Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hester Zitvast
VROUW magazine

'Ik tilde haar op en voelde
hoe ze in mijn armen overleed'

journaliste

Hester Zitvast

E

Een huisdier verliezen kan enorm ingrijpend zijn, zo weet journaliste Hester Zitvast. Begin dit jaar moest ze haar hond Jip laten inslapen en werd ze overmand door een intens verdriet.

We kwamen net terug van onze jaarlijkse skitrip met vrienden toen ik het zag: hond Jip (15) was op. Echt op. 

Urine

We modderden al een tijdje aan. Behalve dat ze doof was en bijna blind, liet onze hond al een half jaar haar urine lopen. We losten dat op met een gehalveerde Tena Lady in een loopsheidsbroekje en een mandje dat elke morgen de wasmachine in ging.

Mijn ex-man Jeroen - met wie ik de hond in co-baasjesschap had - en ik, hadden onszelf nog een tijdje voor de gek gehouden. "Ja, maar ze eet nog zo goed." Of: "Ze oogt nog blij." Alleen mijn vriend zag de realiteit onder ogen. Hij, hoe gek ook op de hond, was de 'buitenstaander' met een heldere kijk op de zaak.

Loslaten

Jeroen en ik wilden alleen maar dat Jip niet doodging. Nooit. Maar dat weekje wintersport maakte het voor mij duidelijk. Ineens zag ik hoe slecht ze er aan toe was.

Snikkend belde ik Jeroen op: "Het is klaar. Dit mogen we haar niet aandoen." Ik gooide er nog het cliché van 'liefde is ook loslaten' in, maar mijn hele lijf protesteerde. Ik wilde Jip niet loslaten. Daarvoor hield ik veel te veel van haar.

Bedevaartsoord

Het besluit namen we op zondag. Jeroen was het er volledig mee eens. Maandag belde ik de dierenarts. Ik kwam nauwelijks uit mijn woorden, maar dat was geen probleem; ze waren zulke telefoontjes wel gewend en wisten heus wel dat ik niet zo hysterisch was vanwege de jaarlijkse inenting. Ik wilde dat het thuis gebeurde, maar wel pas over vijf dagen.

Dat kon. De dagen die volgden, bracht ik vrijwel non-stop huilend door. Ons huis werd een soort bedevaartsoort, waar Jips fans afscheid kwamen nemen. Ze had namelijk fans. Mijn vader, die altijd met een onvervalst Amsterdams accent riep: "Wat ben je toch een kanjer van een hond!"

Miljoen kusjes

Mijn moeder, die altijd iets lekkers gaf als ze kwam. Mijn broer, die de laatste eer kwam bewijzen, maar verstikt van verdriet het toneel verliet. Mijn schoonmoeder, die regelmatig oppaste en Jip nog een laatste middag bewust voor zichzelf had. Wat waren we allemaal verdrietig.

Ik maakte tomatensoep, Jips favoriete eten. Ze kreeg biefstuk en ongeveer een miljoen kusjes. De kinderen hielden zich sterk, sterker dan ik. Ik maakte mezelf knettergek door oude foto’s te kijken, van toen we haar net hadden.

Boerderij

Ruim vijftien jaar geleden hadden we haar voor 125 euro op een boerderij gekocht, een kruising jackrussell/boerenfox. Mijn oog viel direct op dat ene kleine hondje, dat rustig afwachtte op wat er komen ging.

Dat hondje wilde ik! Jip was altijd overal bij, dat bewezen de duizenden foto’s wel. Nog één nacht slapen en dan zouden die beelden alles zijn wat we nog van haar hadden.

Compleet hysterisch

Ik was zo van slag, dat ik de huisarts belde om iets kalmerends. Ik schaamde me dood, maar het moest. "De kinderen zijn er ook bij, wat hebben die aan een moeder die compleet hysterisch is?"

Ik kreeg pillen voorgeschreven en nam ze een uur voordat de dierenarts kwam in. En toen was het moment daar. Jip kreeg een prik om te gaan slapen. Voor de laatste, de dodelijke injectie, werd ze even uit haar mandje gehaald.

Toen de dierenarts haar wilde terugleggen, vroeg ik of ik haar mocht vasthouden. Ik tilde haar op en voelde hoe ze in mijn armen overleed. Heel snel. Mijn hart brak in duizend stukjes. 

De psycholoog aan het woord

Nienke Endenburg is GZ-psycholoog en docent aan de Universiteit Utrecht, faculteit diergeneeskunde: "80% van de huisdierbezitters ziet het dier als lid van het gezin; als kind of zelfs als partner. Wanneer er een familielid overlijdt, vindt niemand het raar als je daar om rouwt, maar bij het overlijden van een dier vinden veel mensen een week verdriet wel genoeg. Uit onderzoek blijkt dat zo’n rouwperiode gemiddeld 8,5 maand duurt en de gevolgen kunnen heftig zijn; denk aan een depressie of angst/paniekaanvallen."

Tip van Hester: "Lees (online) het boekje Euthanasie, zijn we niet te vroeg, geschreven door dierenarts Hugo van Duijn. Dat heeft mij heel veel steun gegeven in het nemen van de beslissing."

Lees het hele verhaal in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf)