Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Fien Vermeulen
VROUW magazine

Qmusic-dj Fien Vermeulen had kanker:
Ik ben echt helemaal gek geworden

Redactie VROUW

S

Sinds kort speelt voormalig nieuwslezeres Fien Vermeulen (26) als dj een grote rol in de ochtendshow van Qmusic. Het gaat haar nu dus voor de wind, maar een paar jaar geleden werd ze getroffen door kanker. "Ineens dacht ik: 'Holy sh*it, wat is er allemaal gebeurd?!'"

Zes jaar geleden kreeg je lymfeklierkanker. Klopt het dat je eerste reactie was: ‘'k ben te druk om dood te gaan'? Je zei: 'Ik zie dit als een tijdelijke bump in the road en hierna gaan we weer knallen'.

"Ik besefte pas later dat het niet zo simpel was. Nooit had ik verwacht dat het naproces van kanker nog zoveel zwaarder was dan de ziekte zelf. Voor mij was kanker hebben heel simpel: of je overleeft het of niet.

Anderen besluiten voor jou: je krijgt chemo, je gaat daarheen... Die fase vond ik veel makkelijker dan de periode daarna toen ik op mezelf was aangewezen. De dagen waarop de dokter me niet meer kon vertellen hoe mijn ochtend-, middag- en avondprogramma eruit zag. Kwesties als: wel eten/niet eten, hoe je met je vrienden moet omgaan, wanneer je weer een dag extra kan gaan werken... Dat moest ik allemaal zelf uitzoeken.

Anderhalf jaar na de diagnose sloeg het besef opeens toe: holy shit, wat is er allemaal gebeurd? Op oude kiekjes zie je iemand die wel haar dingetjes had, maar over het algemeen hartstikke blij was. Een meisje met een echte lach. Daarna zag ik op foto’s iemand met echt verdriet in haar ogen, ook als ze lachte. De onschuld was in een klap uit mijn leven weggemept. Dat is een proces waar ik nog steeds in zit."

Had dat zijn weerslag op jullie gezin?

"Het was superzwaar voor iedereen. Mijn zus was een soort moederbeer voor mij. Mijn vader heeft altijd doorgewerkt en mijn moeder nam alle lichamelijke zorg op zich. Opeens ging ik van het studentenhuis weer bij mijn ouders wonen, met een babyfoon naast mijn bed. Achteraf gezien hing ik in het proces misschien te veel aan mijn moeder en zij aan mij.

De wet van Murphy gold voor ons gezin; we hebben geen leuke jaren achter de rug. We zijn heel goed samen, verzinnen altijd met elkaar wat iemand op dat moment nodig heeft. Ieder vanuit zijn eigen kracht. Mijn vader is een superlieve man die niet veel woorden heeft. Hij vindt het fijner om samen naar de bioscoop te gaan en hamburgers te eten. Ook dat kan zó helend zijn."

Na je ziekte kreeg je een posttraumatische stressstoornis (PTSS), iets waarbij je misschien eerder denkt aan soldaten. Jij had je eigen oorlog...

"Ik was ervoor gewaarschuwd, maar ik dacht dat ik het allemaal wel op een rijtje had. Fysiek vond ik het heel zwaar, maar ik verwachtte er mentaal makkelijk doorheen te rollen. Niet dus: ik ben echt helemaal gek geworden. Ik kon niet slapen, was bijzonder gestrest en zó bang. Op een dag keek ik in de spiegel en ik zag mezelf uit de tijd van voor de kanker. Met het kapsel van toen, in kleren uit die tijd. Ik hallucineerde. Toen ben ik professionele hulp gaan regelen."

Door: Bernice Breure

Lees het hele interview met Fien Vermeulen in het nieuwe VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).