Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Nasja Stokvis
Foto: VROUW Magazine | Astrid Zuidema
VROUW magazine

Pijn tijdens seks:
Mijn man wilde mij niet zien lijden

journaliste

Hanna Gillissen

V

Voor de meeste mensen hoort vrijen gewoon bij het leven. Maar voor sommige vrouwen is seks helemaal niet vanzelfsprekend. Of zelfs onmogelijk. 

Nasja Stokvis (68) heeft al veertig jaar de chronische huidziekte Lichen Sclerosus (LS), waardoor haar schaamlippen zijn aangetast en ze veel jeuk en pijn heeft rondom haar vagina. Ze is weduwe, heeft een zoon (49) en een dochter (47) en is gepensioneerd. 

Kermen tijdens de seks 

Ik was 28 toen ik jeuk en pijn kreeg in de schaamstreek. In het ziekenhuis namen ze een biopt van mijn schaamlippen en daaruit bleek dat het LS was. Daar was toen nog maar weinig over bekend, ik had geen idee wat de gevolgen waren.

Al snel verschenen er witte en harde plekken rond mijn vagina. De elasticiteit verdween, maar de jeuk was het ergst. Ik krabde de huid helemaal kapot. Vrijen werd heel pijnlijk, ook voor mijn man. Hij vond het natuurlijk niet leuk om een kermende vrouw onder zich te hebben.

Tegenover hem voelde ik me schuldig, heb ook weleens geroepen dat hij maar naar de hoeren moest gaan. Gelukkig heeft hij dat nooit gedaan. Hij zei altijd: ‘Jij kunt er toch niks aan doen?’ Gelukkig vonden we andere manieren om het fijn te hebben. En als we seks hadden, gebruikten we veel glijmiddel.

Onze relatie heeft er niet onder geleden. Tijdens onze laatste jaren samen hadden we geen seks meer; mijn man wilde mij niet meer zien lijden en van mij hoefde het ook niet meer.” 

Twee bobbels 

Mijn schaamlippen waren met een operatie helemaal weggehaald. Ik vroeg aan de arts: Jullie kunnen van een man een vrouw maken en andersom – waarom kunnen jullie mij geen schaamlippen geven?

Op mijn 54ste kreeg ik een reconstructie met weefsel uit mijn bil. Maar ook die huid ging weer stuk. Inmiddels ben ik elf operaties verder. Mooi wordt het nooit, het zijn eerder twee bobbels dan schaamlippen. Maar nu maakt het me niet meer uit. Sinds mijn man is overleden, wil ik geen operaties meer. ” 

Artsen staan voor een raadsel 

Ik ben altijd open geweest over mijn ziekte. Als je kanker hebt, mag je erover praten, maar als je iets met je vagina hebt, moet dat verzwegen worden? Dat vind ik raar.

We moeten erover praten, anders blijft het een taboe. En als mensen het weten, kunnen ze er rekening mee houden. Zo zorgen bekenden bijvoorbeeld voor een kussentje als ik kom, want gewoon zitten is voor mij moeilijk.

Thuis zit ik met mijn benen opgetrokken onder mijn kont. Maar dat kun je natuurlijk niet overal doen. Fietsen doe ik ook al jaren niet meer. Er zijn helaas geen medicijnen tegen LS. Al veertig jaar lang gebruik ik een vette en verdovende zalf die voor wat verlichting zorgt.

De artsen staan nog steeds voor een raadsel; ze weten niet of het een auto-immuunziekte is en ook niet of het erfelijk is. Gelukkig heeft mijn dochter het niet. De hoop dat er een geneesmiddel komt, heb ik inmiddels opgegeven. Maar ik zet mijn tanden op elkaar en ga gewoon dóór.” 

Gerelateerde onderwerpen