Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw en man buiten
Foto: Tom Merton | Hollandse Hoogte
VROUW magazine

Hester werd verliefd op een andere man:
Dat was het failliet van mijn huwelijk

journaliste

Hester Zitvast

V

Verliefd zijn is fantastisch. Het wordt alleen een heel stuk minder leuk als het je overkomt als je getrouwd bent en net een tweede kindje hebt gekregen. Het overkwam journalist Hester Zitvast jaren geleden. “Had ik ervoor moeten weglopen? Het was sterker dan ik…”

“Ik heb zo’n vreselijk leuke personal trainer. We flirten. Ik denk dat ik verliefd ben.” Ik keek de vriendin die het heel spontaan opbiechtte, verbaasd aan. Ik had het nooit achter haar gezocht, dit ‘losbandige’, maar aan haar stralende ogen te zien, is ze zich een beetje aan het losrukken van het brave-huisvrouwen-stempel dat ik haar onbewust heb gegeven. “O jee, en nu?” vroeg ik verontrust.

Genieten van de spanning

Ze was niet alleen al een jaar of tien ogenschijnlijk gelukkig getrouwd, ze had ook drie kinderen met diezelfde man. Ik wilde niet dat ze zich in het ongeluk zou storten om een personal trainer die waarschijnlijk met iedere klant flirterig omgaat.

“Ik ga er niets mee doen! Nee joh, ik moet er niet aan denken mijn hele hebben en houwen overhoop te trekken. Maar ik mag toch wel gewoon genieten van deze spanning? Zo blijft het sporten tenminste nog een beetje aantrekkelijk voor me.” Ik knikte. Natuurlijk mag ze dat. Niets leuker dan een beetje ­spanning in je leven.

Gevaarlijk

Ik moest weer terugdenken aan die ene keer dat ik verliefd werd en getrouwd was. Het heftige gevoel overviel me op een afschuwelijke manier, maar oh, wat was het lekker. Ik kon vrijwel nergens anders meer aan denken en wilde niets liever dan bij hem zijn.

Tegelijkertijd wilde ik ook absoluut niet mijn hele leven te grabbel gooien. Ik was gelukkig getrouwd en had een prachtig gezin en dito huis. Dat wilde ik niet opgeven.

Die verliefdheid van mij was niet tijdelijk. Het hield aan en werd alleen maar erger. En – niet geheel onbelangrijk – het was wederzijds. Twee jaar lang probeerde ik het tegen te houden. Hij ook. Hoewel, proberen… Ik was maar wat graag in zijn nabijheid en regelde dan ook dat we elkaar zoveel mogelijk konden zien. Altijd omgeven door anderen. Met z’n tweeën zijn, was veel te gevaarlijk.

Failliet huwelijk

Maar het vlees was zwak en de liefde sterk. De vlinders verdwenen niet, ook niet na heel hard hopen. Talloze keren vroeg ik me af of ik er niet gewoon voor moest weglopen. Die andere man moest zeggen dat ik hem nooit meer wilde zien. Dat idee alleen al maakte me kotsmisselijk.

De weerstand brak en we gaven toe aan die verliefdheid. We ­zoenden. En meer. Dat was het failliet van mijn huwelijk. Niet meteen hoor, dat duurde wel even. High op de adrenaline probeerde ik alle ballen hoog te houden. Enerzijds probeerde ik een goede echtgenoot te zijn, anderzijds die woest aantrekkelijke minnares. Tussendoor was ik óók nog moeder.

Zoiets hou je niet eeuwig vol, natuurlijk. Uiteindelijk moest die knoop tóch door en moest ik kiezen. Het was óf dat of ten onder gaan, want de verliefdheid van toen had inmiddels plaatsgemaakt voor een diepe algehele malaise. Ik koos voor de nieuwe man op wie ik zo verliefd was geworden.

Dat was geen wilde gok; ik wist na al die tijd wel wat ik aan hem had. We zijn inmiddels zes jaar samen en hebben een dochter. Het heeft goed uitgepakt. Geen vechtscheiding, alles goed afgesloten, echte liefde. Maar mán, wat was het een slopende periode.

Nieuwe of oude liefde?

Die loodzware tijd spookt nog vaak door mijn hoofd. Dan denk ik aan hoe lekker het was dat ik geen hap door mijn keel kreeg als ik ook maar even aan hem dacht. Maar ook aan alle onrust en al het verdriet.

Ik kan nog steeds heel erg verliefd op hem zijn, maar niet meer op een manier dat het mij volledig lamlegt. Niet meer op de manier die zo intens verslavend is. Dat verdwijnt, want dat houdt geen mens een levenlang vol – of je moet goed gedijen op een permanente ADHD-achtige toestand. 

Het hele verhaal van Hester Zitvast lees je in de rubriek ‘Psyche’ van VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).