Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Mariel Kolmchot
VROUW magazine

Gaby werd moeder op haar 14de:
Phoebe weet nog niet wie haar vader is

Redactie VROUW

G

Gaby (24) kreeg de schrik van haar leven toen ze op haar 14e zwanger bleek te zijn. Maar inmiddels zou ze haar dochter Phoebe niet meer kunnen missen. Haar moeder ook niet trouwens. "We hebben haar de eerste jaren met z’n drietjes opgevoed. Mijn moeder, mijn zus en ik."

"Met een vriendin ging ik een middagje naar de stad in Den Haag. We zaten samen in de derde klas van het vmbo in Leiden waar we een opleiding 'consumer tourisme' deden. Ik had altijd maat 36, maar was flink aangekomen; had echt een buik. Normaal werd ik nagefloten, maar nu hoorde ik jongens lachen en opmerkingen maken als: 'Die is zwanger!'

Zwangerschapstest

Ik had wel een vriendje gehad, met wie ik seks had gehad, maar was gewoon ongesteld geworden. Dat ik zwanger zou kunnen zijn, kwam niet bij me op. Mijn vriendin zei: 'Gab, we gaan gewoon naar het LUMC, daar doe je een zwangerschapstest. Dan weet je het tenminste zeker.'

Dat hebben we gedaan. Op een gegeven moment kwam er een gynaecoloog binnen, mét een echo-apparaat. Zij zei: 'Ik ga eens kijken hoeveel weken je precies zwanger bent.' Uiteindelijk bleek ik al 22 à 23 weken in verwachting te zijn! Zo kreeg ik het dus te horen. Mijn wereld stond stil. Ik dacht: 'Wat moet ik doen?' Het eerste wat ik dacht was: 'Mijn moeder mag het niet weten!' Zij wist niet eens dat ik al seksueel actief was. 

Abortuskliniek

De gynaecoloog gaf me het adres van een abortuskliniek. Maar abortus bleek niet meer mogelijk; ik was al te ver in mijn zwangerschap. En eigenlijk ben ik daar ook fel op tegen. De dag erna ging ik terug naar het ziekenhuis. Daar zeiden ze: 'We moeten het je moeder vertellen, want je bent minderjarig.' Ik wilde dat écht niet, werd een beetje hysterisch en wilde weglopen. Maar waar moest ik naartoe?

Ik dwaalde door de gangen van het LUMC. Uiteindelijk heeft een bewaker me teruggebracht. Ondertussen was mijn moeder gebeld en naar het ziekenhuis gekomen. Toen ik haar zag, kon ik de teleurstelling van haar gezicht aflezen. Dat vond ik wel erg. Ze wist het dus al en vroeg of het nog weg te halen was. Niet, dus. Daarna veranderde ze eigenlijk meteen in een oma en zei tot mijn opluchting: 'Nou, dan wordt het vanzelf groot' en ‘Waar er drie kunnen eten, kunnen er ook wel vier eten.'

Acceptatie

De jongen van wie ik zwanger was, was niet meer mijn vriendje. Ik heb het hem wel verteld, maar hij wilde er niets mee te maken hebben en werd boos. Verder heeft iedereen in mijn omgeving het geaccepteerd. Mijn moeder, zus, tante en nichten zeiden: 'Het gaat ons wel lukken - met z’n allen.' Ik moest alleen nog wel naar de maatschappelijk werkster van het LUMC.

Zij zei: 'Heb je al over het belangrijkste nagedacht: ga je het kind afstaan?' Mijn tante was mee en zei: 'O, gaat het gesprek die kant op?' Waarop de maatschappelijk werkster antwoordde: 'Zie jij een 14-jarige een kind grootbrengen dan?' Mijn tante was er snel klaar mee: 'Kom, we gaan hier weg!', zei ze. 

Schoppen

Ik hoefde het gelukkig niet zélf te vertellen op school. Mijn moeder heeft naar school gebeld en de decaan heeft het uiteindelijk in mijn klas verteld. Er zaten maar twee meisjes in ' van wie één het dus al wist - en twintig jongens.

Die jongens boeide het niet echt. Ook de leraren deden of het normaal was. Mijn buik groeide zichtbaar voor iedereen en soms als ik even achterover leunde in mijn stoel, zág je de baby schoppen en vroeg mijn klasgenootje: 'O, mag ik ook even voelen?'

Ontsluiting

Ik heb een modelzwangerschap gehad! Met 35 weken zei mijn moeder: 'Kom maar bij mij slapen, als er ’s nachts iets met je is, wil ik dat je dichtbij bent.' Met 36-en-een-halve week werd ik wakker, ik had zo’n erge buikpijn! Die pijn kwam om de zoveel minuten. Ik had dus al weeën, maar dat had ik niet door. Ik wilde mijn moeder niet wakker maken, om half negen moest ik toch voor controle naar de gynaecoloog.

Ik ging er gewoon op de fiets heen, maar in het ziekenhuis bleek dat ik al 2 centimeter ontsluiting had. Ik moest dus blijven. Mijn moeder belde haar werk en zei: 'Gaby gaat bevallen vandaag, ik kan niet komen.' Ook mijn zus, tante en nicht kwamen langs. Om kwart voor zeven is Phoebe geboren. Toen ze op mijn borst werd gelegd, was ik op slag verliefd - ik voelde me meteen moeder.

De vader

De eerste week ben ik meteen op school langs gegaan, zodat mijn klasgenoten Phoebe ook even konden zien. Ik kreeg alleen maar leuke reacties! Natuurlijk werd er ook geroddeld - wie zou de vader zijn? - maar ik heb daar altijd over gezwegen.

Die jongen wilde niet dat iemand dat wist. Dat heb ik gerespecteerd. Zelfs Phoebe weet het nog niet! Ze heeft er nooit naar gevraagd. Als ze daar klaar voor is, zal ik het haar wél vertellen, natuurlijk.  

Eindexamen

Na zes weken ging ik weer naar school. Dat kon omdat mijn moeder heel veel hielp. Zij gaf Phoebe vaak ’s nachts de fles, zodat ik kon doorslapen en ’s morgens fit was voor school. Uiteindelijk ging Phoebe twee dagen naar het kinderdagverblijf en zorgde mijn moeder drie dagen voor haar.

Ook mijn zus Kim heeft veel geholpen. Eigenlijk hebben we de opvoeding met z’n drieën gedaan. Maar als ik thuis was, was ík gewoon Phoebe’s moeder. Behalve mijn familie stond ook mijn vriendin Shirley altijd voor me klaar. Zelfs op school was iedereen heel behulpzaam. Als er een keer iets met Phoebe was, mocht ik gewoon naar huis en kon ik mijn huiswerk meenemen. Zo kon ik toch mijn eindexamen halen.

Schat

We zijn nu tien jaar verder. Phoebe is een schat van een meid. Ik moet er niet aan denken dat ze er níet was geweest. Af en toe kan ik haar achter het behang plakken, natuurlijk, maar dat hebben alle moeders.

Ze komt nu op een leeftijd dat we haar meer moeten gaan loslaten. Ze gaat alleen naar school, want als ze straks naar de middelbare school gaat, wil ze natuurlijk ook niet dat haar moeder of oma haar nog brengt. 

Lieve vriend

Ik had kok willen worden, maar dan werk je vooral in de avonduren en dat was met Phoebe niet te doen. ’s Avonds wilde ik thuis zijn met haar. Daarom heb ik een secretaresse-opleiding gedaan. Nu heb ik een geweldige baan bij een beveiligingsbedrijf. Mijn leidinggevenden respecteren mijn situatie en als het echt nodig is, kan ik naar huis om Phoebe op te vangen. Superlief! 

Sinds vijf maanden heb ik een lieve vriend, Roy. Toen het tussen ons wat serieuzer werd, zei ik: 'Als je voor mij kiest, krijg je er wel een klein cadeautje bij.' Hij zei toen: 'Klein cadeau? Groot cadeau!' Dat vond ik zo lief! We zoeken nu samen een huisje, waar Phoebe haar eigen kamer kan krijgen.

Botsen

Voor Phoebe is het soms lastig dat ze nu de aandacht van haar moeder met een man moet delen. Roy en Phoebe kunnen ook weleens botsen, hoor. Dan praat ik daarover met hem en daarna met Phoebe. Als je maar goed blijft communiceren, dat is belangrijk! Uiteindelijk willen we ook graag een kind van ons samen. Maar we hebben geen haast.

Roy is bezig een bedrijf op te zetten, dus dat willen we eerst goed geregeld hebben. En voor mij is het heel belangrijk dat Phoebe zich niet buitengesloten voelt, of achtergesteld. Ik zal haar altijd overal bij betrekken. Zij komt voor mij toch altijd op nummer één."

Opgeheven hoofd

Gaby's moeder Margreth (54): "Ik had het zelf snel geaccepteerd dat Gaby zwanger was, maar hoe ging ik dat mijn omgeving vertellen? Uiteindelijk ben ik met opgeheven hoofd met mijn kleinkind naar buiten gewandeld. 

De eerste vier jaar, totdat Gaby 18 was, vond ik het belangrijk dat ze af en toe kon uitgaan en leuke dingen met haar vriendinnen kon doen. Maar ook dat ze naar school zou gaan, zodat ze haar opleiding kon afmaken.

Voogdij

In die tijd heb ik een groot deel van de opvoeding op me genomen. Toen ze 18 was, zei ze: 'Nu wil ík de voogdij.' Prima. Vanaf dat moment was Phoebe ook echt haar verantwoording.

We wonen hier klein, dus het is goed als Gaby een eigen huis krijgt met haar vriend en Phoebe. Maar ik zal ze wel missen! Ook al krijg ik misschien nog andere kleinkinderen, Phoebe zal altijd een heel speciaal plekje in mijn hart houden!"

Door: Hilde Postma