Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: John Kramer
VROUW magazine

'Mijn zoontje vindt het maar wat stoer
dat zijn moeder schepen bouwt!'

Freelance journaliste

Mariëlle Wisse

V

Van ‘vrouwenberoepen’ en ‘mannenberoepen’ is anno 2019 geen sprake meer, toch? Echt wel! Deze vrouwen houden zich staande in een wereld vol mannen en… ze zouden niets liever willen!

Al 26 jaar lang is Miriam Rouw (50) de enige vrouwelijke lasser op de werkvloer bij Damen Schelde Naval Shipbuilding. Ze woont samen en heeft een zoontje (10).

Lasser 

Vriendjes en vriendinnetjes… “Wisten vroeger altijd ­precies wat ze later wilden worden. Zelf had ik – afgezien van prinses – werkelijk geen flauw idee. Op kantoor of in een winkel werken, vond ik niets en de horecaschool moest ik voortijdig verlaten omdat ik niet fanatiek genoeg was. Mijn broer was destijds lasser en dat zette mij aan het denken. Ik had met een ex-vriendje weleens iets gelast aan een auto en ik herinnerde me dat ik dat erg leuk vond. Ik besloot er gewoon voor te gaan, haalde mijn certificaten en kon aan de slag.”

Mijn vader… “Vond het in het begin maar niets dat ik lasser ­wilde worden. Hij was zelf pastoraal medewerker en vond dat vrouwen voor de kinderen moesten zorgen en dat ze het zware werk aan de mannen moesten overlaten. Hij was bang dat ik het niet aankon, maar uiteindelijk was hij heel trots op me. Net als mijn zoontje, trouwens. Die vindt het maar wat stoer dat zijn moeder schepen bouwt! En als ik heel eerlijk ben, vind ik het ook nog steeds tof als ik een schip zie varen waaraan ik heb gewerkt.”

Mezelf bewijzen 

De eerste paar weken… “Op de werkvloer waren heel gek. Ik was de eerste en enige vrouw en dat deed flink wat hoofden draaien. Ze dachten bijna allemaal dat het niets zou worden en waren bang dat een vrouw op de afdeling de sfeer in negatieve zin zou veranderen. Als ik dan ergens mee bezig was, zag ik die mannen denken: hoe ver komt ze zonder hulp? Ik had echt het idee dat ik mezelf moest bewijzen, maar inmiddels hoor ik er helemaal bij. Dat mag ook wel na 26 jaar.”

Sterk 

Sommige mensen reageren… “Verbaasd als ik zeg dat ik lasser ben. Soms moet ik het wel twee keer herhalen, maar daarna zijn ze eigenlijk altijd positief. Ik snap overigens wel dat ik een uitzondering ben. Zeker als je met grote onderdelen werkt, kan het fysiek best zwaar zijn. Ik ben dan wel sterk, maar ook ik heb af en toe hulp nodig. Gelukkig zijn mijn collega’s daar nooit te beroerd voor.”

Met elkaar gaan de mannen… “Anders om dan met mij. Als ze samen zijn, zie je vaak dat ze andere onderwerpen bespreken. Als ik erbij ben, letten ze meer op hun woorden. Dat vind ik fijn, ik zie het als een vorm van respect. We houden rekening met elkaar en dat lijkt me niet meer dan logisch.”

Lees ook de verhalen van kraanmachinist Jessica en chauffeur Ariënne in VROUW magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).

Jij op VROUW

Heb jij een bijzonder beroep en wil je daarover vertellen?

Stuur dan een berichtje!

Gerelateerde onderwerpen