Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hanna en Carollyne
VROUW magazine

Lepeltje-lepetje met knuffeltherapie
'Ik zie een wind als een compliment'

journaliste

Hanna Gillissen

L

Lepeltje-lepeltje liggen met een wildvreemde? Redacteur Hanna Gillissen moest er niet aan denken. Toch trok ze haar joggingbroek aan en ging in knuffeltherapie. Want, zo wordt beweerd, knuffelen maakt gelukkig.

Stink ik niet? En wat als ik de slappe lach krijg of helemaal verstijf? Gespannen bel ik aan bij de praktijk van Lepeltje Lepeltje Knuffel-sessies & Massage. “Is toch fijn, lekker knuffelen,” zei mijn vriend nog. Ja, met hem wel. En ik moet me inhouden om ons zoontje van anderhalf met zijn bolle wangen en stevige beentjes niet helemaal plat te knuffelen. Maar met een vreemde – dat is een ander verhaal. 

Stevige knuffel

Knuffeltherapeut Carollyne doet open. Ik wil haar een hand geven, maar zij geeft me een stevige knuffel. Ik ben een beetje overrompeld, maar het breekt wel het ijs. Eerst krijg ik een Thaise yogamassage “om te ontspannen”. Kan ik wel gebruiken…

Ik ga op mijn rug liggen op een matrasje, verwarmd door een elektrische deken – lekker! Carollyne duwt mijn armen en benen in verschillende yoga-posities. Het enige wat ik hoef te doen is mijn lichaam slap en ontspannen houden. Wist niet dat dat zo moeilijk was!  

“Ontspan je been maar, hoor,” zegt Carollyne, “en laat je schouders hangen. Je hoeft niet mee te helpen.” Tot overmaat van ramp begint mijn buik luid te borrelen. “Was je hier bang voor? Voor gekke geluiden?” raadt de knuffeltherapeut. “Het klinkt misschien gek, maar ik zie zelfs een wind als een compliment. Het is een teken van ontspanning. Dus laat lekker borrelen.” 

Anderhalf uur later voel ik me een beetje wazig, maar ook lichter. Zelfs meer ontspannen. Ik zit minder in mijn hoofd. 

Lepeltje-lepeltje

Nu Carollyne me heeft gemasseerd en dus veelvuldig heeft aan-geraakt, lijkt de stap naar knuffelen opeens minder groot. Maar als ze dicht naast me komt zitten en een arm om me heen slaat, voelt dat toch gek. Met haar andere hand pakt ze een boekje, de Cuddle Sutra, waarin allerlei ‘knuffelhoudingen’ staan. Er gaat een wereld voor me open. Ik kies voor het vertrouwde lepeltje-lepeltje. 

“Wil je het kleine of het grote lepeltje zijn?” vraagt Carollyne.

Eh… het kleine, binnenste lepeltje maar. 

Als ik op mijn zij lig, komt ze tegen me aan liggen. En legt haar arm om me heen. Eerst schiet er nog van alles door mijn hoofd: O, als er maar niks gaat kriebelen! En: Niet lachen, niet lachen! Natuurlijk begin ik toch zenuwachtig te giechelen. Ongemakkelijk dit! Maar Carollyne stelt me gerust: “Logisch, dit is ook nieuw voor je en onwennig.” Het valt me op hoe rustgevend haar stem klinkt. Ik sluit mijn ogen en even voel ik me heel geborgen. Tot ik het plaatje weer voor me zie en een nieuwe lach voel opkomen.

Op huisbezoek

Als we weer naast elkaar zitten, vraag ik wat voor mensen er voor een knuffelsessie komen. “Zowel vrouwen als mannen, en van alle leeftijden. Van zakenmensen en studenten die tot hun oren in de stress zitten, tot mensen met een vorm van autisme die soms heel intelligent zijn, maar een sociale barrière hebben waardoor lichamelijk contact lastig is. Sommige cliënten hebben een partner die minder knuffelig is, of ziek, of ze hebben gewoon de behoefte om iets extra’s te doen voor zichzelf.” 

Carollyne biedt individuele knuffelsessies en workshops in een groep. “En bij mensen met een lichamelijke beperking ga ik op huisbezoek. Ik heb ook een ‘instopservice’; dan kom ik bij mensen thuis de dag doornemen en stop ik ze lekker in.

Voor vaste cliënten bied ik de mogelijkheid van een overnachtingssessie. Dan slapen we in één bed. Je zou kunnen denken dat dit best ver gaat, maar sommige cliënten hebben
dit echt nodig. Vergelijk het met een nachtdienst in de zorg.

Het kost natuurlijk wel veel energie, dus het gebeurt niet vaak. Mijn thuisfront vindt het heel mooi en bijzonder wat ik voor mijn cliënten beteken, maar ze zeggen ook dat ze het zelf niet zouden kunnen wat ik allemaal doe. En natuurlijk heb ik thuis nog zin om te knuffelen. Er is voor mij een duidelijk verschil tussen professioneel en privé knuffelen. Ook al voel ik me zeer betrokken bij mijn cliënten, de knuffels blijven toch professioneel.”

Fris

Dat aanraken belangrijk is, staat voor haar als een paal boven water. “In een kindertehuis in Amerika was op één geboorteafdeling veel minder kindersterfte dan op andere afdelingen. Bleek een nachtzuster daar stiekem de baby’tjes uit de couveuses te halen en ze te knuffelen! Maar ook volwassenen hebben behoefte aan aanraking. Ik heb oudere cliënten in verzorgingstehuizen die helemaal opfleuren van een arm om ze heen.”

Maar wat als een cliënt niet lekker ruikt? Denkt ze dan nooit: hm, daar wil ik echt niet mee knuffelen? “Het is de bedoeling dat mensen fris en schoon naar de praktijk komen. Bovendien, het is mijn vak. ‘Zorg voor anderen’ stroomt nou eenmaal door mijn aderen.”

Geen erotiek 

De knuffeltherapeut heeft wel duidelijke grenzen: géén erotische handelingen. “Natuurlijk voel je mijn borsten tegen je aan tijdens een omhelzing – ik kan moeilijk de boel naar binnen trekken – maar er gaan geen handen naar geslachtsdelen. Dat staat duidelijk op mijn website, en dat bespreek ik ook tijdens het telefonische intakegesprek. Ik ben altijd heel open: voor seks moet je op andere plekken zijn.”

Al is het knuffelen niet seksueel, het is wel intiem. “Je kunt het ’t beste vergelijken met een psycholoog, met wie je ook je diepste zielenroerselen deelt. Dat doen cliënten ook bij mij, alleen dan in mijn armen. En een voordeel van knuffelen is dat je elkaar niet in de ogen hoeft te kijken. Dat kan ongemakkelijk voelen. Als je bloost, hoef je niet bang te zijn dat de ander het ziet. Dat maakt het toegankelijk en veilig. En ik krijg er ook veel voor terug.

Vertrouwen geven

Mensen zeggen dat ze zich door mijn therapie steviger in hun schoenen voelen staan en lekkerder in hun vel zitten. Een cliënt met autisme schreef: ‘Ik had even een paniekmomentje toen je zo dichtbij kwam, maar kon gewoon ademhalen en genieten van hoe fantastisch ik het vond zonder dat daar vragen over werden gesteld. Na afloop voelde ik me voldaan. De wereld was nog steeds druk, maar leek ineens overzichtelijker geworden.’

En een ander schreef: ‘De knuffelsessies hebben mij meer vertrouwen gegeven. Ik stel me nu meer open naar anderen, geef vrienden sneller een knuffel en durf hen ook om een knuffel te vragen. Het gemis en de pijnlijke steken in mijn borst zijn weg, hebben plaatsgemaakt voor knuffels, voor een geluksgevoel. Het gevoel dat ik er mag zijn.’ Als ik dat lees, krijg ik kippenvel.”

We sluiten af met de knuffelhouding through the woods. Allebei liggen we met de knieën omhooggetrokken, Carollyne op haar rug en ik op mijn zij tegen haar aan, mijn hoofd tegen haar schouder. Snap dat dit fijn voelt, zo liggen en iemands rustige ademhaling horen. Ik hoor trouwens ook weer geborrel. Van mij of van haar? “Mijn buik dit keer,” lacht Carollyne. “Het gaat goed als je dat verschil niet meer voelt!” Ze aait zachtjes over mijn arm. “Je moet het zeggen als je van houding wilt veranderen.”

Ik vind het eigenlijk wel goed zo. Voel me zelfs een beetje slaperig worden. Ben ik op de valreep toch nog ontspannen. Het blijft een beetje raar, knuffelen met een vreemde, maar het werkt.”  

Kijk voor meer informatie op Lepeltjelepeltje.com