Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mieke Kosters
Foto: Stef Nagel | VROUW Magazine
VROUW magazine

Miekes zoon is een sloddervos:
'Maar lang boos kan ik niet op hem zijn'

Afslankcoach

Mieke Kosters

M

Mieke Kosters is ondernemer en auteur van o.a. Het geheim van slanke mensen. Ze woont samen met Jaap en heeft drie kinderen. Deze week heeft ze het over haar puberende zoon. 

Zoon (12) heeft sinds kort een bijbaantje: hij mag helpen bij de voetbaltraining van Jongste Dochter (7). Het is voor hem een droom die uitkomt. Hij doet niets liever dan voetballen, dus de hele middag op zo’n veld rondhangen met een bal is helemaal zijn ding.

Veters strikken

Na de eerste training zijn we benieuwd hoe het is gegaan. Jongste Dochter is in elk geval enthousiast, ze vindt het supercool dat haar oude broer mag assisteren. "Ach", snuift Zoon nonchalant, "het was ook best schattig met die kleine meisjes, maar de helft van de tijd was ik bezig met spullen klaarzetten en veters strikken." Man en ik schieten in de lach. "Jij veters strikken?" Zoon lacht zelf ook: "Dat hadden jullie niet gedacht, hè?"

Dat klopt. Tot een half jaar geleden vroeg Zoon nog aan ons of wij z’n veters even konden strikken. Alles gooide hij in de strijd om ons voor z’n karretje te spannen, tot emotionele chantage aan toe: "Ah mam, toe nou, jij kunt dat nu eenmaal veel beter dan ik. En juist met voetballen zijn strakke veters zo belangrijk. Jij vindt het toch ook leuk dat ik in de selectie zit?"

Gemak

Toen we dit structureel weigerden, zocht hij gewoon een andere oplossing; hij rekte z’n schoenen net zo lang uit totdat hij er gewoon in kon stappen, met de veters nog dicht. 'Gemak dient de mens' is zijn motto.

En sinds de puberteit met sneltreinvaart zijn lijf en ons huis binnen dendert, neemt dit motto bizarre vormen aan. Zo vinden we overal in huis sokken. En jassen. Kan hij z’n winterjas niet vinden? Dan plukt hij gewoon een zomer- of regenjas van de kapstok.

Bij de was

Liever een beetje kou trotseren, dan langer dan dertig seconden moeten zoeken naar z’n spullen. Hij is altijd zijn sleutels kwijt, die we dan op de gekste plaatsen terugvinden. En hij snapt niet waarom wij zooooo moeilijk doen over troep op z’n kamer; dat is toch zijn eigen ruimte? Als hij dan één keer in de week onder dwang en na strijd alsnog begint met opruimen, is hij na vijf minuten klaar.

Alle kleren die verspreid door de kamer lagen, liggen nu bij de was. Negen van de tien kledingstukken ongedragen en brandschoon. Want tja, ze bij de was gooien is makkelijker dan uitzoeken of iets vies is. De rest van zijn afval is onderin de kast geveegd. Klaar.

Creatief

Maar lang boos kan ik niet op hem zijn, want hij is nogal creatief in het goedpraten van z’n gemakzucht. Gisterochtend kwam hij naar beneden met twee verschillende sokken aan: een witte en een zwarte.

"Wat heb jij nou aan? Waarom heb je niet de moeite genomen om twee dezelfde sokken te pakken?" vraag ik verbaasd. "Ze liggen nota bene in dezelfde la!" "Nee mam, dit is beter", zegt Zoon. Hij steekt beide voeten in de lucht: "Ik zeg hiermee No To Racism."

Praat mee

Hoe luiden bij jou thuis de opruimregels? Zijn die altijd klip-en-klaar of is er regelmatig strijd? En moet de eigen kamer ook worden opgeruimd of is dat het terrein van jouw kind en dus zijn/haar keuze of de boel daar al dan niet verslonst? Praat mee!

En, wat vind jij? Laat je horen!