Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Marcel van Driel
VROUW magazine

Trijntje Oosterhuis:
Dan wil ik het liefst verdwijnen

Redactie VROUW

T

Trijntje Oosterhuis (45) kijkt uit naar 2019, waarin ze met een Nederlandstalig album komt, jureert bij SBS6-talentenjacht DanceSing én viert dat ze een kwart eeuw in het vak zit. Maar eerst nog even kerst vieren.

Het is de goden verzoeken natuurlijk: een interview met een muzikant op maandagochtend half negen. Maar dat ze later is, berust slechts op een misverstand.

"Hoewel ik zeker geen ochtendmens ben, sta ik elke dag om zeven uur op om voor de kinderen ontbijt te regelen. Als ik de vorige avond laat heb opgetreden, ga ik hooguit als de jongens naar school zijn nog een uurtje liggen. Dan neem ik mijn dochtertje Maël mee in bed en kijken we nog wat tekenfilmpjes."

Je gaat optreden in 'de grootste kerstkroeg van Nederland': Holland zingt kerst. Waar verheug je je het meest op?

"Het is de tijd van kou buiten, gezelligheid binnen. Mensen hebben zin om zich mooi aan te kleden en naar een theater of concert te gaan. Het is zo’n leuke tijd om op te treden. Holland zingt kerst wordt één groot meezingfeest.

Er doen zo veel artiesten mee. Het wordt superleuk. Wat ik precies ga zingen, is nog niet duidelijk. We zijn nog onderling aan het vechten om de liedjes. Dat moet je niet letterlijk nemen, hoor. We gaan er wel uitkomen."

En daarna is het alweer snel 2019...

"Dat wordt een superspannend jaar voor mij. Op 30 maart vul ik voor het eerst Ziggo Dome, met het 80-koppige Metropole Orkest. Dat is een mijlpaal. Afgelopen week zat ik nog met Marco Borsato, een van mijn beste vrienden, te kletsen over wat ik in die 25 jaar heb meegemaakt.

Het begon met zingen in een koortje bij Candy Dulfer, toen kwam Total Touch, daarna de opening van de ArenA met het nummer De Zee en duetten met Marco, Lionel Richie en Andrea Bocelli. En mijn Burt Bacharach-liedjes, het Nederlandstalig repertoire, tot aan wat ik dit jaar heb laten horen bij Beste Zangers. Ik zou wel vijf uur kunnen vullen!"

Is een concert voor 14.000 mensen alleen maar leuk of vind je het ook nog een beetje eng? 

"Hoe ongeloofwaardig sommigen het ook vinden, ik val in de categorie artiesten die altijd bloednerveus is voor een optreden. Ik blijf het podium zo’n magische plek vinden. Het ontzag om daar te mogen staan, blijft.

Mensen denken dat die zenuwen wel verdwijnen als je 'de beste zangeres van Nederland' wordt genoemd - iets wat ik nooit over mezelf zou zeggen, trouwens. Niets is minder waar. Alles wat muzikaal gezien in mijn hart zit, wil ik overbrengen aan mijn publiek.

Ik ben niet van 'drie vingers in de neus, hup met de geit'. Vlak voor een optreden ben ik bijna een last voor mezelf. Ik weet me geen raad met mijn lijf en wil het liefst verdwijnen. Het klinkt raar, maar vergelijk het met zwanger zijn. Het kindje moet eruit. Zo is het ook met zo’n concert: weglopen kan niet meer; je moet het aangaan."

Je jubileumconcert wordt een reis door de tijd. Zijn er liedjes die je niet meer wilt of kunt zingen? Bijvoorbeeld omdat ze te pijnlijk zijn? 

"Nee. Eigenlijk ben ik onwijs trots op alle periodes van mijn carrière. En het leuke is dat mijn publiek al een kwart eeuw met me meegroeit. Ze zongen eerst met me mee in de kroeg, daarna volgden nummers die hen kunnen herinneren aan eerste grote liefdes, dan de geboortes van kinderen en misschien daarna wel een scheiding. Want ook daarin ben ik niet de enige, natuurlijk. En daarna wellicht de fase van een nieuwe liefde."

Tekst: Bernice Breure 

Lees het hele interview in VROUW magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).