Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: StudioChapp
VROUW magazine

Britt had een postnatale depressie:
Ik voelde me opgejaagd

journaliste

Hester Zitvast

N

Na haar bevalling belandde Britt van de Loo (33) niet op een roze wolk, maar in een zware depressie. Britt is ondernemer, single en moeder van Wies (10) en Daan (7).

Ik had een superbevalling...

"... en kreeg een kerngezonde dochter, maar de roze wolk bleef uit. Ik voelde me voortdurend zenuwachtig en opgejaagd. Vijf maanden later stond mijn huwelijksdag gepland. Hoe dichterbij dat kwam, hoe nerveuzer ik werd. Ik sliep veel, maar bleef moe. Ook viel ik af."

De huisarts...

"... gaf me een recept voor pillen en stuurde me naar een psycholoog. Binnen tien minuten stond ik weer buiten. Ik kreeg antidepressiva voorgeschreven zonder toelichting. Dat je eerst dieper in je depressie komt voordat de pillen gaan werken, wist ik niet. Evenmin dat je er heel lastig weer vanaf komt. Aan mijn bruiloft heb ik weinig goede herinneringen. Ik was te ziek en wilde om 23 uur niets liever dan naar huis."

Ik kreeg last van bijwerkingen...

"... zoals nachtmerries, angsten, stroomstootjes in mijn hoofd... Toen mijn opa overleed, raakte dat me helemaal niet; ik was totaal afgevlakt, een zombie. Het ging steeds slechter met me en ik werd opgenomen.

Nieuwe medicijnen tastten mijn gezichtsvermogen aan. Na twee weken kwam ik weer thuis en ben ik vijf maanden fulltime in therapie gegaan. Daar leerde ik met mijn perfectionisme om te gaan; ik kan niet alles sturen, het leven loopt vaak niet zoals je het plant."

Ik heb heel diep gezeten...

"... en nog zeven jaar medicijnen gebruikt. In die tijd is Daan geboren en ben ik gescheiden. Maar ik had zoveel geleerd, dat ik zelfs dat aankon. Drie jaar geleden vond ik het tijd om te stoppen met mijn pillen. Dat was super heftig, want alles kwam weer terug. De ontwenningsverschijnselen duurden zo’n drie maanden.

Maar nu kan ik weer huilen, voelen en genieten. Mijn gevoelsleven moest nog wel in balans komen. Toen een collega die ik nauwelijks kende overleed, moest ik daar vreselijk om huilen."

Omdat ik zelf had ervaren...

"... hoe moeilijk het is om te stoppen met antidepressiva, besloot ik lotgenoten te gaan helpen. Zelf had ik die hulp gemist. Dit voelt nu als mijn missie; het geeft heel veel voldoening om anderen te steunen.

Ik ga niet op de stoel van een arts zitten, ik help mensen alleen als de huisarts akkoord is. En dan bied ik handvatten en gaan we er samen doorheen. Mijn depressie heeft me echt krachtiger gemaakt."

Jij op VROUW.nl

Heb jij, net als Britt, in een diep dal gezeten?

Vertel het hier...