Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

'Ik durf niet meer met
mijn man te vrijen'

I

In deze rubriek kunnen lezeressen - al dan niet anoniem - hun geheim verklappen. Deze week biecht een lezeres op dat ze eigenlijk niet meer met haar man durft te vrijen.

Met gillende sirenes werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Mijn man had een hartinfarct, en dat terwijl hij nog maar net de 50 was gepasseerd. Thuis was hij na het maaien van het gras ineens onwel geworden en had hij de - voor mannen - bekende klachten: kortademig, pijn op de borst, zijn linkerarm... Ik heb meteen de spoedlijn gebeld en in no time was die ambulance er. 

Paniek

In het ziekenhuis werd hij gedotterd en volgens de artsen zou hij weer helemaal herstellen. Natuurlijk moest hij het de eerste tijd rustig aan doen, maar langzaamaan kreeg ik mijn man weer terug. In het begin was hij nog wel angstig. Hij had zo veel vragen: kon hij nog wel wielrennen, en kon hij dan wel voluit gaan...

Tijdens een van zijn eerste voorzichtige fietstochtjes kreeg hij zelfs een paniekaanval, zomaar ineens. Heeft hij in de berm zitten huilen. Mijn hart brak toen hij me dat later vertelde. We konden er samen gelukkig goed over praten en hebben ook goede voorlichting gekregen. Maar toch, wat ze ook tegen je zeggen, het blijft door je hoofd spoken: wat als het nog eens gebeurt? Wat als ze dan te laat zijn? Wat als...?

Kinderen

Niet alleen voor hem was dat moeilijk, voor mij ook. In het begin wilde ik vooral hem tot steun zijn, sterk zijn voor mijn man en de kinderen, want die waren ook ineens hun veilige wereldje kwijt.

Het besef dat ze hun vader zomaar kwijt konden raken, hakte er bij hen flink in. Maar toen ze eenmaal zagen dat hij gewoon nog met hen kon stoeien en ook weer vrolijk was, kregen zij ook langzaam weer hun speelsheid en onbevangenheid terug.

Seks

Nu ik nog. Het lijkt wel alsof het allemaal nu pas tot me doordringt wat er is gebeurd. Hoe broos je gezondheid kan zijn, hoe kwetsbaar het leven... Je zou denken dat je dan juist de intimiteit met elkaar opzoekt. Maar ik merk dat ik me eerder terugtrek. Ik knuffel hem en zeg wel honderd keer hoeveel ik van hem houd, maar dat gepassioneerde van vroeger... dat lijkt wel weg.

Hij heeft wél zin in seks en zegt ook steeds dat het echt geen probleem is om met elkaar te vrijen. En dat geloof ik ook wel, maar ik heb opeens remmingen die ik hiervoor niet had. Misschien dat ik onbewust toch bang ben dat zijn hart het opnieuw begeeft tijdens de seks. Ik heb wel geprobeerd om me eraan over te geven, maar ik kan me gewoon niet laten gaan. Zit te veel in m’n hoofd en ja, als je iets niet moet doen tijdens het vrijen, is het wel nadenken.

Pijnlijke momenten

Het levert bijzonder pijnlijke momenten op in bed. Mijn man heeft juist nu behoefte aan dicht bij elkaar zijn, maar ik houd het af, omdat ik bang ben dat hij dan meer wil en het op vrijen uitdraait. Laatst gebeurde dat dus en haakte ik op het allerlaatst af.

Hij voelde dat echt als een afwijzing. Het voelt voor hem alsof ik het vertrouwen in zijn lijf ondermijn, terwijl hij nu juist verder wil, zijn leven weer wil oppakken. Ik snap dat zo goed. En toch... ik kan hem niet helpen.

Het heeft echt niets met mijn liefde voor hem te maken; dat heb ik hem gelukkig duidelijk weten te maken. Maar seksuele opwinding kun je toch niet afdwingen? Ik heb niet om dit angstgevoel gevraagd, het heeft me enorm overvallen. Misschien heeft het gewoon wat tijd nodig en komt het op een gegeven moment vanzelf weer goed. Ik hoop dat hij nog wat geduld met me heeft.

Want ik wil hem echt niet kwijt...

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook - al dan niet anoniem- iets opbiechten?

Dan kan dat hier!