Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tatjana Almuli
Foto: Mariël Kolmschot
VROUW magazine

Tatjana worstelt met haar gewicht:
Er is genetisch iets mis met me

journaliste

Sabine Leenhouts

T

Tatjana Almuli (27) viel in 2015 tijdens het tv-programma Obese meer dan 50 kilo af. Helaas was dit resultaat niet blijvend. Haar strijd tegen de ­kilo’s, de zoektocht naar geluk en de schaamte voor haar lichaam ­duren voort. Ze schreef er een boek over: Knap voor een dik meisje.

"De immense zelfhaat is verdwenen, maar als je, zoals ik, je hele leven hebt gehoord dat je niet goed genoeg bent omdat je te dik bent, is het moeilijk om van jezelf te gaan houden.

Therapie

Ik werk eraan, ga naar ­therapie en leer naar mezelf te kijken door ‘uit te zoomen’. Niet alleen naar dat lijf ­kijken, maar mezelf als geheel zien. Dat lukt soms, maar vaker ook niet. 

Ik ben mijn hele leven al dik en ook al net zo lang bezig met afvallen. Gelukkig ben ik niet meer zo obsessief met eten bezig, op een enkele eetbui na. Ik voel me al een stuk beter: ik ben meer in balans, maar ben er nog lang niet; nog steeds heb ik mezelf niet helemaal geaccepteerd. 

Nuance

Ik ben dit boek gaan schrijven omdat ik zelf iets miste. Ik vond geen aansluiting bij de hype van alle fitgirls, maar ook niet bij de body positive movement. Dat zijn beide vrij extreme groepen.

Ik pas daar niet tussen en met mij vele andere vrouwen die onzeker zijn over hun lichaam. Ik hoop een beetje de nuance aan te brengen. Ik ben dik, voel daar onzekerheid en schaamte over, maar vind wel dat ik er mag zijn. 

Mentaal ongelukkig

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat afvallen, en die obsessieve drang die daarbij hoort, niet zaligmakend is. Ik viel tijdens Obese weliswaar meer dan 50 kilo af en voelde me fysiek stukken beter, maar mentaal dus helemaal niet.

Terwijl ik van tevoren had verwacht dat ik zielsgelukkig zou zijn als ik eenmaal dun was. Deze maatschappij is enorm gericht op uiterlijk en verheerlijkt dun zijn, maar waarom voelde ik me met 50 kilo minder gewicht dan toch niet gelukkiger? Dat vond ik gek.

Genetische fout

Dit boek schrijven was therapeutisch en ik ben daardoor ook meer over mezelf te weten gekomen. Bijvoorbeeld dat er genetisch iets mis is met me. Ik blijk ­namelijk het MC4-receptor defect geërfd te hebben; een genetische fout in mijn metabolisme en de indicatie van honger­gevoel en verzadiging.

Als ik voldoende heb gegeten, blijft mijn lichaam aangeven dat ik honger heb. Ik krijg duizelingen en denk niet alleen dat ik iets moet eten, maar voel dat in mijn hele lichaam.

Frustrerend 

Maar hoeveel ik ook eet, ik bereik nooit het punt waarop ik voel dat ik helemaal vol zit. Daarbij is mijn stofwisseling ook nog eens heel traag. Het is zo enorm frustrerend, want ik sport veel en eet gezond maar kom vervolgens zelfs aan. Doordat ik dit nu weet, kan ik er wel wat beter mee omgaan, al hoop ik dat er ooit een medicijn wordt ontdekt.

Tatjana staat met haar verhaal nu in VROUW Magazine, iedere zaterdag bij Telegraaf.