Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Johan-Peter van der Stouwe / Hollandse Hoogte
VROUW magazine

‘Ik dacht dat zelfhaat de beste
motivator was om af te vallen’

Redactie VROUW

J

Journalist Fleur Meijer (37) had maar één goed voornemen. Ze wilde afvallen, maar nu voor altijd. Want dat eeuwige ge-jojo, dat was ze meer dan zat. Met behulp van een coach vielen de puzzelstukjes langzaam op hun plek.

Het moet ergens in de late lente van 2018 zijn geweest dat ik besloot dat het anders moest. Deze keer écht. Dat besluit had ik wel vaker genomen. Vlak voor elk dieet, maar nee, heus, deze keer meende ik het écht. Wat maakte mijn besluit nu dan anders? Wanhoop, denk ik. Oprechte wanhoop. Omdat ik in de spiegel zag dat het opnieuw mislukt was. 

Verslagen door het dieetmonster. Door het eetmonster. Had ik verwacht dat ik deze keer alle kilo’s er wél af zou houden? Nee. Sterker nog, tijdens mijn laatste kuur had ik al hardop gezegd dat ik me erbij moest neerleggen dat ik dit waarschijnlijk eens per twee jaar moest doen. Want  twee jaar daarvoor deed ik dezelfde kuur. En ik vond: als de kilo’s er pas na twee jaar allemaal weer aanzitten, kun je van succes spreken. Als het nu weer zou gebeuren: het zij zo. Dan begin ik gewoon weer opnieuw, toch? 

Dik

Ik worstel van kinds af aan al met mijn gewicht. Op schoolfoto’s van de basisschool zie ik een blond, lachend meisje. Naar de huidige maatstaven zeker niet dik, hooguit stevig of mollig. Toch voelde ik me wel altijd dik. En wist ik op 7-jarige leeftijd al heel goed wat lijnen was. Lijnen, dat deden mijn ouders heel vaak. En als ze het niet deden, praatten ze er wel over. Tegen elkaar. Tegen mij. “Nee, je hebt genoeg gehad.” “Nee, je mag niet meer.” “Denk aan je lijn.”

Ontelbaar veel keren heb ik dat gehoord. Ook al was ik nog maar een kind, ik wist al heel goed dat eten gepaard gaat met schuld en boete. Dat dik zijn slecht is. En dat het mij dus in zekere zin een slecht kind maakte, hoeveel liefde ik verder ook van mijn ouders kreeg. Heel vaak nam ik me in bed voor niet meer te snoepen en minder te eten. 

Moeras vol koolhydraten

Tegen de tijd dat ik met een noodgang de puberteit in denderde, met gierende hormonen en explosief groeiende vormen, raakte ik steeds meer de controle over eten kwijt. Ik ontbeet niet, ’s middags at ik kauwgom en zodra ik uit school kwam, stormde ik als een wilde buffel af op stapels boterhammen met kaas en hagelslag, om krap drie uur later een groot bord avondeten te verschalken.

Ik dacht dat ik enorm goed bezig was, want wat at ik nou helemaal op een dag? In werkelijkheid verdronk ik mezelf in een moeras vol koolhydraten die mijn lichaam nooit meer kon verbranden, zodat ik alles rechtstreeks opsloeg als vet. 

Bemoedigende dieettips

Winkelsessies met mijn moeder eindigden steevast in al dan niet weggeslikte tranen, gevolgd door een arm om mijn schouder en bemoedigende dieettips. Ook mijn vader had zo zijn eigen manier om me aan te sporen tot afvallen. Ik heb hem me zo vaak zien aankijken, met een liefdevolle blik: “Je bent zo’n mooi meisje. Als jíj toch eens zou afvallen…”

Had ik toen maar gezegd dat zijn woorden als scherpe nagels in mijn ziel bleven haken. Dat hij eigenlijk zei dat ik in deze vorm dus niet voldeed. Maar het rare is: toen had ik niet eens door dát het me zo raakte. Mijn vader heeft nooit geweten – en ik heb het hem door zijn vroegtijdige dood op mijn achttiende nooit kunnen vertellen – dat juist dit soort oprecht lief bedoelde opmerkingen bepalend waren voor mijn verdere leven.

Zelfhaat

Jarenlang droeg ik die zelfhaat, samen met inmiddels zo’n 30 kilo overgewicht, met me mee. Totdat ik ruim zeven jaar geleden voor de eerste keer besloot dat het anders moest. En nu écht. Dus ging ik op dieet. Een streng, rigide, meedogenloos proteïne-dieet.

Negen maanden lang at ik alleen maar zakjes, groenten en wat vlees. Ik verloor 30 kilo. Voor het eerst in mijn leven was ik slank. Echt slank. En hoewel ik niet gek was en de beroerde dieetstatistieken kende, was ik vastbesloten zo te blijven. Dat lukte jarenlang, met een flinke jojomarge, redelijk. Als in: ik ben nooit meer zo dik geworden als ik ooit was. 

Totdat ik in die late lente van 2018 verslagen in de spiegel keek. Hoeveel van de 30 verloren kilo’s zaten er weer bij? Iets van 18. Misschien wel 20. Ik liep, met de tranen nog in mijn ogen, naar mijn laptop en mailde een man die ik van vroeger kende. 

Een paar weken later zat ik thuis bij hem op de bank. Een voormalig emotie-eter en vanaf nu mijn nieuwe coach. Ooit woog hij meer dan 100 kilo. Na jaren van zelfstudie, vallen en opstaan had hij eindelijk de code gekraakt. En dat is een ingewikkelde code. Want met diëten alleen kom je er niet, zoveel was mij ook wel duidelijk. “Diëten bestrijden symptomen, geen oorzaken,” zegt hij.

Het Dieet

De reden dat ik altijd weer aankwam, was dat ik me altijd maar vastklampte aan Het Dieet. Maar wat ik na ruim een half jaar coaching nog scherper ben gaan inzien: je kunt pas blijvend afvallen als je niet alleen het denken over afvallen, maar ook het denken over jezelf verandert. Toen mijn coach zei dat ik het zonder ‘zelfliefde’ nooit zou redden, keek ik hem vorsend aan. Zelfliefde? Ik dacht dat zelfhaat juist de beste motivator was om af te vallen. “Absoluut niet,” zei hij. “Als je nu niet inziet dat je prachtig bent zoals je bent, zal je dat ook niet inzien als je bent afgevallen. Afvallen doe je niet om een beter mens te worden. Je bént al goed. Je doet het omdat je beter voor jezelf wil zorgen. Om het figuur te krijgen dat bij jou past en dat je verdient.” 

Lees het hele verhaal in VROUW magazine (elke zaterdag bij de Telegraaf) 

Jij op vrouw?

Bepaalt het op peil houden van je gewicht ook een groot deel van je leven? En wil je hier graag over vertellen?

Klik dan hier