Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Richard Brocken
VROUW magazine

Innerlijke rust vinden?
Volg deze 5 stappen!

Maaike Helmer

M

Maaike Helmer (40) was lange tijd op zoek naar meer innerlijke rust. Die vond ze uiteindelijk. Over de zoektocht en het resultaat daarvan schreef ze het boek NIETS. Dit zijn de belangrijkste lessen die ze leerde.

Stap 1 

Haal je eigenwaarde vanbinnen. 

Zie een 7-jarig meisje voor je. Zandbakzand met kattenstront in haar gezicht geduwd. En 'voor de lol' in een gedempte put gegooid. Dat was ik. Als kind werd ik enorm gepest. Door dat verleden had ik lange tijd de behoefte aan de bevestiging dat ik ‘wél goed genoeg was’. 

Die bevestiging zocht ik buiten mezelf. Toen overkwam mij iets bijzonders; als 18-jarige werd ik ontdekt als model. Ik kwam in de internationale top terecht, werkte met de beste fotografen en stond in bladen als de Italiaanse en Amerikaanse Vogue.

Het voelde geweldig goed, dat mensen nu opeens zeiden dat ik 'fantastisch was'. Feit was, dat ik probeerde een diep, onzeker gat te dempen. Maar echte eigenwaarde haal je nooit vanbuiten, hoeveel bevestiging je ook krijgt; echte eigenwaarde komt vanbinnen.

Pas veel later kwam ik erachter dat ik mezelf tot grote hoogten kon stuwen, maar dat vaak deed vanuit een ongezonde drive. Het verhaal dat ik mezelf jarenlang - onbewust - had verteld (namelijk: 'Ik ben waardeloos'), wilde ik loslaten. Anders zou het me uiteindelijk volledig kapotmaken. Een psycholoog hielp me daarbij. Het gepeste kind omarmde ik in gedachten liefdevol en bedankte ik. Ze had me lang gediend, maar ik moest nu alleen verder: goed zoals ik ben. 

Stap 2

Wees lief voor jouw lijf.

Door mijn pestverleden heb ik mezelf vaak tot het uiterste gedreven om me 'iets waard te voelen'. Vooral mijn lichaam moest het ontgelden. Als journalist heb ik mezelf letterlijk een burn-out ingewerkt, omdat ik zo graag een vast contract wilde; voor mij was dat een 'goedkeuringsstempel'. Ik werkte dag en nacht, totdat ik mezelf letterlijk had opgebrand.

Ik was, zoals volgens mij best veel mensen tegenwoordig, een wandelend hoofd geworden, mijn lichaam slechts een instrument. Ik had het gevoel ermee verloren. Ik moest weer leren luisteren naar mijn lijf.

Na behandelingen bij een haptonoom ging ik inzien: mijn lijf is meer dan alleen een 'vervoermiddel', het geeft me signalen, elke dag, over hoe het met me gaat. Eigenlijk is het heel lief voor me, het draagt me, doorstaat van alles. Meer dan de moeite waard dus om het serieus te nemen, dat lieve lijf!

Stap 3

Bepaal voor jezelf wat een goed leven is.

Een goed leven, wat is dat precies? Daar moest ik na mijn burn-out kritisch naar kijken. Is het als je bovenaan de carrièreladder staat? Als je op een strand ligt met een cocktail? Als je thuisblijfmoeder bent? Of als je thuis op de bank zit met een boek? Als ik iets heb geleerd, is dat je zélf beslist wat voor jou een goed leven is.

Voor iedereen is het weer anders en dat mág. Ik heb er jaren over gedaan om tot dat inzicht te komen. Nu heb ik, in mijn ogen, een goed leven, omdat ik anderen help met waar ik zelf mee worstelde: stress.

Dat doe ik via mijn online magazine over stress en mijn boek. Maar wat voor mij het belangrijkste is? Samen zijn en tijd doorbrengen met mijn dierbaren. Dat is eigenlijk het enige wat écht telt. 

Stap 4

Leven is niet alleen maar leuk.

Het is het misverstand van deze tijd, dat leven alleen maar leuk moet zijn en we altijd juichend gelukkig horen te zijn. Daar helpen social media niet bij. Facebook, Instagram, Twitter... De beelden van 'het ideale leven' vliegen je om de oren.

Ook ik ben er soms vatbaarder voor dan ik zou willen, vaak vergeet ik simpelweg dat die beelden marketing zijn (wat je níet ziet, zijn de 8051 foto’s die eerder zijn geschoten door die influencer. Of: het echte verhaal).

Doordat we alleen maar 'successen' delen, bouwen we met z’n allen verder aan het idee dat het leven geen weerstand kent en verleren we met die weerstand om te gaan. Dan vraag je jezelf al snel af: 'Wat doe ik toch verkeerd, dat ik niet altijd blij ben?' Daarom deel ik zelf ook júist mijn kwetsbaarheid in mijn boek en op mijn site. Een perfect leven bestaat niet en streven naar ultiem en eeuwigdurend geluk is een illusie.

Cabaretier Kees Torn heeft dat eens subliem verwoord: "Als je heel graag gelukkig wilt worden, dan… word je natuurlijk bang om niet gelukkig te worden. Dus dan kun je nooit gelukkig zíjn." Weten dat echt iedereen moeilijke momenten heeft, zet alles weer in perspectief. 

Stap 5

Maak ruimte voor de vanzelfsprekende momenten.

Over geluk gesproken… We zoeken ons geluk vaak in grote dingen en racen daarbij maar door. Wat als we daarbij iets kleins, maar júist heel belangrijks gewoonweg over het hoofd zien? Iets wat ons meer innerlijke rust zou kunnen geven? De ziekte en het overlijden van een goede vriend waren er voor nodig om me tot dat inzicht te brengen. Toen hij ziek was, praatten we eigenlijk vooral over de kleine momenten die vroeger zo vanzelfsprekend hadden geleken.

Het gedoe op kantoor? Die promotie? 'Succesvol' zijn? Het deed er allemaal niet meer toe. Een stevige knuffel, een kop koffie, het strand, een meeuw... dat wél. Het bleek dat er juist veel rust en geluksgevoel kan zitten in de kleine momenten waar ik altijd overheen leefde, omdat ik het te druk had met me druk maken over van alles en nog wat ('Ben ik wel oké zoals ik ben?', 'Is het wel goed wat ik doe?', 'Wat vinden anderen van me?'...).

Kleine dingen als de manier waarop mijn moeder kijkt als ze naar de IJ-hallen gaat voor tweedehands kleding - bijna exploderend van blije spanning. De zon, die op onze tafel valt, precies op mijn kopje koffie. De warrige haartjes van mijn dochter, in de ochtend. Vroeger ging dat makkelijk aan me voorbij. Nu niet meer.

Het zet al het andere in perspectief, als je regelmatig inzoomt op details. Het geluk dat recht voor onze neus ligt, zien we vaak over het hoofd. Juist omdát het zo dichtbij is. En dat is zó jammer. Er is veel voor te zeggen om juist vaker stil te staan bij wat vanzelfsprekend is geworden. Zó vanzelfsprekend, dat we denken dat het 'niets' is. Die momenten zien, geeft ons de kans om (ook andere) dingen in het leven beter te zien en op - de juiste - waarde te schatten.

Maaike schreef het boek NIETS over haar zoektocht naar innerlijke rust. Win dit hier!