Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Francis Tevreden
Foto: SASHA LAMBERT | VROUW Magazine
VROUW magazine

‘Ik vertel aan iedereen dat ik
50-plus ben en een baan zoek’

Tanja Spaander

S

Sinds ze haar baan verloor, zit Francis Tevreden (52) alweer anderhalf jaar thuis. Na 78 sollicitatiebrieven en evenzoveel afwijzingen, neemt ze het heft in eigen handen en helpt ze haar lotgenoten.

“Als je geen partner hebt, zeggen mensen vaak: ‘Hoe kan dat nou? Je bent zó’n leuke vrouw!’ Daar heb ik mezelf ook schuldig aan gemaakt, besef ik. Nu vind ik het lastig als mensen iets dergelijks tegen mij zeggen: ‘Hoe kan het nou dat jij geen baan hebt?’ Het is lief bedoeld, maar zorgt voor extra onzekerheid. Want inderdaad: hoe kan dit? Wat doe ik fout? 

Tweede ronde

Zeventien jaar lang werkte ik bij een van de grootste accountantskantoren in het land. Ik groeide van consultant uit tot informatiemanager en senior manager, en hield me bezig met implementatie van software, procesoptimalisatie en resource management.

Ik maakte bijvoorbeeld planningen voor het personeel. In 2013 kwam er een grote reorganisatie. Dat was geen verrassing: al maanden gonsde het van de geruchten.

De eerste ronde overleefde ik nog, maar ik voelde dat ik er in ronde twee uit zou vliegen. En dat gebeurde. Ik was niet extreem verdrietig, maar het was natuurlijk wel zuur dat ik na 17 jaar keihard werken op straat stond.

Nieuwe baan

Gelukkig kreeg ik geld mee en een outplacementtraject: via trainingen en coaching leerde ik van alles. Ik hielp mee op de school van mijn dochter, nam zitting in de medezeggenschapsraad, zette me in voor het Fonds Verstandelijk Gehandicapten… allemaal dingen die ik nooit had gedaan en ook interessant vond.

Via een netwerkafspraak kreeg ik al snel een nieuwe baan. Inmiddels had ik voor mezelf bedacht wat ik níet meer wilde: de hele dag ergens op een kantoor zitten, 40 à 50 uur per week.

Zzp'er

Ik wilde nieuwe en creatieve dingen doen. Projectmatig: iets opstarten en dan verder naar het volgende. Ik wilde voor mezelf werken. Zou me als zzp’er laten inhuren als projectleider, business developmentmanager... zoiets. Orde scheppen in chaos, iets wat is vastgelopen weer lostrekken, dat kan ik goed.

Ik kwam terecht bij een dienstverleningsbedrijf voor een nieuw project. Als zelfstandige, was mijn idee, maar ze wilden me per se in dienst. Uiteindelijk heb ik toch maar een jaarcontract aangenomen. Dat had ik achteraf niet moeten doen, want een jaar later stond ik opeens weer op straat.

Het lag niet aan mij

Deze keer was het anders. Ik kreeg er zo’n tik van, dat ik even dacht dat ik niet meer kon opstaan. Dat had te maken met het overlijden van mijn vader in die periode, maar ook met het feit dat ik niet wist waaróm ik was ontslagen.

Het enige wat ik van mijn manager hoorde, was dat het niet aan mij lag, maar verder heb ik nooit meer iets van hem vernomen.

Pas later hoorde ik via via de echte reden: op last van een nieuwe investeerder was het project voorlopig in de ijskast gezet. Hoewel het dus echt niet aan mij lag, was ik geknakt. Ik voelde me mislukt. En ik was net 50 geworden, wat ook niet hielp. 

Opkrabbelen

Ik raakte in paniek: wat als ik geen baan meer zou vinden? Mijn man René is installateur, ik was kostwinner. Opeens viel mijn inkomen weg. In paniek ben ik keihard gaan solliciteren en heb bij het UWV tranen met tuiten gehuild, omdat ik het even niet meer wist. Maar uiteindelijk ben ik opgekrabbeld.

Ik los het liefst zelf mijn problemen op zonder de vuile was buiten te hangen, maar dat werkt dus niet.

Je eigen kracht

Nu kom ik er dus open voor uit en vertel ik aan iedereen die het maar wil horen dat ik 50-plus ben en een baan zoek. En dat dat niet makkelijk is. Ik ben een vrouw en donker, maar ben er niet zo van om de discriminatiekaart te trekken.

Mijn blanke moeder zei altijd: ‘Ga uit van je eigen kracht, dan maakt het niet uit of je geel, rood of groen bent, man, vrouw of wat dan ook.’

78 sollicitatiebrieven

Ik heb me nooit eerder gediscrimineerd gevoeld, maar nu val ik opeens in een ‘probleemgroep’: de 50-plusser. En dat is wel degelijk een ding. Het is écht moeilijk. In de laatste anderhalf jaar heb ik wel 78 sollicitatiebrieven geschreven en slechts drie keer ben ik uitgenodigd voor een gesprek.

Bij sommige sollicitaties krijg ik netjes een berichtje dat mijn mail in goede orde is ontvangen, eventueel zelfs met een indicatie wanneer ik een definitief antwoord kan verwachten. Andere keren hoor ik helemaal niks.

Ik bel altijd vooraf, met een concrete vraag over de vacature. Gewoon om op te vallen, mijn stem te laten horen en in de hoop dat ze me onthouden.

Na de afwijzing bel ik ook nog een keer om te vragen naar de reden en om in gesprek te blijven, want het kan altijd zijn dat de persoon van hun keuze door omstandigheden toch niet wordt aangenomen. 

Te oud

In de meeste afwijzingsbrieven staat dat ze mijn cv geweldig vinden, maar iemand hebben gevonden die ‘nóg beter past’. Er staat nooit letterlijk: ‘Je bent te oud.’ Maar feit is dat ik nog steeds geen baan heb.

De hypotheek is nog niet in gevaar, maar het moet niet veel langer meer gaan duren.

Huisvrouw

Van het geld dat ik bij mijn eerste ontslag heb meegekregen, is de bodem in zicht. Ik doe nu meer in en rond het huis, boodschappen, koken... Onze dochter van elf gaat niet meer naar de opvang; ik ben nu de moeder die haar opwacht met thee en koekjes. We doen samen haar huiswerk en ik ga mee naar hockey.

Maar vooral in het begin heb ik dagen gehad waarop de muren op me afkwamen. Ik bleef in bed liggen of voor de televisie hangen. Geloof me, daar word je niet vrolijker van.”

De toekomstplannen van Francis lees je nu in VROUW Magazine.