Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Daisy met haar man Maarten van der Weijden en hun twee kinderen
Foto: Mariel Kolmschot
VROUW magazine

Daisy: Maarten en ik
zijn 8 maanden uit elkaar geweest

Redactie VROUW

D

Daisy (33) is getrouwd met Olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden (37). Om aandacht te vragen voor kankeronderzoek zwemt hij dit weekend non-stop de 200 kilometer lange Elfsteden Zwemtocht! Zij vaart met hem mee, al zou ze dat liever niet doen..

"In mijn jeugd deed ik zelf ook mee aan openwaterwedstrijden. Ik zat in de top tien van wedstrijdzwemmers. Maar wel onderin de top tien.

Acute leukemie

Maarten deed ook mee aan deze wedstrijden en ik zag hem elke zomer met een ander meisje, uit de top drie. Als je de beste bent, heb je zelf ook alleen oog voor de beste. Zo werkt dat vaak. Ik was niet verliefd, maar vond hem wel interessant. Ik was vrij onzeker en haalde mijn zelfvertrouwen uit de vriendjes die ik had. In 2001 kreeg Maarten acute leukemie. Hij stond die zomer aan de kant, niet in het water. Er was nog maar weinig over van die grote kerel. 

Maarten herstelde gelukkig en ging weer zwemmen. Ik ging studeren in Utrecht, maar mijn broer en zusje kwamen in dezelfde selectie als Maarten. In die tijd had je Hyves en zo kwam ik ook in contact met hem. We hadden een maand lang contact via msn. Onze eerste date was bij café ’t Neutje in Utrecht. Ik kwam op de fiets. Het regende en ik kwam drijfnat aan, als een verzopen kat. 'Dit is het, en meer kan ik er niet van maken', was mijn openingszin. Het ijs was gebroken en onze gesprekken gingen gelijk de diepte in. 

Rotstreek

Toch vroeg ik me vrij snel af of Maarten wel de juiste man voor mij was. Ik was op zoek naar zelfvertrouwen en zou dat bij Maarten niet krijgen. 'Zwemmen staat op 1 en jij op 2', dat was zijn boodschap. Ook was ik meer van het 'nu' en Maarten meer van de toekomst. Ondanks die verschillen vond ik hem spannend en leuk.

Het zwemmen werd voor Maarten steeds serieuzer. Hij begon met experimenten als lichttherapie en een hoogtetent. Hij sliep ruim een jaar bijna vijftien uur per dag in die tent. Lag ik daarnaast op een stukje afgesneden purschuim! Ik betrok het gebrek aan aandacht op mezelf. 'Hij vindt mij niet leuk genoeg, ik ben het niet waard.' In januari 2008, tijdens de eerste week van zijn trainingskamp op Isla Margarita als voorbereiding op de Olympische Spelen, belde Maarten en verbrak onze relatie. 'Ik kan het niet meer, ik kan je er niet bij hebben' was zijn mededeling. Ik was boos, verdrietig. Wat een rotstreek, de manier waarop hij het uitmaakte. 

Gouden medaille

Een maand of drie voor de Olympische Spelen van Peking in augustus 2008 kregen we weer heel voorzichtig contact met elkaar. Dat maakte het ook weer lastig. Wat wilde hij nou? Tijdens de Spelen ging ik kamperen met vrienden, uit de buurt van de televisie. Puur uit zelfbescherming. Toen Maarten een gouden medaille won, kreeg ik allemaal berichtjes van vrienden en familie.

Het leken wel condoléances. 'Wat stom dat hij gewonnen heeft.' Niemand wist dat ik weer contact met hem had. In de krant las ik knarsetandend dat zijn vader tijdens de huldiging notabene riep dat het toch heerlijk was om op dit moment vrijgezel te zijn. Lekker dan! 

Gelijkwaardig

Maar toen we elkaar weer zagen was het gelijk duidelijk: we gaan samen verder. In de acht maanden dat we uit elkaar waren geweest, had ik een hoop geleerd en stond ik sterker in mijn schoenen. Mijn voorwaarde was dat onze relatie gelijkwaardig moest zijn. Daar kwam een 'Oké' op.

Kort daarna besloot Maarten niet op te gaan voor de kwalificaties van de Spelen in Londen. Ik was er niet rouwig om dat hij die beslissing nam. Nu zouden we meer tijd samen krijgen. Toch zijn we niet gelijk gaan samenwonen, ook al stond ik nu op nummer 1 en niet het zwemmen. Hij schreef een boek, ik ging een jaar rechten studeren in Gent. Na dat jaar gingen we beiden in loondienst. Maarten bij Unilever, ik als project-medewerker bij een zorginstelling om te werken met autistische volwassenen. Toen zijn we ook gaan samenwonen.

Onvruchtbaar

Een nieuwe fase in ons leven en daar hoorde ook ’t onderwerp 'kinderen' bij. Maarten maakte zich zorgen of we die wel samen konden krijgen. Hij wilde mij niet kwijt en was bang dat ik hem zou verlaten als hij onvruchtbaar bleek te zijn. Voor zijn chemo had Maarten wel sperma laten invriezen, maar garanties dat het zou lukken, hadden we niet.

We lieten het zwanger worden voorlopig even los en concentreerden ons op andere dingen. Werk. Reizen. Er was geen zwemdoel meer. Maarten gaf naast zijn werk steeds meer presentaties bij bedrijven en zorginstellingen. Om zijn publiek na te laten denken over kansen en mogelijkheden en hoe je omgaat met tegenslagen. Ik was daar vaak bij en gaf hem tips. Dat was de start van ons bedrijf Beter.nu

Zwangerschapstest

In Zuid-Afrika vroeg Maarten mij ten huwelijk en kort daarna kregen we de kans om voor Unilever naar Indonesië te gaan. Een heerlijke tijd. Duiken, weekendjes weg. Op de dag dat we thuiskwamen, deed ik een zwangerschapstest. Zwanger! Dertien jaar na zijn ziekte was het dan toch gelukt. Na de geboorte van Phileine stopte Maarten bij zijn werkgever. Hij wilde verder met Beter.nu en was bezig met nieuwe doelen stellen, zoals een marathon zwemmen om geld op te halen voor het KWF.

Mensen confronteerden mij met de vraag: 'Wat ga jij nou doen?' Zij gaven mij het gevoel dat ik niet goed bezig was, alsof ik me moest verantwoorden. Ik had twee masters in de pedagogische wetenschappen... Maar mij werd al snel duidelijk wat ik wilde: Beter.nu uitbreiden. Ik wilde me samen met Maarten inzetten voor organisaties die anderen proberen beter te maken.

Overlevingsschuld

In Indonesië kwamen we op het idee van de Elfsteden Zwemtocht. We wilden iets doen met de dankbaarheid die we hebben dat Maarten weer gezond is, en iets teruggeven. We waren alleen maar aan het 'nemen'. Maarten is volledig genezen en heeft geluk gehad. Een hoop mensen hebben dat niet.

Onlangs keken we een documentaire over bergbeklimmers. Een van hen overleed, de ander heeft nu last van 'overlevingsschuld'. 'Volgens mij heb ik dat ook', zei Maarten toen. In 2015 is hij in het geheim om Texel gezwommen, hij wilde verkennen of het mogelijk was om 200 kilometer te zwemmen. Hij moest na Texel wel even slikke; wat viel dat tegen! 

Tandvlees

Toch begonnen we met de organisatie. Vorig jaar zaten we met twintig man op de tuinbank, nu zijn er honderden vrijwilligers bij betrokken. Het is dinsdag tien jaar geleden dat Maarten de Olympische Spelen heeft gewonnen, een mooi moment voor deze uitdaging. Ik heb de materialen voor Maarten geregeld, gezorgd voor de aankleding van het evenement, ik stuur het begeleidende team aan, de medici, coach en schippers. Op dit moment lopen we beiden op ons tandvlees. Maarten kan zich niet alleen druk maken om het zwemmen, maar voelt zich ook verantwoordelijk voor alles eromheen. Maarten de partner en vader heb ik de afgelopen tijd niet veel gezien, ik mag blij zijn dat hij de kinderen vijf minuten per dag ziet, zonder telefoon in zijn hand. 

We hebben dit traject van begin tot eind samen gedaan. Maarten wil graag dat ik alle drie dagen meega op de boot tijdens de Elfsteden Zwemtocht. Ik had liever aan de kant gezeten, want als ik op de boot zit, haal ik hem ’t liefst uit het water als ik zie dat hij het zo zwaar heeft. Maar hij zegt: 'Alleen al het zien van jouw gezicht, maakt dat ik door kan.' Dus voor hem vaar ik mee.

Ik ga ervan uit dat Maarten de finish in Leeuwarden haalt. Maar er is een kans dat het niet lukt. Als het om wat voor reden niet meer gaat, haalt de arts hem uit het water. Als hij moet opgeven, heeft hij in ieder geval álles gegeven. En dat is wat wij willen. Alles geven voor de mensen die niet het geluk hebben wat Maarten wel heeft gehad."

Door Lydia van der Meer