Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Betty Vennik
VROUW magazine

Betty raakte dakloos door
haar wietplantage op zolder

Marjolein Geels

B

Betty Vennik (53) raakte - nu bijna drie jaar geleden - dakloos nadat haar wietplantage op zolder was ontdekt. Nu wordt ze opgevangen door het Leger des Heils en probeert ze haar leven weer op de rails te krijgen.

"Als je mij drie jaar geleden had verteld dat ik dakloos zou raken, had ik je keihard uitgelachen. Alhoewel het absoluut mijn eigen schuld is, had ik nooit gedacht dat mijn leven op mijn 51e nog zo’n bizarre wending zou nemen. Ja, ik had wietplanten op mijn zolder, maar daar had ik niet zomaar toe besloten. Ik deed het omdat ik financieel aan de grond zat.

Bijstand

Op oudejaarsdag 1999 besloot ik weg te gaan bij mijn man. Onze zoon kwam na de scheiding bij mij wonen. Maar de opvoeding viel me zwaar; mijn zoon (nu 22) was door ADHD onhandelbaar. Zo erg zelfs, dat werken voor mij onmogelijk werd en ik in de bijstand terechtkwam.

Zodra ik de kans had om weer te werken, pakte ik die. In 2014 kon ik parttime bij de post werken en ik was door het dolle heen; eindelijk weer een vast en zelf verdiend inkomen! De afspraak was dat ik op dinsdag, donderdag en zaterdag mocht werken, maar ik werd slechts voor twee uur op de zaterdag ingeroosterd.

Werkweigering

Daar maakte ik bezwaar tegen. Toen ik op mijn eerste werkdag naar de wc ging en daardoor achterliep op de route, vond men mijn werktempo niet hoog genoeg. Ik werd zelfs beticht van werkweigering.

Een aantal dagen later werd ik op het matje geroepen door de sociale dienst, en voor straf 100% gekort op mijn uitkering. Twee maanden lang! Doordat ik mijn huur en rekeningen niet meer kon betalen liep mijn schuld op tot 1800 euro.

Voedselbank

Veel geld als je alleen een bijstandsuitkering ontvangt. Het zou mij niet lukken om dit af te betalen, dus kwam ik onder gezag van een bewindvoerder. De rechter besloot dat mijn weekbudget 40 euro mocht zijn, de rest ging naar rekeningen en aflossingen. Maar het is onmogelijk om van 40 euro per week rond te komen. Geld voor boodschappen had ik niet meer dus meldde ik mij aan bij de Voedselbank.

Juist in deze periode kreeg ik last van mijn gebit. Toen ik niet eens meer normaal kon eten, moest ik wel iets ondernemen. Maar ja, die ingreep zou duizenden euro’s gaan kosten. Ondertussen was de pijn niet te verdragen, dus besloot ik toch naar de tandarts te gaan, ook al had ik geen geld...

Wietplanten

De rekening kon elk ogenblik op de mat vallen en ik wist dat ik die niet kon betalen. En toen kreeg ik een voorstel van twee jongens die ik via via kende. Ze hadden gehoord dat ik geld nodig had en daar konden ze mij wel bij helpen.

Als ze wat wietplanten bij mij op de zolder kwijt mochten, hoefde ik me geen zorgen meer te maken over de tandartsrekening, beloofden ze mij. Mijn zoon woonde inmiddels op zichzelf, dus hem zou ik er niet mee schaden. Ken je de uitspraak: 'Een kat in het nauw maakt rare sprongen?' Dus ik ging op het aanbod in…

Niets te willen

Voor ik het wist, was de boel geïnstalleerd op de zolder. We maakten de afspraak dat zij verder voor de wietplanten zouden zorgen, zelf wilde ik er niets mee te maken hebben. En we spraken af dat zodra ik het niet meer zag zitten, zij de planten weer zouden meenemen.

Het liep allemaal op rolletjes maar al snel werd ik toch een beetje zenuwachtig. Wat als iemand erachter zou komen? Het was illegaal! Toen ik daarom aangaf dat de wietplanten weg moesten, bleek dat ik niets te willen had. Ze zouden bij mij op zolder blijven zolang zij dat wilden!

Een inval

Achteraf bleek dat de politie al een tijdje in de gaten had wat er zich bij mij op zolder afspeelde. Uiteindelijk deden ze een inval. De politie nam mij mee naar het politiebureau, waar ze me een aantal uur vasthielden.

Toen ik weer mocht gaan, belde ik de vader van mijn kind. Hij kwam me samen met mijn zoon ophalen. Het eerste wat ze zeiden was: 'Hoe kan je zo stom zijn geweest?!' Ja, dat denk ik nu ook. Maar dat is makkelijk praten achteraf.

Leger des Heils

Mijn spullen sloeg ik op in een garagebox en door de weinige opties die overbleven, sliep ik in maart 2015 voor het eerst in de nachtopvang van het Leger des Heils. Ik kwam terecht op een slaapzaal voor vier vrouwen. De eerste nacht kan ik mij nog heel goed herinneren; ik heb de hele nacht wakker gelegen en voelde me totaal niet op mijn gemak.

Het leven van een dakloze viel me zwaar. In de nachtopvang wist ik nooit zeker of er de volgende avond ook plek voor me was. Je moest je iedere dag op de lijst laten zetten en als er meer aanmeldingen waren dan bedden, kon het zijn dat ik pech had.

Geen plek

Dat was vooral in de winter een probleem, omdat niemand dan buiten wilde slapen. Wanneer het vroor, ging de winteropvang open, maar dan moest het wel drie graden onder nul zijn. Ze legden dan extra matjes neer zodat iedereen binnen kon slapen. De keren dat er geen plek voor me was en ik dus op straat had moeten slapen, kon ik - gelukkig! - terecht bij kennissen.

Het nadeel van de nachtopvang was dat ik ’s ochtends het pand moest verlaten. Om die regels te omzeilen kon je ervoor kiezen om te helpen in de dagopvang. Dan mocht je de hele dag blijven.

Vaste kamer

Ik koos er altijd voor om de was te doen. In dat washok had ik ongeveer een kwartier per dag voor mezelf; dan deed ik de deur op slot en hield een powernap, want slapen op de zaal lukte me niet. Het washok werd mijn enige stukje privacy.

Inmiddels heb ik een vaste kamer gekregen bij het Leger des Heils, waar ik in ieder geval kan blijven tot ik weer in aanmerking kom voor een huurhuis. Mijn kamer is zo’n 15 vierkante meter; er staat een tafel, kast, bedbank en keukenblok in.

Boeten

En ik heb mijn eigen badkamer. Alhoewel ik in mijn kamer kan koken, eet ik vaak met de anderen in de gezamenlijke woonkamer. Je kan voor 3,50 euro een maaltijd kopen, maar als je helpt met koken is het eten gratis. Dat doe ik een paar keer in de week om geld te besparen.

Zo leef ik nu al ruim tweeënhalf jaar. Ik weet dat ik een heel stomme keuze heb gemaakt en dat ik daarvoor moet boeten. Maar op een dag kom ik uit deze ellende en krijg ik alles weer op een rij. Dat weet ik zeker. Daar blijf ik voor vechten."

Van de partners van VROUW