Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
VROUW magazine

‘Heeft ze door mij
anorexia?’

I

In deze rubriek kun je anoniem je geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze zich schuldig voelt tegenover haar dochter.

“Als kind had ik maar één wens: ballerina worden. Ik wilde zo’n mooie tutu aan en pirouetjes maken. Maar mijn ouders waren meer van de teamsporten; mijn vader zat op voetbal, mijn moeder op handbal. Ballet vonden ze truttig, dus stuurden ze mij van de ene teamsport naar de andere. Ik had helemaal geen balgevoel, dus er volgde deceptie na deceptie. 

Uiteindelijk mocht ik na heel lang zeuren op gym en later op jazzballet. Maar tegen die tijd was ik al wat ouder en was het te laat om echt iets te kunnen bereiken. Dat nam ik mijn ouders kwalijk. Dat ze niet luisterden naar wat ík leuk vond, maar hun eigen zin doordreven.

Roze tutu

Toen ik eenmaal zelf getrouwd was en kinderen kreeg, nam ik mezelf daarom heilig voor: ik zou hen nooit pushen om voor een bepaalde sport te kiezen. Ik zou ze steunen in hun passie. Maar wat een geluk, mijn oudste dochter bleek een ballerina in de dop. Natuurlijk had ik het wel een beetje gestuurd, ik gaf haar als peuter al een roze tutu en die wilde ze niet meer uitdoen.

Ze was vijf jaar toen ik vroeg op welke sport ze wilde. Ja, ik noemde ballet wel als eerste en ze stond meteen te springen. Met tranen in m’n ogen zag ik hoe ze haar eerste les kreeg. Dat kleine meisje met haar paardenstaartje in dat schattige pakje. En ze vond het prachtig! 

Een brok spanning

Ze werd er heel goed en gedreven in. En hoe ouder ze werd, hoe fanatieker. Als puber oefende ze haar ‘posities’ zo vaak, dat ik er zelfs een beetje gek van werd. En eerlijk gezegd begon ik me ook steeds meer zorgen te maken. Ze deed het fantastisch tijdens voorstellingen, maar vooraf was ze één brok spanning. Dan was ze thuis niet te genieten van de stress.

We zagen haar eigenlijk alleen nog maar aan tafel – ze was óf op de balletschool óf ze sloot zich op in haar kamer – en dan at ze nauwelijks. Ja, een paar hapjes van dit en paar hapjes van dat, allemaal mondjesmaat. En ze was al zo slank. Nou waren al die balletmeisjes aan de magere kant, maar onze dochter was echt het dunst. Op het ongezonde af.

Laxeerpillen

Ik kreeg ook allerlei opmerkingen van vriendinnen en familie; of het wel goed met haar ging, of ze misschien een eetprobleem had. Dat kwam niet als een verrassing. Ik had zelf ook aan anorexia gedacht. Zeker toen ik laxeerpillen vond op haar kamer. Dat was het moment dat mijn bange voorgevoelens plaatsmaakten voor de harde realiteit: ze had echt een probleem!

Eerst ontkende ze het bestaan van de pillen, daarna bewaarde zij ze zogenaamd voor een vriendin en vervolgens kwam het echte verhaal; dat ze inderdaad pillen slikte, dat ze braakte, dat ze zichzelf dik vond, dat ze zo nooit de top zou halen... 

Schuldgevoel

Niet dat ze dat tegen mij zei. Pas na anderhalf jaar durfde ze er met mij over praten. Maar toen had ze al maandenlang in een kliniek gezeten en honderden gesprekken met een psycholoog achter de rug. En ze is er nog lang niet. Het ene moment lijkt het goed te gaan, het andere moment heeft ze een terugslag. 

En dan bekruipt mij weer het vreselijke gevoel dat het allemaal mijn schuld is. Dat ze anorexia heeft gekregen omdat ze er álles voor over had om de top te bereiken.

Die stomme ballerina-droom van mij werd een nachtmerrie. Had ik het anders moeten doen?”