Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mieke Kosters
VROUW magazine

'Ik ben gewoon niet
zo’n dierenvriend'

Afslankcoach

Mieke Kosters

M

Mieke Kosters is ondernemer en auteur van o.a. Het geheim van slanke mensen. Ze woont samen met Jaap en heeft drie kinderen. Deze week heeft ze het over een gevoelig onderwerp: of je wel of niet van dieren houdt.

 

Ik ben niet degene bij wie je je hond kunt laten logeren. Of je konijn of je cavia. Ik heb nu eenmaal liever geen dieren in huis, of het nu om muggen, muizen of hamsters gaat. Man ook niet. In tegenstelling tot zijn zus, die een soort dierenopvang aan huis heeft met minimaal twintig soorten; van hond en kat tot gans en pauw. Horror! Ik ben gewoon niet zo’n dierenvriend. 

Kattenmens

Dat is overigens niet iets om zomaar even toe te geven op feestjes of partijen. In de loop der jaren heb ik gemerkt dat er behoorlijk veel dier-fanatici zijn, die je dan direct de rug toekeren. Dus om hier het een en ander te nuanceren: ik ben niet tégen levende dieren, ik heb er gewoon niet zoveel mee.

Als ik een plaatje van een uitgehongerd paard zie, vind ik dat heus wel zielig. Ik vind alleen een uitgehongerd mens vele malen zieliger. Ik vind de Partij voor de Dieren dan ook het toppunt van luxe. Hoe goed gaat het met een land als mensen een partij oprichten om dierenbelangen te beschermen? Maar goed, als het mes me op de keel wordt gezet en ik moet kiezen, dan ben ik meer een kattenmens dan een hondenmens.

Pippi

Wij hadden vroeger een kat. Daar was ik zelfs heel gek op. Tot Pippi op een dag niet meer thuiskwam na het buitenspelen. Nog altijd kijk ik met extra aandacht als er een zwarte kat met een wit befje en witte pootjes voorbijloopt.

Ik heb me jarenlang heel erg schuldig gevoeld: ze liep weg in de tijd dat ik naar de middelbare school ging. Ik kreeg andere liefdes en huiswerk, en duwde arme Pippi steeds vaker van mijn schoot af. Ik heb lang geloofd dat mijn puberlijke afstandelijkheid de oorzaak was van het weglopen. Wellicht is m’n anti-dierhouding dus wel gewoon een post-traumatische reactie. Wat dan weer geldt als verzachtende omstandigheid. 

Knaagdier

Nu willen de jongste twee kinderen een knaagdier om mee te knuffelen. Maar dat gaat mooi niet gebeuren, want ik weet precies hoe dat gaat. De eerste twee weken kijken ze er nog wel naar om, maar na twee maanden ligt zo’n hamster of konijn de godgansedag lusteloos in z’n eentje in z’n kooi. Totdat die kooi moet worden schoongemaakt omdat het hele huis ernaar stinkt. En drie keer raden wie daarvoor opdraait... 

Oudste Dochter hoeft niet meer zo nodig. Die heeft al bijna vier jaar lang de zorg voor twee goudvissen. En daar heeft ze het inmiddels behoorlijk mee gehad. Alleen... die vissen van haar zijn niet kapot te krijgen. Afgelopen vakantie werden ze drie weken bij de buren gestald.

Toen we wegreden zei Dochter: "Ik ben zo bang dat mijn vissen het niet overleven deze vakantie." "Zou je dat heel erg vinden dan?" vroeg ik verbaasd. "Nee", antwoordde ze, "maar ik ben als de dood dat de buren dan uit medelijden twee dezelfde vissen terugkopen!"