Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Veronica heeft brandwonden op haar gezicht, armen en rug
Foto: Mark Uyl
VROUW magazine

Veronica raakte ernstig verbrand:
Mensen schrikken van mij

Journalist

Lizette van Loenen

V

Veronica van der Velde (32) kan niet over straat zonder aangestaard te worden. Ze werd als 9-jarig meisje uit een brandend huis gered en heeft daar brandwonden op haar gezicht, armen en rug aan overgehouden. In VROUW Magazine vertelt ze hoe het is als alle ogen constant op je zijn gericht. "Ik heb liever dat ze me vragen wat er met me is gebeurd, in plaats van kijken en dan doorlopen."

Mijn vader en ik... “Konden allebei de slaap niet vatten. Alsof we wisten dat er iets naars zou gaan gebeuren. Terwijl ik mijn best deed om weg te dommelen, hoorde ik een zacht geknetter. Het leek het meest op het geluid dat je hoort wanneer je een kaars voor het eerst aansteekt. Kort daarna bulderde mijn vader: ‘BRAND!’ Ik hoorde dat hij overstuur was, maar besefte als kind niet meteen de ernst van de situatie.

Mijn vader stormde naar boven, mijn kamer in. Toen hij de deur opendeed, kwam er een vlaag hitte naar binnen: de keuken, waar de brand was ontstaan, trap en gang stonden in lichterlaaie. Hij rukte me uit bed, klemde me tegen zich aan en sprong met mij de trap af, naar buiten. Voor mijn moeder en zusjes was hij te laat.”

Ik heb littekens... “Op mijn gezicht, armen en rug. Verbergen doe ik ze niet, ik ben wie ik ben. Met de ­starende blikken op straat heb ik vrede. Ik word elke dag nagekeken en vaak zie ik mensen schrikken. Daar heb ik geen moeite mee, ik snap dat je niet dagelijks iemand ziet met zulke littekens in het gezicht. Maar ik heb liever dat ze me vragen wat er met me is gebeurd, in plaats van kijken en dan doorlopen.”

Kinderen zijn heel puur... “En hun eerlijkheid waardeer ik. Als ze vragen: ‘Wat heeft die mevrouw aan haar gezicht?’ leg ik het met alle liefde uit. Soms sist de moeder ze dan toe dat ze dat niet mogen vragen – dat vind ik raar.

De enige keer dat mijn littekens in de weg zaten, was toen ik op mijn achttiende werd ontslagen als medewerker bij een kledingwinkel, omdat de ­nieuwe manager ‘zoiets niet in de winkel wilde ­hebben staan’. Jullie verlies, dacht ik toen.”

Gepest... “Ben ik vroeger gelukkig nooit. Als puber maakte ik me eerder druk om die irritante puistjes en de grootte van mijn borsten. Nog steeds maakt het me niet onzeker. De striae die ik aan mijn zwangerschappen heb overgehouden, vind ik vervelender.

Ik laat geen corrigerende operaties uitvoeren. De pijn en lange revalidatie zijn het me niet waard. In totaal ben ik zes keer ­geopereerd, waaronder een aantal huidtransplantaties, en daar laat ik het bij.”

Waar ik me wel druk om kan maken... “Is of mijn ­kinderen niet gepest zullen worden vanwege mijn uiterlijk. Op de basisschool, waar ze nu zitten, is er gelukkig niks aan de hand, maar daar zijn de kinderen nog jong. Ik hoop dat ze straks ook gespaard blijven op de middelbare school.”

In VROUW Magazine lees je nu ook de verhalen van Wilma en Sigrid. Zij kunnen net als Veronica niet over straat zonder aangestaard te worden. Ze zijn getekend door een ongeluk en een tumor en vertellen hoe het is als alle ogen constant op je zijn gericht.

Jij op VROUW

Kun jij net als Veronica niet over straat zonder aangestaard te worden en wil je daarover vertellen?

Stuur dan een berichtje