Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
VROUW magazine

VROUW-collega Sabine test shapewear:
Help, ik zit klem!

journaliste

Sabine Leenhouts

H

Hoezo liposuctie of op een heel streng dieet? Met wat knappe shapewear lijk je zo een paar maten slanker. Onze Glossy-coördinator Sabine Leenhouts (maat 40/42) nam de proef op de som.

 

Mijn vriend kijkt verrukt als hij de ­feestelijke dozen van de verschillende lingeriemerken in mijn halletje ziet staan. “Heb je jezelf verwend?” vraagt hij met een ondeugend lachje. Ik moet hem teleurstellen.  

Als ik een doos open en het roze vloeipapier van het eerste item openvouw, lijkt het nog wat. Maar zodra ik de slip, die een wielrenbroek tot aan mijn middenrif blijkt te zijn, omhooghoud, verdwijnt zijn hoopvolle blik. Met een opgetrokken neus en wenkbrauw zegt hij: “Nee, echt niet geil!” en laat me alleen met mijn vrachtlading pletpakken, zoals hij ze meteen doopt. 

Naakt voor de spiegel

Ik moet lachen om de namen die Magic Bodyfashion aan haar ­shapewear heeft gegeven. Maxi Sexy Dress is er een van, een strak zwart jurkje dat onder je borsten stopt met verstelbare bandjes en een siliconenstrip onderaan, zodat het niet omhoog rolt bij gebruik.

Ik sta naakt voor de spiegel en wurm mezelf in het geval. Naar jezelf kijken terwijl je iets wat net zo breed is als je ene been, over je heupen probeert te sjorren, is geen aanrader. Ik kan wel janken. Het vlees bulkt over de randen heen en ik lijk nog vetter dan ik al ben.

Huilende lach-icoontjes

“Ach Sabine, zeur niet zo, jij hebt zo’n goeie kop en uitstraling, die paar kilo meer of minder zie je bij jou niet,” zei mijn vriendin van de week nog bemoedigend. Maar zij ziet mij nu niet. Ik app haar een foto met de begeleidende tekst: ‘WISSEN!!!!’

Ze beantwoordt mijn bericht met honderd huilende lach-icoontjes en een bemoedigend: ‘Wat ben je toch een VET lekker wijf.’ 

Wonder boven wonder

Goed, ondertussen is het pak tot onder mijn borsten gehesen en blijkt dat ik er wel gewoon een beha bij aan moet trekken. Bandjes weer naar beneden, beha aan en hoppetee. Wacht, voor de volledigheid moet er natuurlijk wel even een string, die normaal gesproken randen in mijn vlees trekt, onder.

Ik kijk keurend naar mijn door elastan bij elkaar gehouden lichaam. Wonder boven wonder ziet het er nu wel heel strak uit. Geen ribbel te zien, geen rol ook trouwens. Het onderjurkje heeft geen naden of zomen, dus je ziet er niets van. Ik trek er een aansluitende jurk overheen aan en vervolg mijn dagelijkse bezigheden. 

Geen rol in zicht

Het voelt ergens wel lekker, die strakke jurk. Alsof ik stevig word omhelsd en het dwingt me om goed rechtop te lopen en zitten. De hele dag is er geen rol in zicht. En behalve dat het rokje, ondanks de plakstrips, toch de neiging heeft om omhoog te kruipen, ben ik aangenaam verrast door het draagcomfort en het resultaat. 

Hunkemöller heeft ook het een en ander opgestuurd. Bijvoorbeeld de string met buikondersteuning. Leek me lekker om in te sporten. Toegegeven, het zit prima, maar omdat bij veel beweging de broek naar het smalste gedeelte (gelukkig nog mijn taille) wil, kruipt het stukje stof steeds verder omhoog mijn bilnaad in.

Ik zit klem!

Het is net alsof ik ontsluiting krijg en ik hol naar de kleedkamer om het ding uit te trekken. In mijn sporttas heb ik ook een maxi sexy tanktop van Magic zitten. Laat ik die dan ook meteen maar testen.

Ik was al een beetje bezweet, maar trek het hemdje toch over mijn hoofd. Nou, je raadt het al, het hemd rolt op mijn rug op en ik zit klem. Shocking klem! Ik krijg het ellendige ding niet voor- of achteruit en ruk met alle macht aan het voorpand om het over mijn boezem heen te trekken. Er gebeurt niets.

Er zit niets anders op dan a) te wachten tot er iemand de kleedkamer inkomt of b) de fitnessruimte in te lopen en om hulp te vragen. Ik kies voor het eerste. De schaamte is te groot. Wat ben ik blij dat ik eerst mijn sportlegging weer omhoog had gehesen. Anders was de blamage helemaal niet te overzien!

Gelukkig komt er twee minuten later een jonge vrouw binnen die me ­verlost uit mijn benarde positie. “Lekker blijven trainen,” zegt ze, “dan hoef je die shapewear ook niet aan.” Ik glimlach flauwtjes en denk: hou je mond.

Zij heeft makkelijk praten met haar jonge strakke lijf en dito huid. Maar ik stort me wel nog een uurtje op de apparaten. Shapewear is ondersteuning, maar ik moet natuurlijk ook de boel van binnenuit een beetje stutten.

Stef Nagel

Irritante drukkers

Er is nog veel meer te krijgen in de oneindige wereld van het corrigerende ondergoed. Ik probeer een paar body’s, maar ik blijf de bilnaden zien. Dat kan natuurlijk aan mijn billen liggen, maar ik vind de drukkers in mijn kruis ook heel irritant. 

Prima Donna heeft ook nog wat ander moois voor me. Wederom een jurkje, maar deze heeft frivole strikjes, een randje kant en een ingebouwd broekje dat de boel naar beneden houdt. Maar ook weer twee naden over het voorpand die je ziet onder een strakke jurk.

Aan de schouderbandjes zitten overigens wel heel handige haakjes, waardoor je het jurkje kunt verankeren aan je ­beha-bandjes. Maar ook hier geldt dezelfde kwelling om het aan te trekken. Dat moet je altijd alleen doen, want er is helemaal niets sexy’s aan. Maar heb je jezelf erin gewurmd, dan zit het prima.

Oma-onderbroek

Wat me nog rest te testen zijn de ‘wielrenbroeken’. Ik probeer een model van de Hema dat makkelijk aangaat en lekker zit, maar eigenlijk niet hoog genoeg is, waardoor je nog een rand in mijn middel ziet. Dan is er nog een model van Hunkemöller dat ­weliswaar wat hoger komt, maar weer een naad onder de navel heeft, die zichtbaar is onder mijn jurk. 

Vriendlief steekt zijn hoofd om de hoek van de slaapkamer. Hij vraagt of ik ga sporten. Als ik uitleg dat dit mijn onderbroek voor vandaag is, lacht hij me keihard uit. Waarom zou je het ­überhaupt willen aantrekken, vraagt hij zich af. Dat ik mijn hoge oma-onderbroeken, die veel lekkerder zitten onder een los jurkje dan een sexy stringetje, al die tijd vakkundig uit zijn zicht heb gehouden, vertel ik hem maar niet. De man mag in de waan ­blijven dat alles altijd vanzelf zo fijn op z’n plek wordt gehouden. 

Het zweet breekt me uit

De Magic Slimshaper belooft me een maat minder te geven als ik ’m aantrek. Nou, met een meetlint erbij kan ik er geen maat afrekenen, maar het resultaat onder mijn strak aangesloten jurk
is fijn. Geen naden, geen rollen en het is alsof ik geen ondergoed draag. De broek komt tot onder mijn behaband en rolt niet naar beneden, ook al beweeg ik nog zo overdreven.

Ik besluit de Slimshaper dan ook aan te doen als ik naar een première in Tuschinski ga. Weggezonken in het pluche krijg ik het toch een beetje warm met die elastieken broek. Als ik na de film het toilet bezoek en de broek naar beneden stroop, klinkt het alsof ik een regenpak uittrek.

Zouden de dames in galajurk die in het krappe toilet staan te wachten dat ook hebben gehoord? Ik wil gehaast mijn broek weer omhoogtrekken, maar dat lukt niet. Mijn warme billen en dijen laten niet toe dat dit gevaarte soepel omhoog glijdt. Ik ruk, puf en het zweet breekt me uit. Zal ik de broek maar helemaal uittrekken?

Potje worstelen

Mijn avondtasje is te klein om het onopvallend mee te nemen en weggooien is ook geen optie. Ik haal diep adem en probeer het nog een keer. Gelukkig lukt het deze keer wel. Met het zweet op mijn voorhoofd verlaat ik het toilet.

“Opvlieger?” vraagt Marieke, met wie ik dit avondje uit ben. “Nou, eerder een potje worstelen met mijn pletpak,” lach ik de schaamte weg. Terwijl we het toilet verlaten, hoor ik het onmiskenbare geluid van knallend strak elastiek op een weke huid. De vrouw die na mij in het toilet verdween, is ook in gevecht met haar corrigerende ondergoed.

Ik spot die avond nog heel wat strakke jurkjes met daaronder een evident stukje corrigerend textiel. Gelukkig, ik ben niet de enige die geen gestroomlijnd lichaam van nature heeft.

Lees alles over lingerie, in alle vormen en maten, in VROUW magazine (elke zaterdag bij de Telegraaf)