Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Erik Buis
VROUW magazine

‘Het kan zomaar ineens
gebeurd zijn’

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

Dominique Haijtema (45) had een levendig bestaan als freelancejournalist. Totdat ze tijdens een surfvakantie in Portugal een hersenbloeding kreeg. Ze revalideerde, maar kreeg een paar jaar later epileptische aanvallen. Die tweede wake-up call kon ze niet negeren. 

 

“Ik hield van het leven dat ik leidde, ik had het altijd druk met werk en leuke dingen doen, scheurde rond in mijn auto van opdracht naar opdracht en als het kon, zocht ik de golven op. Ik was van de vrijheid, blijheid. Ik wilde geen kinderen of vaste baan en kreeg het al benauwd als ik een abonnement moest afsluiten. De hersenbloeding in 2011 kwam als een donderslag bij heldere hemel. Zo stond ik nog op een surfboard, zo lag ik in een ambulance onderweg naar een ziekenhuis in Lissabon. 

Ik was er slecht aan toe. ‘Je moet je familie bellen,’ zei de arts, ‘je gaat het misschien niet halen.’ 

Het roer om 

Tot die dag was ik ervan overtuigd dat het leven maakbaar was en waande ik me onaantastbaar. Ernstige dingen overkomen altijd anderen. In het ziekenhuis in Portugal besloot ik dat het roer om moest: ‘Vanaf nu ga ik een rustiger leven leiden. Ik ga meer tijd besteden aan mijn familie en vrienden en minder werken. Ik ga ergens in de natuur wonen en mijn tweede kans benutten. Ik heb het licht gezien.’
Ik verhuisde naar de kust, deed een groot deel van mijn spullen weg en ging het rustiger aan doen.

Dat duurde precies drie maanden. Toen viel ik terug in mijn oude patroon, foeterde weer tegen automobilisten die niet snel genoeg optrokken, rende van hot naar her en plande mijn agenda vol. 

Epilepsie 

Voorheen dacht ik er nooit aan dat ik ooit dood kon gaan; er was ook nog niemand in mijn directe omgeving overleden. Nu was ik mijn onbevangenheid kwijt: het kan zomaar ineens gebeurd zijn. 
Op een dag, ik was met mijn zus een huis aan het bezichtigen, raakte ik plotseling van de wereld. Ik lag schokkend op de vloer. De diagnose: epilepsie. En nee, dat was geen gevolg van de hersenbloeding. Waarschijnlijk gaat het om een aangeboren aandoening die pas op latere leeftijd aan het licht is gekomen.

Was ik na mijn hersenbloeding alweer snel in mijn oude patroon vervallen, nu moest ik mijn leven blijvend aanpassen. Ik mocht bijvoorbeeld niet meer autorijden. Lang heb ik in de ontkenningsfase gezeten. Hoezo had ik epilepsie? Daar had ik gewoon geen zin in. Maar onlangs werd ik, voorlopig, voor 100% afgekeurd. 

Niet aanstellen 

Vroeger dacht ik als er ellendige dingen gebeurden: ‘Shit happens, get over it. Stel je niet aan en schouders eronder.’ Maar dat blijkt in de praktijk niet te werken. Herstel heeft tijd nodig. Dat kun je niet afdwingen met doorzettingsvermogen en wilskracht.

Mijn breinbeschadiging zie je niet aan de buitenkant, dus als iemand met mij praat, denkt die waarschijnlijk: deze vrouw komt toch goed uit haar woorden? Wat is er dan precies mis? Maar ik kan soms niet eens naar de supermarkt. Het licht, de keuze-stress en de geluiden zijn te heftig. Ik ben niet voor niks verhuisd naar het platteland. 

Levenslust 

Inmiddels ben ik weer verliefd op het leven. Dat was even anders. Vlak na de diagnose epilepsie zag ik het niet meer zitten. Ik kon nergens van genieten. Toen heb ik wel een paar keer gedacht: dit hoeft van mij niet meer. Achteraf bleek de depressie een bijwerking van mijn medicijnen te zijn. Dat was de neuroloog vergeten te vertellen... Met andere medicatie kwam mijn levenslust terug. Ik kon weer blij worden van een mooie zonsondergang, verse bloemen, muziek of een goed boek. Ik kon wel janken van geluk!”

Lees het volledige interview in VROUW magazine (iedere zaterdag bij 'De Telegraaf').