Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

Opgebiecht: 'Stiekem denk ik aan de dierenarts
tijdens het vrijen'

I

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze week biecht een lezeres op dat ze verliefd is op de plaatselijke dierenarts. 

“Als klein meisje wilde ik dierenarts worden. In mijn kinderlijke fantasie was dat het ultieme beroep. Fijn de hele dag met beesten werken, ze verzorgen en weer beter maken... Het leek me het leukste wat er was. 

Uiteindelijk kwam er helemaal niets terecht van die studie dierengeneeskunde. Ik werd uitgeloot, ging communicatie studeren en koos uiteindelijk voor een veel commerciëlere loopbaan in de reclame. Maar van beesten hield ik nog steeds. Mijn liefde vierde ik bot op het verzorgen en houden van zoveel mogelijk huisdieren. Heel bewust ging ik landelijk wonen en verzorgde ik twee bokjes, een hangbuikzwijntje, wat konijnen en een paar gezellige kippen voor in de tuin. In huis wonen twee eigenzinnige katten. Mijn vriend, met wie ik al jaren samenwoon, vond het allemaal prima, zolang hij er maar niet voor hoefde te zorgen. Maar hij bedong wel dat het er niet méér mochten worden.

McLekkerdier

Toen bleek dat de konijnen toch niet allemaal vrouwtjes waren en de eerste zwangerschap zich openbaarde, ging ik voor het eerst naar de nieuwe dierenarts bij ons in het dorp. Die eerste ontmoeting met McLekkerdier zette mijn wereld op zijn kop. Toen hij me binnenriep in zijn behandelruimte viel ik bijna in katzwijm. Zijn prachtige blauwe ogen en ontzettend sexy lach zetten me in vuur en vlam. En hoe lief hij met mijn konijn was! Alles aan hem was leuk. Beduusd liep ik terug naar huis. Ik vond het helemaal niet erg dat ik later die middag weer terug moest komen om mijn ‘geholpen’ rammelaar op te halen. Kon ik hem fijn nog een keer zien.

Bij thuiskomst bedacht ik met welke smoes ik opnieuw naar de dierenarts zou kunnen. Het kon me niet schelen dat een consult buiten het spreekuur tachtig euro zou kosten. Ik had het ervoor over om hem alleen maar weer even te kunnen zien.

Op de dagen dat ik mijn droomdokter had gezien, wilde ik altijd seks met mijn vriend. Maar terwijl we de liefde bedreven, dacht ik aan hem. Ik stelde me voor dat de handen die ik op mijn lichaam voelde die van de dierenarts waren. Dat de lippen die mij kusten dezelfde waren die me die middag zo vriendelijk hadden toegelachen. Ik hield mijn ogen tijdens de seks stijf gesloten, maar voelde me achteraf schuldig tegenover mijn vriend. Emotioneel gezien ging ik natuurlijk hartstikke vreemd.

Schuldgevoel

De afgelopen weken ben ik met zo ongeveer elk huisdier wel een keer naar de praktijk gegaan. Een wormenkuurtje hier, nagels knippen daar en toch nog even laten checken of het echt wel helemaal goed was gegaan met het konijn. En iedere keer vond ik het geweldig om hem weer tegen het lijf te lopen.

En zo is het nog steeds. Mijn schuldgevoel tegenover mijn vriend is inmiddels groter dan ooit. Ondanks dat er dus nooit iets tussen mij en de dierenarts is gebeurd en ik al jaren een goede relatie heb, droom ik wel over hem. Het is ook niet zo dat ik mijn vriend kwijt wil, maar heimelijk hunker ik naar de dierenarts. Ik dagdroom over een leven met hem en al onze beesten. Kortgeleden hoorde ik ook nog eens dat hij vrijgezel is!
Maar ik wil mijn vriend niet kwetsen en weet ook helemaal niet of de dierenarts mij wel ziet zitten.
Wat moet ik doen?”