Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Aleena is prinses voor één dag!
Foto: VROUW Magazine | Iris Planting
VROUW magazine

'Het is alsof ik mijn kindje
nu pas echt leer kennen'

journaliste

Marjolein Hurkmans

A

Al dertig jaar vervult Stichting Make-A-Wish de liefste wensen van doodzieke kinderen. Vandaag is het Aleena’s dag. Ze is voor één dag een prinses, met alles wat daarbij hoort. En journalist Marjolein was ook uitgenodigd voor het bal. 

Vandaag is Aleena niet ziek, vandaag is ze een prinses. Kordaat stapt ze door kasteel De Wittenburg waar haar Make-A-Wish-dag zal plaatsvinden. Roze jurkje, glitterlaarzen en het kroontje fier op haar hoofd. Op een grote ronde tafel staat de prinsessentaart al klaar. Anne-Marie van Leggelo van het Etiquettebureau is ook gekleed in zachtroze.

Pinses-van-dienst

“Dat is Aleena’s lievelingskleur," zegt ze. Ze heeft samen met de stichting een heel programma opgesteld: kikkers kussen, buig- en handkusjes, tompouces eten… Met als kers op de taart een prinsessenboek waarin straks, op de laatste pagina, Aleena’s foto zal prijken. 

Vanmiddag zal de vierjarige, die al vanaf haar geboorte ziekenhuis in, ziekenhuis uit gaat, officieel worden gekroond; in het bijzijn van haar klasgenootjes en diverse prinsessen, jonkvrouwen en lakeien. Die laatsten lopen nu nog in spijkerbroek te redderen met ballonnen, geluidsboxen en tassen vol cadeaus, maar de kledingrekken staan al klaar.

Zelf ben ik ‘prinses-van-dienst’. Ik heb mijn eigen jurk al gespot: goud met een petticoat. Ik kan er zo mee in een Disneyfilm. Belle, eat your heart out. Ik hoef alleen nog maar ergens een beest op te duikelen. 

Leukemie

Het begint goed, de taart valt in de smaak bij de kleine prinses-to-be. En daarna is ze er klaar mee. Hoezo buigles? Aleena wil verven. En wel nu! Terwijl de vrijwilligers in allerijl op zoek gaan naar kwasten en plakkaatverf – het is Aleena’s dag, dus geverfd zal er worden – geeft mama Shazia (38) haar dochter een knuffel.

“Ze is geboren met een darmafwijking," vertelt ze. “Toen ze twee was, vermoedde ik dat er meer aan de hand was. Ze was steeds zo ziek; een zielig vogeltje. De artsen zeiden dat ik me niet zo’n zorgen moest maken. Het heeft nog best een tijdje geduurd voordat ze toch een bloedonderzoek deden.

Aleena had leukemie. Ik voelde me zo schuldig dat ik niet eerder had aangedrongen op zo’n test. Ik ben nota bene zelf analist in een ziekenhuis. En de intuïtie van een moeder moet je niet onderschatten. 

Iris Planting

Roze

"De afgelopen twee jaar heeft Aleena de ene na de andere zware behandeling ondergaan. Het was een stil, teruggetrokken meisje. Op oudejaarsdag kreeg ze de laatste kuur en met succes; Aleena is nu kankervrij. Ik vroeg mijn man: ‘Zou ze aanvoelen dat het voorbij is?’ Maar de volgende dag al werd er ’s ochtends een ander kind wakker, bruisend van energie.

Alsof ze in de afgelopen jaren alles heeft opgespaard. Als ik met haar boodschappen doe, loopt ze luid zingend door de supermarkt. Ik denk dan: ‘Zing jij maar lekker, kleintje.’ Het is net alsof ik nu pas echt mijn kindje leer kennen.”

Gebroken hart

Dat verft er ondertussen lustig op los: een kleurrijk schilderij, maar met niet genoeg roze, vindt ze zelf. “Die kleur is op,” zegt zus Alishba (11), “maar we kunnen wel wit met rood mengen.” 

“Voor haar en mijn andere dochter Sania (10) was het ook een moeilijke tijd,” zegt Shazia. “Ze waren erbij toen Aleena een epileptische aanval kreeg en blauw aanliep. We dachten dat we haar zouden kwijtraken. Ik heb hen een boekje gegeven waarin ze alles konden opschrijven wat ze bezighield.

Soms las ik er een stukje in. Dan ging het er steevast over dat mijn man en ik zo vaak in het ziekenhuis waren en dat ze dat begrepen, maar zich ook vaak zo eenzaam voelden. Dat brak mijn moederhart.”

Iris Planting

Gouden spiegels

Voor de twee zusjes is het vandaag ook feest. En voor hun tantes die in de afgelopen twee jaar keer op keer het vangnet waren voor het gezin. “Make-A-Wish gaf aan dat onze twee oudsten een vriendinnetje mee mochten nemen vandaag. Ze stelden zelf meteen voor mijn zusjes Nazia (28) en Aroesa (25) te vragen. ‘Dan kunnen wij ook eens iets leuks doen voor hen, mama.’”

Er is een beetje tafelkleed mee geverfd. En een chic porseleinen bordje zal ook nooit meer hetzelfde zijn. “Dat mag je vast wel meenemen naar huis,” zegt Anne-Marie die haar programma verder maar laat voor wat het is. Op het ‘kikker zoenen’ na dan, want dat speelt straks ook een rol tijdens de kroningsceremonie.

Aleena kust het pluche beest uiteindelijk op de oogjes. “Zullen we dan nu een prinsessenfilm kijken?” stelt Anne-Marie voor. Maar Aleena wil wandelen. Op papa’s arm. En dat het buiten regent, mag de pret niet drukken. Dan wandelen ze wel door het kasteel.

Buigen als een prinses

Met een lange tussenstop in het damestoilet waar spiegels hangen met gouden lijsten en de meisjes samen met Anne-Marie uitgebreid tutten met lipgloss en haarborstels. Aleena’s korte zwarte haartjes zijn haar grote trots. “Tijdens de behandelingen vielen haar mooie krullen uit,” vertelt Shazia. “Nu het langzaam weer terug groeit, aait ze regelmatig over haar hoofdje. ‘Kijk mama, haartjes. Mooi hè?’ zegt ze dan.

En als ik haar in bad doe en shampoo over haar hoofdje spuit, vind ik het zo heerlijk om die haartjes weer te voelen tussen mijn vingers…” Daarna is het tijd voor de lunch en leert Anne-Marie het feestvarkentje tussen de bedrijven door toch nog even snel te buigen als een prinses.

Lees de rest van de reportage van Aleena's dag in VROUW magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).

Meer zien? Marjolein maakte zelf ook een filmpje. Die bekijk je hier!

Jij op VROUW.nl

Heb jij iets ingrijpends meegemaakt en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een bericht