Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Thijsje Oenema
Foto: Iris Planting | VROUW Magazine
VROUW magazine

Schaatster Thijsje Oenema:
Na de diagnose kocht ik het donzigste dekbed

journalist

Marion van Es

H

Het is even wennen voor Thijsje Oenema (29): terwijl haar collega’s op olympische ijs staan, zit zij op kantoor. Nadat de schaatskampioene twee jaar geleden hoorde dat ze uitgezaaide melanoomkanker heeft, moest ze stoppen met topsport. Maar ze is er nog en daar kan geen medaille tegenop!

"Gisteren stond ik nog op de kunstijsbaan, fantastisch was dat! Hoewel het een heel andere ervaring is dan pieken op een ­belangrijk toernooi, heb ik mijn plezier in schaatsen niet verloren.

Bucketlist

Natuurlijk droomde ik van een olympische medaille en had ik liever niet afgezwaaid na mijn slechtste wedstrijd ooit. Maar ik heb er vrede mee, het is zoals het is. Geen frustraties, ik heb alleen maar mooie herinneringen aan mijn schaatstijd.

Dat ik er zo over denk, komt door het besef dat mijn leven zomaar ineens voorbij kan zijn. Toen de vooruitzichten op zijn slechtst waren, kwam ik tot de conclusie dat ik geen bucketlist nodig had. Ik hoefde niet ergens op een berg te staan om gelukkig te zijn.

Geld

Ik heb gestudeerd, veel van de wereld gezien en alleen maar leuke dingen gedaan. Eigenlijk heb ik drie keer zo snel geleefd als andere leeftijdsgenoten. Wat ik na de diagnose wel heb gedaan, is heel veel geld erdoorheen jassen. Want wat maakte het allemaal nog uit?

Ik heb het donzigste dekbed gekocht dat ik maar kon vinden - als ik dan toch doodziek werd, zou ik tenminste lekker liggen - en kocht een peperdure koptelefoon die omgevings­geluid uitfiltert. Zodat ik al die nare ziekenhuisgeluiden niet zou horen. Gelukkig blijkt die ook heel goed van pas te komen in de trein, haha!

In shock

Het was mijn moeder die in september 2013 opmerkte dat de moedervlek op mijn pols er vreemd uitzag. Eigenlijk wilde ik er niet mee naar de dokter. Ik zat midden in het schaatsseizoen; ik kon geen wond gebruiken.

Maar omdat mijn moeder zo aandrong, liet ik het plekje toch maar weghalen. De huisarts zei dat hij zich geen zorgen maakte, dus deed ik dat ook niet. Bleek het toch een melanoom te zijn!

Googelen

Thuis deed ik het stomste wat je kunt doen: googelen. Online las ik alleen maar verhalen over de enorme kans op uitzaaiingen. En als je die eenmaal had, had je een levensverwachting van ongeveer een jaar.

Ik was in shock! Ik was jong, sportief en had mijn blik op de toekomst gericht. En nu moest ik er rekening mee houden dat ik er over een jaar misschien niet meer was…

Emotioneel wrak

Gelukkig kon de dermatoloog me geruststellen: de kans op uitzaaiingen was ­praktisch nul. Ik kreeg weer een beetje lucht en besloot door te gaan met trainen. Want als ik me wilde kwalificeren voor de Olympische Spelen, moest ik in het wedstrijdritme blijven.

En de Spelen gingen voor álles. Ik kropte al mijn gevoelens op, kon het me niet veroorloven om een emotioneel wrak te worden. Maar het lukte me niet om het van me af te zetten.

Flinke cyste

Ik was er altijd van uitgegaan dat ik oud werd en nu besefte ik hoe kwetsbaar het leven is. Dat had een enorme impact op mijn prestaties en de Spelen gingen alsnog aan me voorbij. 

Ik had mezelf net weer herpakt, toen er in 2015 een flinke cyste op mijn eierstok werd ontdekt. Opnieuw werd er gezegd dat het met 99 procent zekerheid goedaardig was. Bleek het toch een uitzaaiing!

1 procent

Geen van de artsen zei recht in mijn gezicht dat ik dood zou gaan, maar aan hun blik zag ik dat het foute boel was. Ik voelde me een tikkende tijdbom. Als het nu al in mijn buik zat, waar zat het dan nog meer? De oncoloog zei: 'Er is 1 procent kans dat jij 100 wordt.'

Het klinkt gek, maar daar was ik zó blij mee. Er wás dus een kans! En die ging ik grijpen, want inmiddels was ik er goed in geworden om elke keer die ene procent te pakken.

Immuuntherapie

Ik kreeg immuuntherapie: een behandeling die nog zo in de kinderschoenen stond dat er weinig te zeggen viel over de resultaten. Het enige wat mijn arts erover kon zeggen, was dat het 'spannend' zou worden.

Aan mijn schaatscarrière heb ik weinig meer gedacht. Tijdens de behandeling heb ik één of twee keer getraind, maar het ging niet. Ik kon niet eens meer links over rechts krijgen.

Bijwerkingen

De bijwerkingen van de medicatie waren zo heftig, dat ik al blij was als het lukte om te douchen. Daarna kroop ik op handen en voeten de trap op en lag ik de rest van de dag in bed.

Het moment waarop de uitslag van de eerste scan kwam, durfde ik al niet meer te hopen op een ­goede afloop. Het hoogst haalbare waarop ik me richtte, was dat ik iets meer tijd kreeg.

Helemaal schoon

Toen de scan liet zien dat ik helemaal schoon was, snapte ik het gewoon niet. Betekende dit dat ik weer verder kon gaan met leven? Ik had het gevoel dat ik op wolken liep, daar kon geen medaille tegenop! 

Ik heb heel veel geluk dat ik niet een paar jaar eerder ziek ben geworden, want uiteindelijk heeft deze nieuwe behandeling me gered. Natuurlijk realiseer ik me dat dit niet iedereen is gegund.

Lichte huid

Veel mensen - soms ook jonge moeders - overlijden binnen een paar maanden aan deze ziekte. Daarom vind ik het belangrijk om mijn verhaal te vertellen, zodat mensen weten hoe gevaarlijk de zon kan zijn.

Ik ben geen enorme zonaanbidder en juist omdat ik zo’n lichte huid heb, smeerde ik me altijd goed in. Maar als topsporter ben je veel buiten en tijdens het schaatsen of fietsen waren mijn polsen altijd bloot­gesteld aan de zon. Ik heb pech gehad.

Vijf flessen

In het begin was ik kwaad op de zon. 'Jij hebt me ziek gemaakt!' dacht ik. Hoe ­onredelijk ook, het was fijn om mijn woede ergens op te kunnen richten. Nu heb ik dat niet meer, ik durf ook weer gewoon buiten te zitten met mooi weer. Het grootste gevaar zit toch al in mijn lichaam.

Wel heb ik standaard vijf flessen zonnebrandcrème in huis en probeer ik anderen er bewust van te maken dat ze zich altijd goed moeten insmeren. Als daardoor maar één iemand niet door deze hel hoeft te gaan, is mijn missie al geslaagd." 

Hoe het nu met Thijsje Oenema gaat lees je in het volledige interview in VROUW Magazine.