Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Femke Huizinga
Foto: Maria Stijger | VROUW Magazine
VROUW magazine

Femke brak haar zwangerschap af:
Ons kind zou alleen maar lijden

journaliste

Hanna Gillissen

I

In Nederland zijn we baas over eigen buik. Jaarlijks worden er zo'n dertigduizend zwangerschappen afgebroken, toch zijn er weinig vrouwen die openlijk over hun abortus durven praten. Deze vrouwen doorbreken het taboe.

Toen een vlokkentest uitwees dat haar zoontje een ernstige chromosoomafwijking had, liet Femke Huizinga (37) de zwangerschap afbreken. Femke woont samen en is op dit moment haar eigen bedrijf aan het opzetten.

Al zolang ik me kan herinneren... "Wil ik moeder worden. Twee jaar geleden raakte ik na lang proberen eindelijk zwanger. Maar mijn onderbuikgevoel zei dat er iets niet klopte. Op de tweede echo was vocht te zien achter het hoofdje, de nek en de rug. Dat moest wel duiden op een afwijking. Ik heb het ontkend, lag naar het scherm te kijken en dacht: 'Klets maar raak, ik zie mijn kind toch bewegen?' Later die dag zei de gynaecoloog dat er waarschijnlijk sprake was van een ernstige chromosoomafwijking. Tweeënhalve week daarna wees de vlokkentest uit dat ons kindje trisomie 18 had, het syndroom van Edwards. Nou, dan staat je wereld even stil..."

Mijn man en ik... "Hadden ons al verdiept in de mogelijke afwijkingen. Het was voor ons vanaf het begin duidelijk: dan zouden we niet anders kunnen dan de zwangerschap afbreken. Bij dit syndroom is de kans heel klein dat het kind levend wordt geboren, laat staan dat het ouder wordt dan een jaar. En dan zou het met veel beperkingen en pijn moeten leven. Ons kind zou alleen maar lijden, en niets in mij wilde dat. Maar dat maakte de keuze niet gemakkelijker. Ik was veertien weken zwanger toen de bevalling werd opgewekt." 

Mijn buik... "Was ineens leeg. Ik kon niet ontsnappen aan mijn verdriet, want je lijf neem je overal mee naartoe. Ik heb me er maar aan overgegeven. Soms lag ik letterlijk op de grond te huilen om ons kindje, dat we Lennon hebben genoemd. Traumatherapie heeft de scherpe randjes van de herinnering afgehaald. Het positieve overheerst nu. De relatie met mijn man is nog hechter geworden, omdat we hier echt samen doorheen zijn gegaan. Ook onze omgeving geeft veel steun en is begripvol. Mijn moeder zei: 'Je hebt dit gedaan in het belang van je kind en daarbij jezelf weggecijferd. Dat maakt je meer moeder dan wat dan ook.'"

Ik heb nooit getwijfeld... "Of we de juiste keuze hebben gemaakt. In de maatschappelijke discussie over prenatale screening hebben mensen het vaak over het ethische aspect. Maar hoe ethisch verantwoord is het als je lijden kunt voorkomen maar het niet doet? Niet dat iedereen bij een chromosoomafwijking de zwangerschap moet laten afbreken. Maar ik vind dat je als ouder de vrijheid hebt om hierover te beslissen. Ik bepaal wat in het belang is van mijn kind en niemand anders."

Mijn grootste wens is... "Dat mijn man en ik nog een kindje zullen krijgen, al is het iedere maand moeilijker om hoop te houden. Ondertussen praat ik vaak over Lennon, delen maakt het verdriet lichter. Ik hoop dat ik met mijn verhaal anderen kan helpen. Zo heeft mijn kind, dat er niet meer is, toch impact op het leven van anderen."

Lees het verhaal van Femke Huizinga (37) en Heleen Laban (52) in VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).