Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

Opgebiecht: Ik denk dat ik
doof word

I

In deze rubriek kunnen lezeressen – al dan niet anoniem – hun geheim verklappen. Deze week biecht een veertiger op dat ze zich schaamt voor haar doofheid. 

“Ik zit er al weken tegenaan te hikken: wel of niet m’n oren laten testen. Ik weet dat het moet, maar ik wil het niet. Ik ben nog maar 46! Maar ook al heb ik er geen zin in, ik kan niet ontkennen dat er iets aan de hand is. 

Dromerig type

Ik moet de televisie steeds harder zetten, omdat ik het anders niet kan volgen. Dan komt mijn man foeterend de woonkamer binnen, omdat hij echt niet kan werken met dat lawaai. De kinderen klagen ook dat ze vaak drie keer iets moeten vragen voordat ik reageer. Nu ben ik een dromerig type, dus ik heb lang kunnen doen alsof het daarmee te maken had. Dat ik ze niet hoor, omdat ik dan in mijn eigen wereldje zit. Maar dat gaat natuurlijk niet op als je aan tafel zit te kletsen.

Laatst was ik met een groepje vriendinnen uit eten en dan moet ik me echt enorm concentreren om het gesprek te kunnen volgen. Zeker als er ook nog getik van bestek en een slechte akoestiek is. Ik heb heel vaak maar wat geknikt, terwijl ik echt geen idee had waar ze het over hadden.

Afspraak niet gehoord

Dat heeft me al verschillende keren in een lastig parket gebracht. Eén keer was ik met een paar vriendinnen naar een terrasje en werd er van alles besproken over een vriendin die binnenkort jarig zou zijn. Op een gegeven moment vroegen ze iets aan mij; ik hoorde niet wat precies, dus knikte ik maar ‘ja’.

Een paar weken later hing een van mijn vriendinnen aan de lijn; dat ze zo’n had in het etentje... Bleek dat ze destijds aan mij hadden gevraagd om het favoriete restaurant van onze vriendin te reserveren. En ik had ‘ja’ geknikt. Die tent was inmiddels allang volgeboekt, dus moesten we ergens anders heen. Ik maakte er maar wat van; dat ik het zo druk had gehad, dat het er helemaal bij in was geschoten. Glad vergeten. Maar ik had het dus nooit gehoord.

Kinderen in tranen

Een andere keer waren mijn kinderen de dupe van mijn slechte oren. Ze zouden met mijn jongere zus naar een pretpark gaan. Zij blij en opgewonden. Op de bewuste dag stonden ze helemaal klaar, met pakjes fris en snoepjes voor onderweg... Geen zus, geen auto. Dus ik haar bellen waar ze bleef. Zegt ze tot mijn stomme verbazing: ‘Maar dat had ik toch op de verjaardag van papa gezegd? Dat m’n ex een weekendje wegging met de kids en dat ik het daarom een maand wilde uitstellen?’ Mijn kinderen in tranen... ze hadden zich er zo op verheugd.

Dat zijn heel vervelende dingen en het begint ook op te vallen. Thuis zeggen ze weleens: ‘Mama, je lijkt wel doof!’ Maar ik geloof niet dat ze doorhebben hoe slecht mijn gehoor echt is. Eén op één gesprekken gaan nog, vooral als er niet al te veel achtergrondgeluid is. En ik kijk meestal Engelstalige series dus dan kan ik de ondertitels lezen. Maar zodra het een Nederland programma is en ik van verschillende kanten geluid hoor, gaat het mis.

Het komt vast omdat ik vroeger vaak naar rockconcerten ging, daarmee heb ik m’n gehoor wellicht beschadigd. En ik heb ook lang naar harde muziek via m’n koptelefoon geluisterd; zal ook niet hebben geholpen. Dat doe ik nu niet meer. Maar ja, het leed is blijkbaar al geschied. Nu mis ik de helft van wat er tegen me gezegd wordt en breng ik mezelf steeds vaker in de problemen. Maar zo’n apparaat in m’n oor... ik weet het niet. Ik wist niet dat ik zo ijdel was!”

Gerelateerde onderwerpen