Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Astrakan Images
VROUW magazine

'Modeflaters?
Alléén maar!'

journaliste

Marjolein Hurkmans

M

Marjolein Hurkmans heeft een kast vol kleren. Leuke kleren zelfs. Jammer dat ze altijd precies de verkeerde keuze maakt.

De vader van een vriendin was overleden. Ik had me gekleed op de begrafenis. Het had me heel wat hoofdbrekens gekost. Ja, natuurlijk heb ik zwarte kleren in mijn kast. Ik schommel mijn hele leven tussen dik en iets minder dik. Zwart kleedt af, dat zei mijn moeder vroeger al, dus daar heb ik een voorraadje van. 

Kledingvoorschrift

Maar het ene zwart is het andere niet. Een zwarte jurk met spannend decolleté doet het prima op een goed feest en een zwarte spijkerbroek is altijd goed als je een strandwandeling maakt in de herfst, maar zo’n begrafenis, dat stelt weer andere eisen. 

Dan moet je sober en stemmig gekleed gaan. Iets mantelpakkerigs, of een keurige robe manteau. Die had ik dan weer net niet. En dan twijfelde ik ook nog een beetje of het wel zwart moest zijn. Was zwart niet vooral bedoeld voor de directe nabestaanden? Misschien was antraciet, donkerbruin of marineblauw toch beter. Wat minder dramatisch.

Knaloranje trenchcoat

Je wilt ook weer niet te veel opvallen op zo’n begrafenis. Het enige wat je echt wilt, is dat de nabestaanden die je dierbaar zijn, zien dat jij er bent, dat je bij hen wil zijn op zo’n moeilijk moment. En dus werd het een chique donkerblauwe jurk en keurige pumps. Niks meer aan doen.

“Moet je geen jas aan?” vroeg Lief toen we op het punt stonden van vertrek. Ja, dat was nou weer jammer. Over zo’n jurk moest natuurlijk een fatsoenlijke jas. En die had ik niet. Ik had wel een knaloranje trenchcoat. Modieuze oprisping; hij gaf nog net geen licht. “Neem nou maar mee,” zei de vader van mijn kinderen. “Dan laat je hem gewoon in de auto liggen als we de kerk in gaan.” 

Te mooi om te dragen 

De begrafenis was in Brabant. Er zat een file tegen. We kwamen op het nippertje bij de kerk aan. Haastig sprong ik uit de auto. Ik nam een iets te wijde stap. Als je dan die stof hoort scheuren, denk je nog: 'Misschien valt het mee.' 

Ik tenminste wel. Er reed eens een auto in de flank van mijn Peugeootje en ik dacht echt: 'Misschien zie je er niks van.' Ik kreeg het portier niet eens meer open gewrikt. Maar een mens mag blijven hopen.

Twee opties

De split van mijn jurk was opengescheurd tot aan mijn billen. Er waren twee opties: in mijn onderbroek de kerk inwandelen of toch maar die oranje jas eroverheen.

Oké, het was iets minder erg dan toen ik in de brugklas midden in de kantine uit mijn nepleren broek scheurde, maar toch… Tot zover de poging onopvallend aanwezig te zijn bij wijze van steunbetuiging. 

Hoe de dag afliep voor Marjolein, lees je dit weekend in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf)

Jij op VROUW

Vertellen over jouw modeflater?

Stuur een berichtje