Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Fockeline Ouwerkerk
Foto: Mark Uyl
VROUW magazine

Fockeline Ouwerkerk:
Een kind hebben maakt me kwetsbaar

Tanja Spaander

A

Als ambassadeur voor Make-A-Wish komt actrice Fockeline Ouwerkerk (37) regelmatig in aanraking met zieke kinderen. Iets wat haar alleen nog maar meer raakt nu ze zelf moeder is.

Vrolijk komt Fockeline de interviewlocatie binnen­lopen. Voor een kersverse moeder - Joe is 6 maanden - oogt ze ontspannen. Hoewel het wel even wennen is nu ze net weer aan het werk is. Onze afspraak moest bijvoorbeeld worden verschoven omdat ze in haar dagschema het kolven niet had ingeroosterd.

"Ik deed samen met mijn Moordvrouw-collega Achmed Akkabi mee aan Dance Dance Dance (in 2015, red.). Daarvoor moesten we een goed doel kiezen om voor te 'strijden'. Als we bij de laatste drie zouden eindigen kregen we 25.000 euro, als we wonnen zelfs 100.000 euro. Achmed en ik wilden iets doen voor kinderen en kozen Make-A-Wish"

Want je kende de organisatie?

"Ja, uit de verhalen van onze Moordvrouw-collega Wendy van Dijk, die ook ambassadeur is. Toen we het programma niet wonnen (ze werden tweede, red.), vond ik het vreselijk dat we die 100.000 euro niet konden geven. Dat zei ik ook tegen de toenmalige directeur, die me de volgende dag belde en vroeg: 'Wil je ambassadeur worden? Want we kunnen iemand die zo gemotiveerd is goed gebruiken.'

Dus nu word ik ingezet om geld in te zamelen en actief mee te helpen. Is er een sponsorloop... laat mij lopen! Ik doe mee aan 24 uurs-wandelingen, races... Wat dan ook. Bij een loop in Eindhoven stond een team van 25 vrijwilligers klaar om 24 uur te hardlopen. Te gek! Inmiddels zit de organisatie in mijn hart."

Heb je veel contact met de wenskinderen?

"Die worden goed afgeschermd, dus ik ren daar niet bloggend en vloggend omheen. Ik ben weleens bij een wensvervulling geweest. Die was van Seb (9), met een ernstige ziekte waardoor zijn voeten pijn deden en zijn schoenen dus niet lekker zaten.

Daarom moest hij van die speciale gezondheidsschoenen aan, hartstikke lelijk. Dat wilde hij niet, hij wilde zelf zijn schoenen ontwerpen. Een goede wens, toch? We zijn naar een schoenmaker gegaan die samen met hem schoenen ging maken. Seb kreeg meerdere paren, mét zijn naam erin.

Maar dat was niet alles. Hij werd met een limousine van school gehaald en er werd taart gegeten. Dat is de insteek van zo’n wensvervulling: de hele dag is feest, voor het hele gezin. Een dag waarop kind én ouders even worden weggehaald uit de routine van gesprekken met dokters, ziekenhuis in en uit... Een dag waarop een gezin weer even gezin mag zijn. Ze worden extreem in de watten gelegd. Ik heb mogen zien wat zo'n dag kan doen, heel bijzonder."

Houd je het dan droog?

"Natuurlijk niet! En dat hoeft ook niet. Ik vind iemand een cadeau geven het leukste wat er is en zo’n dag ís een cadeau. Ik houd het trouwens ook niet droog bij een sponsorloop als ik zie dat een team zich zo inzet en je na een nacht rennen een mooi bedrag in ontvangst mag nemen."

Een open deur natuurlijk, maar grijpt het je nog meer aan sinds je moeder bent?

"Misschien een open deur, maar ook zo waar. Alle clichés en tegeltjesteksten kloppen, daar kom ik steeds meer achter. Elk jaar is er het evenement Kids’ Night, dat in het teken staat van de wenskinderen. Sommigen mogen optreden, anderen delen verhalen...

Afgelopen keer viel de avond ruim vijf weken na mijn bevalling, het werd mijn eerste uitje... Van begin tot het einde heb ik gehuild! Ik was zo geïnspireerd door die kinderen, ze hebben zo’n kracht. Het maakt je bewust van hoe bijzonder het leven is, als zulke jonge kinderen er al zo hard voor strijden."

Heeft het moederschap je veranderd?

"Het heeft me kwetsbaar gemaakt; we hebben nu echt iets te verliezen. Stel dat er iets met mij gebeurt, wat dan? Een week na de bevalling stond ik huilend in de keuken en zei tegen mijn vriend Joeri: 'Ik mag dus nooit meer dood. En als er iets met hem gebeurt… ik trek het niet!' Dat hoort dus bij het ouderschap. Superleuk, haha, je krijgt er zo veel voor terug! Nee, gekkigheid, dat laatste is wel zo, maar het is tegelijk een enorme verantwoordelijkheid."

Hoe combineer jij je werk met ’t moederschap?

"Voor mijn gevoel ben ik alleen maar heel veel aan het plannen. Ik heb inmiddels een hele lijst met oppassen in mijn telefoon. Daarnaast gaat Joe naar de crèche, en onze moeders doen om de week elk een dag. Joeri en ik zijn allebei freelancer en hij is een dag thuis, maar in mijn vak kan ik geen vaste dag vrijhouden. Alles wordt om onze agenda’s heen gepland."

Herken je al iets van jezelf in je zoontje?

"Hij lijkt de ene dag op Joeri, de andere dag op mij. Hij is relaxed, dat heeft hij van zijn vader. Maar als iets niet lukt komen er gefrustreerde geluiden uit - dat heeft hij van mij. Maar hij is ook gewoon Joe, met een eigen willetje. We zijn elkaar nog aan het leren kennen, hij is er immers net.

In het begin begreep ik het nog niet, zo van: 'Waar is zijn handleiding? Ik heb alles gedaan wat in het boekje staat, waarom huil je nou?' Ik heb altijd veel opgepast, kinderkampen geleid en ik copy-paste alles van mijn moeder, maar het meest leer ik door het te doen. Niet over nadenken, gewoon doen. En go with the flow: 'Je bent moe? Dan mag je slapen. Honger? Hier, eten. Boos, huilen? Dan ga ik je troosten.' Ik blijf er gelukkig rustig onder."

Je had een kinderwens maar ging twijfelen. Waarom?

"Ik vroeg me van alles af. Is moeder worden wel voor mij weggelegd? Mijn werk is onzeker, kan ik het wel? Wie ben ik om een kind te willen in deze wereld? Totdat ik besefte: 'Ik laat me leiden door angst'. En als ik iets níet wil… Daarnaast was ik inmiddels ouder dan 35. Een vriendin van mij was 40 en bleek na een check niet zoveel vruchtbare eicellen meer te hebben.

Moest ik dat ook niet laten onderzoeken, of moesten we gewoon beginnen? Joeri luisterde naar mijn bezwaren en zei: 'Ik hoor je, ik snap je, maar ik zou toch graag met jou een kind krijgen'. Toen hebben we het maar 'gewoon' gedaan en nu kan ik het me al niet meer voorstellen hoe het zou zijn als Joe er niet was."

Jij bent een perfectionist, maar combineert dat wel met een baby?

"Nee, totaal niet! Dus loslaten leer ik ook. 'Leuk pakje... het is maar liefst een seconde schoon gebleven.' Ik heb dat perfectionisme in alles en niet van een vreemde: mijn vader, moeder, broertje en zusje hebben het ook. Het zit soms in de weg, ja. Als er mensen komen lunchen, bijvoorbeeld, moet ik álles in huis halen. Want ze moeten niet denken dat er iets mist. En dan moet het er nog goed uitzien ook. In therapie heb ik geleerd dat ik liever moet zijn voor mezelf."

Waar zie je wat je kind betreft het meest naar uit? En tegenop?

"Ik heb zin in onze eerste vakantie, de eerste keer naar de dierentuin... Het maakt eigenlijk niet zoveel uit. Zijn eerste schaterlach was al een enorm geluksmoment. Maar hem achterlaten bij de crèche vind ik elke keer vreselijk. Ik heb nachtmerries dat hij daar kwijtraakt. In mijn droom haal ik hem op en zeggen ze: 'Eh, Joe… Is hij dat niet? Nee? Joh, neem dan gewoon een andere baby mee.' Dan barricadeer ik als een soort leeuwin de deur: 'Niemand verlaat dit pand voordat ik mijn kind heb!' Klinkt als een goed filmscript, inderdaad, maar dan kunnen moeders de film beter niet gaan kijken. Als Joeri en Joe samen in de auto stappen, denk ik trouwens ook bewust: 'Niet over nadenken wat er kan gebeuren'. Dat zeg ik: kwetsbaar."

Ben jij zo’n vrouw die het alleen nog over haar kind heeft?

"Zeker niet. Dat heb ik me van tevoren ook echt voorgenomen, dat ik niet alleen moeder ben. Ik ben ook vriendin, partner, collega. Gesprekken over luiers vind ik sowieso niet heel interessant. Ik werk nu met Gijs Naber en Benja Bruijning. Zij zijn ook ouder (Gijs van twee zoontjes en Benja van een dochtertje, red.) en het is fijn dat je het er even over kan hebben als je iets niet begrijpt. Of er grappen over kan maken zoals met kolven. Maar verder niet. Het is ook niet klaar nu ik Joe heb; ik wil nog van alles."

Lees het hele interview met Fockeline vandaag in VROUW magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).