Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Daphne Deckers
VROUW magazine

'Wanneer zijn we ooit
nog alleen?'

columnist

Daphne Deckers

S

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze keer heeft ze het over de behoefte aan stilte om je heen.

“Mensen”, mijmerde laatst een vriendin, “ik kan er niet meer zo goed tegen.” Ik had haar uitgenodigd om mee te gaan naar een feestje, maar ze bleef liever thuis. Ik was meer dan welkom bij haar op de bank te komen hangen, maar groepen mensen…

Geduld

Het leek wel of ze daar steeds minder behoefte aan had. Of misschien was het wel: minder geduld voor had. Een week later zat ik met een andere vriendin in de trein. We zaten in een lege coupé, en schommelden zonder iets te zeggen op het ritme van de rails.

We keken naar buiten, naar de weilanden, naar de bomen in de verte, en opeens zei mijn vriendin: “Weet je wat gek is? Hoe ouder ik word, hoe meer behoefte ik krijg aan rust om me heen. Aan weidsheid, misschien zelfs wel aan eenzaamheid. Ik zit eraan te denken om naar zo’n stilte-retraite te gaan; zeven dagen zwijgen had me vroeger de hel geleken, maar nu lijkt het me het toppunt van geluk.” 

Eenzaamheid

Eenmaal thuis bleef ik erover nadenken. Want eerlijk gezegd voel ik dat ook wel een beetje. Wanneer zijn we ooit nog alleen? De technologie heeft het mogelijk gemaakt dat we de hele dag ‘aan’ staan; altijd connected, verbonden.

Zijn wij mensen daar überhaupt wel voor gemaakt? Vroeger wist je niet wat anderen aan het doen waren, waardoor je veel meer 'je eigen ding' deed. Tegenwoordig kun je al het plezier van iedereen meebeleven, maar vreemd genoeg is daardoor ook de angst ontstaan om iets te missen, om vergeten te worden, niet uitgenodigd, overgeslagen... Vooral jongeren ervaren dat heel sterk. Maar zodra je wat ouder wordt, voel je opeens: 'Ik wil niet méér (spullen, feesten, mensen om me heen) maar eerlijk gezegd wat minder.'

Opruimen geeft rust

Door het succes van de realityserie van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo (34) is iedereen weer aan het ‘konmariën’ geslagen: opruimen geeft verrassend veel rust en ruimte - in je huis én in je hoofd. Want daar is het misschien nog wel de grootste warboel.

Ik merk dat ik het heerlijk vind om op z’n tijd even helemaal alleen te zij; het maakt me rustig en creatief. Ik schrijf mijn boeken niet voor niks in mijn tuinhuisje: een kale plek zonder WiFi of andere afleidingen. Maar ik zit ook graag in mijn eentje in de natuur; een ontspannen manier van afzonderen die ze in Japan een ‘bosbad’ noemen.

Wat een genot

Ik las laatst een quote van de acteur Jim Carrey. Hij zei: “Alleen zijn is gevaarlijk. Het is erg verslavend. Het wordt al snel een gewoonte zodra je je realiseert hoe vredig en kalm het is. Dan wil je niet meer met mensen omgaan, omdat ze alle energie uit je zuigen.”

Zo ver zou ik niet willen gaan, maar ik begrijp zijn gevoel. Vroeger heb ik op heel wat feestjes het licht uitgedaan. Maar nu zat ik laatst in Spanje in mijn eentje met een kopje thee te kijken hoe de zon onderging. Het werd steeds donkerder om me heen. Steeds stiller. En ik dacht: 'Wat een genot.'