Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marlijn Weerdenburg
Foto: Marcel van Driel
VROUW magazine

Marlijn Weerdenburg:
Misschien ben ik inderdaad biseksueel

journalist

Marion van Es

E

Enkele jaren geleden maakte ze nog het programma De dolende dertiger, over de vragen waarmee ze als single worstelde. Inmiddels woont Marlijn Weerdenburg (35) samen en heeft ze een baby. Kan de rebelse actrice/presentatrice/zangeres er al aan wennen?

Ze bestelt een koffie met havermelk en een linzensoep. Om haar hals prijkt een gouden kettinkje met ‘TEUN’: de naam van haar zoontje (16 maanden). Maakte ze enkele jaren geleden nog het programma De dolende dertiger, met vragen als: 'Zijn alle leuke mannen al bezet?' en 'Wil ik écht moeder worden?', inmiddels is haar leven 360 graden gedraaid. Ze vond na vijf jaar single te zijn geweest haar grote liefde Paul, werd moeder en verhuisde van een appartementje op drie hoog naar een huis met een tuin.

"Laatst zei een buurvrouw dat ze door het raam keek en zag hoe Paul en ik gezellig samen stonden te koken, terwijl Teuntje rondrende. 'Jullie zijn echt een leventje aan het opbouwen, hè?' merkte ze op. Zo voel ik dat ook. Het is voor het eerst dat ik de schoonheid inzie van zo’n rustig, steady en volwassen leven."

Geen ups en downs meer?

"Ik heb wel mijn donkere periodes. Als ik veel te druk ben, kan ik in een negatieve spiraal belanden. Dan wil ik mijn bed niet meer uit en trek ik me alle narigheid in de wereld extreem aan. Gelukkig heeft het nooit doorgezet naar een depressie. Als ik me zo voelde, ging ik naar mijn ouders in Brabant en zei mijn moeder: 'Rust, reinheid en regelmaat.' Met een beetje goed slapen, gezond eten en veel buiten wandelen, voelde ik me al snel weer beter. Dat is misschien waarom ik nu volmondig kan zeggen dat het zo goed met me gaat. Ik denk dat ik goed gedij bij een leven met rust en regelmaat. 

Zijn er al trouwplannen?

"Nee, nog steeds niet. Joh, ik heb al zo veel hints gegeven! Dan zeg ik: 'Je moet het aanzoek met die en die vriendin regelen, zij heeft altijd leuke, creatieve ideeën.' Natuurlijk kan ík hem vragen, maar ik ben altijd al een beetje het mannetje in huis, dus ik vind dat hij dit moet doen. Ik wacht nog steeds."

Je hebt ook vier jaar een lesbische relatie gehad. Had je ook met een vrouw kunnen eindigen?

"Zeker, waarom niet? Voor mijn kinderwens had dat geen verschil gemaakt. Ik heb genoeg lesbische vriendinnen die kinderen hebben of ermee bezig zijn. Ik ben maar één keer in mijn leven verliefd geweest op een vrouw, maar mensen willen daar dan toch graag het etiket 'biseksueel' op plakken.

Misschien ben ik dat inderdaad wel, maar ik heb moeite met hokjes. Ik leef gewoon naar wat mijn gevoel me ingeeft. Overigens ben ik nog steeds bevriend met mijn ex; ik vind het heerlijk om haar te zien. Paul vindt het geen bedreiging. Volgens mij voel je als partner wel wanneer er iets speelt."

Wil je met Paul oud worden?

"Dat hoop ik natuurlijk wel. Je gaat niet samen voor een kind als je denkt dat je het met z’n tweeën niet gaat rooien. We zijn nu 3,5 jaar bij elkaar en het voelt heel goed. Ik ben een dromer, wil altijd nieuwe dingen doen en hij ondersteunt me in al die gekke plannen en gelooft in me.

Maar hij is ook net zo koppig en eigenwijs als ik, dus hij geeft me goed tegengas. Verder is hij net zo ambitieus als ik en heeft hij veel van de wereld gezien, waardoor hij een interessante kijk op het leven heeft. Hij heeft mij dingen geleerd.

In het begin was hij bijvoorbeeld veel beter met Teun dan ik. Dan riep ik wanhopig: 'Maar hoe moet ik hem dan vastpakken?' En dan zei hij: 'Doe gewoon alsof het een poes is.' Ja, hij was meer een natuurlijke papa dan ik een natuurlijke mama. Maar inmiddels gaat het met mij ook de goede kant op hoor, haha."

Wat vond je lastig aan het moederschap?

"In het begin huilde Teun veel. Toen dacht ik wel even: 'Ik ben hier niet voor gemaakt. Straks stopt hij nooit meer met huilen, hoe moet dat dan?' Ook de verantwoordelijkheid die een kind met zich meebrengt, vond ik wennen. Ik ben altijd iemand geweest die een beetje aan anderen hing; liet liever een ander beslissen en liep dan lekker mee.

Maar als Paul ging werken, was ik toch degene die de keuzes moest maken om te zorgen dat de baby bleef leven. Dat vond ik spannend, ik moest daar echt in groeien. Gelukkig zijn alle clichés waar en wordt het vanzelf makkelijker. Teun huilt nu bijna nooit meer. Hij lacht, loopt, rent en klautert overal op. Echt een superlief en blij kind."

Heeft het moederschap je veranderd?

"Enorm! Behalve dat verantwoordelijkheidsgevoel, heb ik ook meer structuur in mijn leven gekregen. Ik was een workaholic; ik ging altijd maar door, waardoor ik een aantal keer tegen overspannenheid aan zat. En toen was ik opeens 7 maanden zwanger en zo dik dat ik bijna niets meer kon. Ik vloog tegen 't plafond! 

Het werd een soort identiteitscrisis: wie ben ik zónder mijn werk? Ben ik dan nog wel stoer en succesvol? Maar toen kwam Teun en dacht ik opeens: 'Er moet wel een heel goede reden zijn om niet bij mijn kind te zijn.' Als ik weer wilde gaan werken, vond ik dat ik het aan hem en mezelf verplicht was om alleen voor de leukste projecten te gaan."

Lees het volledige interview in VROUW magazine (iedere zaterdag bij 'De Telegraaf').

Jij op VROUW.nl

Heeft het moederschap jou veranderd? En wil je hier graag over vertellen?

Dan kan dat hier!