Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

'Het envelopjessysteem is duidelijk
nog niet aan achtjarigen besteed'

Afslankcoach

Mieke Kosters

M

Mieke Kosters is ondernemer en auteur van o.a. Het geheim van slanke mensen. Ze woont samen met Jaap en heeft drie kinderen. Deze week heeft haar jongste dochter een feestje.

Jongste Dochter is uitgenodigd voor een feestje. Op de uitnodiging staat als cadeautip: een envelopje. De jarige wil het allerliefst een bijdrage voor een polaroidcamera. Ik moet toch even slikken. Ik hou niet van envelopjes op een uitnodiging. Die aversie begon ooit toen mijn ouders zo’n kaart kregen met de tekst: Als je ons wat toe wilt stoppe, doe het in een enveloppe

Maar het ergste enveloppenincident maakte ik mee toen mijn opa en oma 50 jaar getrouwd waren. Hun liefste cadeauwens was een envelopje met een bijdrage voor het nieuwe orgel van de kerk. Je kunt op zich best twisten over het nut van dit (goede) doel, maar dat m’n opa en oma niets voor zichzelf vroegen, vond ik wel aandoenlijk.

Toen we na afloop van het feest de doos met enveloppen leegden, ontdekten we een opvallend patroon: in de enveloppen met naam zat over het algemeen een redelijk bedrag. De blanco enveloppen daarentegen beloofden niet veel goeds. Er waren er zelfs drie bij waar helemaal niets in zat! Er zijn dus mensen die op een feest komen, het gouden bruidspaar feliciteren, de hele avond lekker eten en drinken en een lege envelop in de cadeaudoos stoppen.

Bijzondere cadeauwensen

Toen wij in de bruiloftenfase kwamen, werden de envelopjes vervangen door heuse cadeaulijsten: voor ‘de uitzet’. Ik weet nog dat ik een keer vol goede moed naar de Bijenkorf toog en erachter kwam, dat zelfs het kleinste schaaltje van het toekomstige servies minimaal 100 euro kostte. Ik heb nooit bij het bruidspaar durven eten. Tegenwoordig vraagt men vooral bijdrages voor bijzondere extra’s; een schilderij of ander kunstwerk, een boot voor in de grachten of die (huwelijks)reis naar Bali. En nu dus voor de polaroidcamera van een meisje van acht.

Ergens heb ik er nog begrip voor ook. Zeker als ik zie wat voor een meuk mijn kinderen krijgen – en geven – op kinderfeestjes. Zoon kreeg afgelopen verjaardag ruim een kilo snoep, drie dezelfde soundmachines met irritante scheet- en kermisgeluiden én twee ballen. 

Versierde envelopjes 

Jongste Dochter vindt het prima om een envelop cadeau te doen. Ze versiert het witte papier met een gekleurde tekening en is klaar voor het feest. Er staat geen cadeaudoos bij de deur. De jarige job wacht zelf haar vriendinnetjes op.

“Heb je ook een envelopje?” vraagt ze aan ieder kind dat binnenkomt. Dochter geeft haar cadeau meteen maar af.

Als de jarige het opent, kijken zowel dochter als jarige gefascineerd in het zakje: “Wow, 10 euro!” De jarige is heel blij. Alleen de moeder van het feestvarken loopt er zenuwachtig bij: “Je weet wel dat dit een bijdrage is voor de camera, hè?” Onze beide dochters negeren deze mededeling volkomen. Ik grinnik. Het envelopjessysteem is duidelijk nog niet aan achtjarigen besteed.

Als Dochter moe maar voldaan thuiskomt van het feestje, zegt ze: “Mam, ik wil ook graag envelopjes voor m’n verjaardag. Dan krijg je én geld én een camera!”