Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Chantal Spieard
VROUW magazine

'Bizar: Mijn man en ik kregen
allebei een hersenbloeding'

Tanja Spaander

H

Het leven van thrillerschrijver Loes den Hollander (69) was de afgelopen anderhalf jaar echt een achtbaan. Net toen haar man Harry na een hersenbloeding en lang revalideren weer thuiskwam, overkwam Loes hetzelfde. Gelukkig kunnen ze het allebei navertellen. "Ik voelde: als ik nu ga slapen, word ik nooit meer wakker."

“Midden in de nacht ontstond er in mijn hoofd opeens een orkest met veel trommels. Ik wist meteen dat het fout was. Net zoals Harry dat wist toen het hem gebeurde, vertelde hij me later. Bizar, hoe ons precies hetzelfde overkwam. Al heeft het voor hem nog steeds meer gevolgen dan voor mij." 

Ontzettende hoofdpijn

"Het was april 2017, vrijdagmiddag om tien over vier. Ik werkte thuis, Harry zat verderop achter de computer. Opeens riep hij: ‘Au, au, au, mijn hoofd!’ Hij had ontzettende hoofdpijn. Hij liep nog wel, maar werd al wankel. Ik heb de huisarts gebeld; die dacht meteen aan een hersenbloeding en belde de ambulance.

Uit een scan bleek dat Harry twee aneurysma’s had, dichtbij de hersenstam. Heel precair. Vanwege de druk in zijn hoofd werd besloten hem in slaap te brengen. Ik mocht even gedag zeggen. ‘Har,’ zei ik, ‘je gaat slapen.’  Waarop hij antwoordde, ik vergeet het nooit meer: ‘Maar ze maken me toch wel weer wakker?’ Op dat moment heb ik afscheid genomen, ik besefte: misschien komt het niet goed." 

Coma

"De operatie was geslaagd, maar het kon nog steeds fout gaan. Harry heeft twaalf dagen in coma gelegen en in die tijd heb ik zijn hele uitvaart georganiseerd, want ik dacht: hier komt hij niet meer uit. En toen werd hij wakker! Op dat moment kon hij niet eens zijn lippen bewegen of zijn ogen stilhouden.

Héél langzaam kon hij steeds iets meer, met mini-stapjes, zoals het bewegen van zijn linkerduim. Tussendoor kreeg hij nog drie longontstekingen, maar overal kwam hij doorheen. In de tijd dat Harry in het revalidatiecentrum zat, begon ik aan wat nu mijn nieuwe thriller is, Mij zie je niet. Schrijven was afleiding, dat had ik nodig."

Vol woede

"Het was ook duidelijk afreageren: de hoofdpersoon is een vrouw die vol woede zit. Het kwam uit mijn ténen. Kwaadheid om wat Harry was overkomen, niet wetende dat ik zelf ook aan de beurt zou komen. In de weken dat Harry thuis was, heb ik het boek afgeschreven en geredigeerd. ‘Ik stuur het al-vast weg, het is klaar', zei ik. En alsof het zo moest zijn, werd ik de dag erna getroffen door een aneurysma. 

Toen Harry afgelopen maart drie weken thuis was, moest hij ’s nachts naar de wc. Daar heb ik hem naartoe gebracht en toen ik zelf naar het andere toilet ging, kreeg ik dat orkest in mijn hoofd. Ik dacht niet meteen aan een hersenbloeding, maar wist wel dat het fout was."

Black-out

"Midden in de nacht heb ik de buurvrouw gebeld, zij heeft een ambulance laten komen. Ze deden wat tests en dachten aan een black-out. ‘U kunt rustig weer gaan slapen’, zei de ambulancebroeder. Maar ik voelde: als ik nu ga slapen, word ik nooit meer wakker.

Terwijl ik probeerde te zeggen dat ze niet moesten weggaan, raakte ik bewusteloos. Ze hebben me direct afgevoerd. Er werd een aneurysma gevonden, midden in mijn hoofd, op een moeilijke plek. Via mijn lies hebben ze de wand van het bloedvat kunnen verstevigen." 

Zelfde afdeling

"Omdat ik zo verzwakt was, werd ik, net als Harry, ook naar Heliomare gebracht. Ik belandde zelfs op de afdeling waar Harry ook had gelegen. Ineens begon ik met verwerken. Ik zag steeds voor me hoe hij daar lag en in apparaten hing.

Daar werd ik zo verdrietig van, dat ik heb gesmeekt of ik naar huis mocht. Dan kon ik ook weer naar Harry toe, die tijdelijk naar een ander verpleeghuis was gebracht omdat ik niet voor hem kon zorgen. In het begin mocht ik nog niet autorijden, maar vrouwen uit ons dorp reden me naar hem toe; zo lief." 

Boek afmaken

"Toen ik weer thuis was, moest ik nog een correctieronde doen. Doordat mijn ene oog nog niet meedeed, was het lastig lezen. Soms redde ik het een halfuurtje en moest ik daarna slapen. Toch wilde ik het per se doen. Het was een overlevingsstrategie, een gevoel van: als ik dit kan, kan ik alles weer. 

Bang voor een nieuw aneurysma ben ik niet. In mijn hoofd gebeurt dat niet meer, dat hebben ze zó goed doorgemeten. Het heeft geen zin om daar angstig voor te zijn. Dan heb ik geen leven meer."

Het hele interview lees je dit weekend in VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).

Jij op VROUW

Heb jij net als Loes iets heftigs meegemaakt en wil je dat met ons delen?

Dan kan dat hier