Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tessa Smits
VROUW magazine

Tessa (41): Dit is dus precies hoe
je onder een brug kunt terechtkomen

Redactie VROUW

D

De bank liet Tessa Smits (41) in de kou staan toen de crisis toesloeg en haar bedrijf in zwaar weer terechtkwam. Ondanks dat ze nog keurig haar lening afloste, liet de bank haar failliet gaan. Toch is ze nu gelukkiger dan ooit. Journalist Jeroen van der Weijden sprak met haar voor VROUW Magazine.

"Geld en bezit heb ik niet meer, maar ik heb wel m’n vrijheid terug. Acht jaar lang was ik zeven dagen per week, dag en nacht bezig mijn schulden af te lossen. Die 200.000 euro die ik van de bank had geleend en de 100.000 euro van andere investeerders wilde ik terugbetalen om niet failliet te worden verklaard en in de schuldsanering te komen.

In de wurggreep

Bovendien heb ik van huis uit meegekregen dat je altijd je afspraken nakomt en je verantwoordelijkheid neemt. Je zou denken dat ze bij de bank blij zouden zijn met zo’n ondernemer. Maar in plaats van begrip en medewerking, hielden ze me in de wurggreep en lieten ze me doelbewust failliet gaan. Na mijn studie bedrijfskunde aan de Nyenrode Business Universiteit had ik een mooie carrière; ik verdiende goed als ­interim-marketeer.

Maar 's morgens in alle vroegte aansluiten in de file, de hele dag op kantoor zitten om daarna wéér in de file te staan en vervolgens doodmoe thuis te komen, dat kon niet de bedoeling zijn van het leven. Daarom wilde ik voor mezelf beginnen. Dan had ik in elk geval meer controle over mijn leven.

Online platform

Na een grondige voorbereiding zette ik een online platform op voor congressen en seminars. Een gat in de markt, dacht ik. En als de economische crisis niet was uitgebroken, was het zeker een succes geworden.

Nu viel de markt weg en was ik kansloos. Er kwam al vrij snel het moment dat er te weinig omzet werd gemaakt. Door allerlei andere betaalde klussen ernaast te doen, kon ik toch keurig mijn rekeningen en de aflossing blijven betalen.

Gesprek bij de bank

Drie jaar na de oprichting werd ik uitgenodigd voor een gesprek bij de bank. Een pas afgestudeerd jongetje van hoogstens 23 deelde mee dat hij er geen vertrouwen meer in had. Hij trok mijn krediet in en mijn aflossing werd verdriedubbeld. De grond zakte onder mijn voeten weg. 

'We hebben eigenlijk liever dat u failliet gaat', zei hij tot mijn verbijstering. 'Maar ik betaal toch keurig mijn aflossing en rente?', reageerde ik. Dat zag ik volgens hem ­verkeerd. Wat ik niet wist, is dat het ze daar dus niet om gaat. In verhouding met mijn schuld moest ik meer geld verdienen.

Risicovol

Mijn bedrijf was risicovol geworden en daar ­wilden ze vanaf. De curator vertelde me later dat hij nog nooit iemand had ­meegemaakt die zo hard en zo lang heeft geknokt om aan z’n betalingsverplichtingen te blijven voldoen.

Bijna had ik alles afbetaald, toen de bank mijn lening aan een incassobureau verkocht. Dat is het frustrerende. Het ­laatste stukje restschuld kon ik niet meer op tijd terugbetalen, omdat het bedrijf waar ik ad interim voor werkte ook failliet ging.

Burn-out

Als ik meteen de handdoek in de ring had gegooid, was ik er na drie jaar schuld­sanering van af geweest. Dan had ik al veel eerder verder gekund met mijn leven. Nu heb ik acht jaar voor niks in armoede doorgebracht. En nog steeds staat er een groot rood kruis achter mijn naam, heb ik een BKR-registratie (een overzicht van alle leningen en betalingsachterstanden, red.) en kan ik nog niet eens een mobiel abonnement afsluiten.

Berooid en met een burn-out vertrok ik na mijn faillissement naar Zuid-Spanje. Naar mijn zus Scarlett die met haar man in een finca vlakbij Málaga woont. Ik kreeg geen bijstand, maar daar kon ik in de zon tussen de olijfbomen zo lang als ik wilde bijkomen van alle spanningen en geldzorgen.

Slopend

Jarenlang keihard werken om je schulden af te lossen, zonder voor je levensonderhoud ook maar 1 cent over te houden, is slopend. Soms sliep ik bij vrienden op de bank als ik geen onderdak had.

Dan werden er zelfs boodschappen voor mij gedaan.Dat mensen me gingen helpen, was ook het moment waarop ik ­besefte: 'Ik hoef niet alles in mijn eentje op te lossen.' Je moet hulp alleen wel durven toelaten. Ook financieel.

Onder een brug

Ik had het geluk dat vrienden mij een slaapplek aanboden, anders was ik gewoon een zwerver geworden. Dit is dus precies hoe je in Nederland, ook als je aan Nyenrode hebt gestudeerd, onder een brug kunt terechtkomen.

De dag waarop ik failliet werd verklaard, voelde toch als de gelukkigste uit mijn leven. Zo bevrijdend. Ik kon eindelijk weer dingen doen die ik leuk vond, want het maakte niet meer uit; ik had toch helemaal niets meer.

Schuldgevoel

Toen drong pas door wat ik allemaal heb gedaan, puur op motivatie van geld. En wat voelde dat vreselijk, altijd die zware last op mijn schouders. In Spanje kon ik eindelijk weer ervaren hoe mijn leven eruitzag zonder die druk.

En ik wilde ook écht voelen wat er uit me zou komen als ik niets meer hoefde. In ons systeem heb je altijd een schuldgevoel als je niets doet. Maar is het eigenlijk erg om eens helemaal niets te doen?"

Hoe Tessa haar leven weer oppakte lees je nu in VROUW Magazine.