Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Mark Uyl
VROUW magazine

Kim Clijsters: ‛Tennissen was
mijn therapie’

Redactie VROUW

V

Van haar 15e tot haar 28e stond het leven van Kim Clijsters (35) in het teken van tennis. Nu ze drie kleine kinderen heeft, doet ze het wat rustiger aan. Maar stilzitten, ho maar. Marco Borsato spot haar regelmatig in zijn publiek en zag zijn kans schoon om de Belgische tennislegende het hemd van ’t lijf te vragen. 

Kim, wat ik zo knap aan jou vind, is dat je zelfs toen je moeder werd, doorging met tennissen op topniveau. En óók nog eens grandslam-titels won. Hoe in hemelsnaam combineerde je het moederschap en je tenniscarrière?

“Dat was heel moeilijk, maar ik had het tennissen nodig om me goed te kunnen voelen. Mijn vader overleed in de periode rondom mijn zwangerschap en daar had ik het zwaar mee.

Tennissen was mijn therapie. Mijn uitlaatklep. Zodra mijn voeten de baan raakten, dacht ik nergens anders meer aan. Ik kon al mijn energie kwijt in de wedstrijden, wat hielp bij de verwerking van mijn vaders dood.

Dat neemt niet weg dat ik me wel heel schuldig voelde tegenover mijn dochter Jada. Ik reisde veel en was soms weken in het buitenland voor een toernooi. Om haar zo lang niet te zien, vond ik erg moeilijk.” 

Later nam je haar mee op tour. Het beste van twee werelden?

“Ja, zodra ze oud genoeg was om mee te gaan, deed ik dat. Mijn man Brian nam haar mee naar mijn wedstrijden, of dat nu in Frankrijk of Australië was. Dat gaf mij rust tijdens het spelen. Ik wilde het moederschap absoluut niet opofferen voor mijn tenniscarrière.” 

Na je zwangerschap en een jaar niet te hebben getennist, haalde je meteen weer een Grand Slam-titel. Hoe deed je dat?

“Ik ken mijn lichaam en weet precies hoe ik weer in vorm moet komen om mijn topniveau terug te krijgen. De bevalling en de borstvoeding veranderden mijn hele lichaam. Ik moest weer helemaal vanaf nul beginnen. Toen het begon te kriebelen ben ik samen met mijn trainer conditietests gaan doen en kwam ik langzaam op mijn oude niveau terug. Pas in de laatste zeven weken heb ik echt intensief getraind.”

Denk je dat het ook aan je mindset lag?

“Absoluut. Het verlies van mijn vader en de geboorte van mijn dochter heeft me in één klap jaren volwassener gemaakt. Topsporter ben je niet alleen met je lijf, je hoofd is net zo belangrijk. Ik ben zoveel sterker teruggekomen.” 

Nu je bent gestopt, ben je die uitlaatklep kwijt. Heb je een nieuwe manier gevonden om je ei kwijt te kunnen?

“Ik tennis nog altijd heel graag. Als ik het gevoel heb dat ik even tijd voor mezelf nodig heb, pak ik mijn racket en ga ik naar de club. Daar kan ik me prima uitleven. Het is dan wel geen topniveau, maar ik haal er wel positieve energie uit.”

Mis je de topsport?

“Sommige dingen ervan, ja. Het competitieve gevoel mis ik het meest. En dan niet de competitie met een tegenstander, maar die met mezelf. Ik maakte er een wedstrijd van om mezelf steeds naar een hoger niveau te pushen. Om een nóg betere techniek te ontwikkelen, en nóg harder te kunnen slaan.

Als ik nu naar een wedstrijd ga kijken, speelt dat gevoel altijd even op. Dan zou ik graag daar beneden willen staan, in plaats van op de tribune te zitten.”

Hoe voelt het om fulltime moeder te zijn?

“Op dit moment heel goed. Dat was in het begin nog wel even zoeken, hoor. Mensen zijn geneigd te denken dat als je topsporter en bekend bent, je álles goed kunt. Nou, dat is dus niet waar. Van het hele schoolplein ben ik waarschijnlijk de moeder die het meeste vergeet. Ik heb altijd boetes bij de bibliotheek en stuur mijn dochter meer dan eens per ongeluk zonder gymtas naar school als ze die wel nodig heeft.

Daarnaast heb ik mijn leven heel anders moeten indelen. Ik was gewend om de wereld over te reizen, nu ben ik veel thuis. Dat is schakelen. Vooral omdat ik ook graag alleen ben. Dat kan soms lastig zijn met drie kleine kinderen.” 

Wat voor ambities heb je voor Jada (11), Jack (5) en Blake (2)? 

“Ik krijg vaak de vraag of ik wil dat mijn kinderen ook gaan tennissen. Dat laat ik helemaal aan hen over. Bij Jada gaat het er in elk geval niet van komen, zij vindt tennis de saaiste sport op aarde! Ze heeft weleens gezegd dat ze niet snapt dat ik het zo lang heb gedaan, haha. Ik denk dat ze eerder haar vader (basketbalcoach Brian Lynch) achternagaat, ze vindt basketbal fantastisch.

Ik ben eigenlijk blij dat ze dat leuker vindt. Tennissen is individualistisch en daardoor heel hard werken. Dat geef ik haar sowieso mee: dat als ze ergens goed in wil zijn, ze hard zal moeten werken.”

Krijgen je kinderen die mentaliteit met de paplepel ingegoten?

“Ja. Niet altijd bewust, hoor. Topsport speelt zo’n grote rol in ons gezin, dat je daar gewoon niet aan ontkomt. Ik ben zelf ook zo grootgebracht. Mijn moeder was turnster en mijn vader voetballer. Zij gingen altijd op tijd naar bed en besteedden veel aandacht aan hun voeding.

Dat geef je automatisch door aan je eigen kinderen. Niet dat die van mij onder een strikt regime leven hoor; ze mogen volop kind zijn.”

Het hele interview is te lezen in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij de Telegraaf).

Tekst: Marco Borsato met hulp van Lizette van Loenen