Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Iris Planting
VROUW magazine

'Hadden we onze zoon moeten opsluiten?
dan was hij doodongelukkig geworden!'

journaliste

Eline Doldersum

A

Altijd al was Martine van der Burg (45) bang om haar gehandicapte zoon Ruben te verliezen. Die angst bleek terecht: de toen 11-jarige jongen stak de snelweg over en werd geschept door een auto. "Diep vanbinnen heb ik er altijd rekening mee gehouden dat het een keer mis zou kunnen gaan, maar het had niet mogen gebeuren."

“Ruben is geboren met een verstandelijke beperking en een vorm van autisme. Zelfstandig eten, drinken of praten kon hij niet. Net als communiceren of zijn emoties tonen. Hij leefde in zijn eigen fantasiewereld en was graag de hele dag buiten. Fietsen en rennen, dat deed hij het liefst. Door zijn handicap probeerde hij ook altijd weg te rennen. 

Speeltuin

Stond de voordeur op een kier? Dan nam hij de benen. Liet ik zijn hand even los in de supermarkt? Dan was hij weg. Ruben zag de wereld als één grote speeltuin. Gevaar kende hij niet. Juist daarom probeerden we hem zoveel mogelijk te beschermen.

We hebben een boerderij en paardenpension en omheinden het erf met hekken en stroomdraad, we verloren hem geen seconde uit het oog. Tot een half jaar voor zijn dood woonde Ruben thuis. Wel ging hij om het weekend naar een gezinshuis zodat wij wat meer tijd hadden voor onze andere kinderen, Wessel (10) en Claire (7), maar het allerliefst was Ruben gewoon thuis. Daar voelde hij zich vrij.

Auto's

Het deed mij dan ook veel verdriet toen hij naar een gesloten afdeling van een wooncentrum verhuisde. We hadden geen keus; zijn vluchtdrang was te groot, voor zijn eigen veiligheid moesten we hem wel uit huis laten plaatsen. In de weekenden haalden we hem vaak op.

De dag dat Ruben verongelukte, was hij hier. Het was een prachtige dag in maart, 2017. Ik was met mijn paard bezig terwijl Ruben op het erf speelde. Een vriendin die haar paard kwam brengen, waarschuwde dat Ruben aan het rommelen was bij de auto’s op het erf. Ruben was gek op auto’s. Zo gek dat hij er soms bovenop klom om een vreugdedansje te doen. Om dat te voorkomen, ging mijn man Aad er direct heen. Ruben was nergens te bekennen.

Reanimatie

Aad besloot op zijn scooter buiten het erf te gaan zoeken terwijl ik in de auto sprong. Het was hem kennelijk gelukt om ergens over het hek te klimmen. Uitgerekend die week waren er bomen gekapt langs de snelweg, waardoor er ineens een pad naar de snelweg liep. Ruben kon úren naar auto’s kijken. Toen ik sirenes hoorde, wist ik meteen dat het niet goed was. Mijn maag draaide zich om.

‘Het is Ruben,’ huilde ik. ‘Dat weet je niet, misschien is er wel een motorrijder onderuitgegaan,’ probeerde Aad nog. Ik zag auto’s langzaam tot stilstand komen op de A44. Op de grond werd iemand gereanimeerd. Ik wilde erheen, maar werd tegengehouden. Ik wist dat het Ruben was, maar had geen idee hoe hij eraan toe was.

Nachtmerrie

De minuten langs de snelweg leken uren te duren. Toen Aad eindelijk mocht kijken, werd de nachtmerrie werkelijkheid: het was inderdaad onze zoon die daar op de snelweg lag... Ruben is met spoed naar het ziekenhuis gebracht, maar daar bleek al snel dat zijn hersenen door de klap zo ernstig waren beschadigd, dat hij het niet zou redden.

Achteraf hoorden we van één van de automobilisten dat Ruben de snelweg was overgestoken en in de middenberm vrolijk had gezwaaid en gelachen naar de passerende auto’s. Ze hebben geprobeerd hem te waarschuwen, maar Ruben interpreteerde die signalen op zijn manier en rende opnieuw de snelweg op. 

Schuldgevoel 

Heel lang heb ik me enorm schuldig gevoeld dat het niet was gelukt om onze zoon te beschermen. Diep vanbinnen heb ik er altijd rekening mee gehouden dat het een keer mis zou kunnen gaan, maar het had niet mogen gebeuren. Het was onze verantwoordelijkheid, we hadden gefaald. De reacties na zijn dood hebben ons dan ook veel verdriet gedaan. Mensen riepen dat Aad en ik veel te makkelijk waren met Ruben.

Hoe kun je zoiets zeggen? Ze hebben echt geen idee wat wij allemaal hebben gedaan om Ruben te beschermen en hoe vaak dat is gelukt. Wat hadden we dán moeten doen? Onze zoon vastbinden en opsluiten? Dan was hij doodongelukkig geworden." 

Het hele interview lees je dit weekend in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).

Jij op vrouw

Heb jij iets meegemaakt waar je ook over wil vertellen? 

Klik hier