck en Charlie moeten altijd een koffer mee en overal zelf aan denken. Zoals de favoriete pop die je hebt laten liggen. De nieuwe schooltas. Het huiswerk dat gisteren af moest maar nog in het andere huis ligt. De tand die er eindelijk uit is, die je dolgraag aan je moeder wilt laten zien en ineens spoorloos is. Wij, de ouders, hebben een eigen plek maar zij moeten zich wekelijks verplaatsen. Aanpassen aan het ritme, de regels en opvoeding van een ander. Dat is oneerlijk.

Gemis

Charlie lacht blij naar me vanaf de achterbank terwijl Puck tegen de tranen vecht. Dat heeft ze altijd bij het afscheid. Ze houdt mijn hand door het open autoraampje even stevig vast. Het slaapkonijn vonden we, gelukkig, vlak voor vertrek nog ergens in de keuken. 

“Mama, ik ben een Playmobil-paard kwijt. Je weet wel, die gele. Als je ’m vindt, wil je het dan op mijn kamer leggen? Ik wil er meteen mee spelen als ik terugkom,” zegt Charlie snel, want opa sluit de elektrische ramen al. “Natuurlijk lieverd, veel plezier. Ik ga jullie missen!” schreeuw ik ze hard toe. Het komt er geforceerd uit. Eenmaal binnen plof ik, midden tussen de enorme zooi speelgoed, op de bank. Zucht, wat een plotselinge, oorverdovende stilte.

Noodzaak

Ben ik wel goed bezig? Wat is eigenlijk het beste voor de kinderen? Werken of niet? Het is noodzaak, want ik moet de huur betalen. De meisjes hebben nooit om deze situatie gevraagd. Het komt uiteindelijk wel goed... Toch? Die gedachtes maken me onrustig dus ik besluit maar wat troep op te ruimen. Als ik opsta voel ik een snijdende pijn in mijn voetzool. Ik vloek.

Het is het gele Playmobil-paardje.