Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Mariël Kolmschot
VROUW magazine

‘Mijn hele lijf
stond in brand’

journaliste

Eline Doldersum

D

Dat een ongeluk in een klein hoekje zit, weet Kiki Kamerbeek (51) maar al te goed.
Haar lichaam raakte voor zeventig procent verbrand toen ze haar sfeerhaard wilde bijvullen met bio-ethanol. 

“Het laatste wat ik mij kan herinneren is dat ik in een ambulance lag. De adrenaline gierde door mijn lijf. Ik was compleet in paniek, had ontzettend veel pijn. Mijn hele lichaam was verbrand. Ik keek recht in de ogen van een ambulancebroeder en smeekte hem huilend om mij te helpen. Daarna ging het licht uit. 

Sfeerhaard

Een kleine twee weken voor het ongeluk had ik mezelf een sfeerhaard cadeau gedaan. Ik was helemaal happy met mijn nieuwe aankoop. Vooral omdat het zo’n eenvoudig ding was. Ik hoefde hem alleen maar aan te steken en had de rest van de avond een gezellig haardvuurtje. Die avond in januari 2012 veranderde alles.
Ik zat op mijn knieën voor de haard en wilde het reservoir bijvullen met bio-ethanol. Heel voorzichtig goot ik er een klein scheutje in. Dat ging prima, maar toen ik ook de rest van de bio-ethanol in het reservoir goot, ging het compleet mis. Het spoot er direct weer uit, gevolgd door een enorme steekvlam. 

Paniek

Mijn armen en benen stonden meteen in brand. Ik probeerde het vuur uit te slaan, maar er gebeurde niets. In paniek rolde ik door de woonkamer. Niet wetende dat ik de fles bio-ethanol uit schrik had laten vallen en door een plas brandbare vloeistof aan het rollen was. In een paar seconden stond mijn hele lijf in vuur en vlam.
Ik was compleet in shock en had geen idee wat ik moest doen. Totdat ik mijn twee kinderen Shanoi (11) en Sean (13) voor me zag staan. Die oogjes waren zo groot, de angst spatte er vanaf. Meteen kwam er een soort oerinstinct naar boven. ‘Bel nú 112, ik ga onder de douche!’ schreeuwde ik terwijl ik naar de badkamer rende. 

Vlammenzee

Huilend probeerde ik het vuur te blussen. Mijn armen, benen, borsten;
alles stond in brand. Nadenken doe je op zo’n moment niet, alles gaat op adrenaline. Juist omdat ik zo gefocust was op mijn lijf, had ik niet in de gaten dat het vuur in de woonkamer in hoog tempo om zich heen greep.
Pas toen ik een paar minuten later werd geconfronteerd met de enorme vlammenzee, sloeg de paniek opnieuw toe. ‘We moeten eruit, we moeten eruit!’ gilde ik naar de kinderen. 

Douche

Buiten op straat kon ik alleen nog maar gillen. Ik was zo overstuur. Een buurman kwam meteen naar buiten. Zonder na te denken ben ik zijn huis in gerend. Ik móest onder de douche. Mijn lijf deed zoveel pijn.
Ik was alleen maar aan het overleven, maar op het moment dat ik de kraan van de douche wilde opendraaien en de vellen aan mijn handen zag hangen, besefte ik hoe ernstig ik eraan toe was.
Mijn huid was compleet weggeschroeid. Alles was opgezwollen en de pijn was hels. Ik dacht op dat moment echt dat ik het niet zou overleven. 

Lees het hele interview verder in VROUW magazine (iedere zaterdag bij 'De Telegraaf')