Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

'Wie ben ik om hem te vertellen
wat de juiste leefwijze is?'

Maaike Olde Olthof

D

Daphne Deckers viert vakantie, maar geen nood: Maaike Olde Olthof neemt het stokje nog één keer over. Ze is gescheiden, heeft twee dochters en een grote liefde uit het buitenland. Deze week gaat ze met hem uit eten.

"Niet opeten, straks ga je dood." De stem zwaar serieus, zijn blik indringend. Hij meent het. Plofkippen, varkensleed en gifeieren; het ene na het andere schandaal haalt het nieuws, maar ik heb thuis mijn handen vol aan de Voedsel- en Warenautoriteit die dagelijks tegenover me zit. Carlos, mijn grote, exotische liefde is weer voor drie maanden bij ons. Dat vieren we met een diner voor twee in het favoriete restaurant.

Kaapverdische eilanden

Ik klop het eigeel met augurk en uitjes door mijn steak tartare. Wat tabasco erover en klaar is het perfecte voorgerecht. Niemand bepaalt wat en hoe ik eet, ik ben toch geen kind meer?! Hoewel ik niks zeg - laten we het vooral gezellig houden - ziet Carlos dat ik boos ben. Zo is-ie.

"Maar… begrijp me dan toch. Het is rauw!" Op de Kaapverdische eilanden is dat risicovol. Vers gevangen vis sla je kapot op een smerige, houten pier. Vervolgens ligt het makkelijk een uur in de volle zon tot de kok van een restaurant zijn keuze maakt.

Fikse darmkramp

Of niet. Het wordt in ieder geval altijd opgegeten, want voedsel is er schaars. Toen ik, lang voordat ik hem leerde kennen, voor het eerst op de eilanden kwam, bezorgde zo’n vis me op de eerste dag fikse darmkramp. Na twee weken chronische buikloop was ik 8 kilo lichter en een parasiet rijker. 

"Wat lekker" zeg ik. De tartare is verrukkelijk. Ik maak onbewust een zacht smakgeluid, heel ongepast, als ik het naar binnen werk. Carlos lacht besmuikt. "O o, Regina..." Hij zucht bij het uitspreken van mijn tweede voornaam. Die zet hij vaker in als weekmaker. Heel charmant die zachte g maar vanavond trap ik er mooi niet in.

Vis, rijst en bonen

Volgens Carlos zijn alleen vis, rijst en bonen gezond. Niks rauw, want alles moet gekookt zijn. Je eet drie stevige maaltijden per dag en thee is voor vrouwen want mannen krijgen 'm na een bakkie niet omhoog. Yeah right. Alsof dat na een paar glazen grogue (de lokale sterke drank) wél lukt.

Ik schraap mijn keel. "Je bent niet bepaald het lichtende, gezonde voorbeeld, want je eet eenzijdig: vis en rijst. Altijd." "Ha!" Hij buigt zijn torso over tafel. "Waar heb je het over? Als we uit eten gaan krijg je hier overal friet bij. Een kindermenu? Altijd friet, pannenkoek of pasta. Dat is pas ongezond en eenzijdig!"

Zittend beroep

Hij heeft gelijk. Wie ben ik om hem te vertellen wat de juiste leefwijze is? Ik weet het: veel groente, vaak bewegen, weinig alcohol en vet. Maar ik leef allesbehalve volgens het fitgirl-boekje. Ik heb namelijk een zittend beroep, ik houd van rauw vlees, drink te veel alcohol en haat sporten. Genieten, dat lukt wel. Carlos ook, want hij veert op nu het hoofdgerecht wordt gebracht.

Zalmforel met rijst voor hem en risotto met veel Parmezaanse kaas voor mij. Machtig en onverantwoord lekker. Het blijft wel heel lang stil. "Kijk, dat maakt me echt gelukkig", zegt hij na een tijdje. Zijn hand pakt de mijne. "De rijst?" vraag ik. "Nee, dat je zo’n gezonde eetlust hebt."