Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
VROUW magazine

Sandra Schuurhof:
James staat bij mij op nummer 1

journaliste

Marjolein Hurkmans

S

Sandra Schuurhof verslaat al jaren de bezoeken van Willem-Alexander en Máxima aan binnen- en buitenland. Maar ze heeft thuis haar eigen prinsje zitten: James (4). En die staat voor haar echt op nummer 1. 

Jaren terug was Sandra Schuurhof columnist van VROUW Magazine. Ik vergeet nooit het verhaal dat ze schreef over haar voorbereidingen op een dagje strand met vriendinnen. Ze lag al uren op een handdoekje, terwijl de rest ten onderging aan bikinistress. 

Sandra, journalist in hart en nieren, had geen seconde nagedacht over eventuele voorbereidingen. Zo is ze niet opgevoed. Is er iets aan de hand, dan gaat ze eropaf. Desnoods middenin de nacht. En ze mag dan inmiddels een Bekende Nederlander zijn, in feite is aan die instelling niks veranderd. Ze is en blijft een nieuwsjager, met als specialisatie het Koninklijk Huis. 

Van huis uit ben je journalist. Was het wennen om in de schijnwerpers te staan? 

“Ik ben nog steeds journalist, maar mensen associëren dat vak met een beroep achter de schermen. Ik ben steeds meer op de voorgrond terechtgekomen. In het begin moest ik daar zeker aan wennen. Ineens waren bladen geïnteresseerd in mijn liefdesleven. De eerste keer dat ik iets in die categorie over mezelf las, dacht ik: ‘Wat overkomt me nou?!’

Inmiddels weet ik dat ik daar niet naïef in moet zijn. Als ik met een goede vriend ergens iets ga drinken, is er altijd een kans dat iemand ons ziet zitten, een foto maakt en die naar de bladen mailt: ‘Kijk, Sandra heeft een nieuwe vriend.’ Het is niet anders. Wat moet ik eraan doen? Nooit meer met een vriend op een terras gaan zitten? Dat vind ik ook geen optie. Ik leef er maar gewoon mee. Het is de realiteit.” 

Over je liefdesleven gesproken, hoe is het daar eigenlijk mee?

“Ik heb besloten niet meer over mijn liefdesleven te vertellen. Er worden altijd dingen geschreven die niet waar zijn. Door schade en schande heb ik geleerd mijn mond te houden. Als ik ga trouwen of samenwonen, is het vroeg genoeg om er meer over te zeggen. Tot dat moment vind ik het wel zo rustig zo.” 

Ben je een te sterke vrouw voor een man?

“Ik ben heel onafhankelijk. Ik weet niet of mannen dat moeilijk vinden. Wat ik wel heb ervaren, is dat mijn onregelmatige werktijden lastig zijn in een relatie. Ik kan zomaar ineens worden gebeld en dan ben ik de hele dag weg.

Ik herinner me dat ik met een ex onderweg was naar een bruiloft toen ik plotseling een telefoontje kreeg van RTL. Er was een meisje, Madeleine McCann, vermist in Portugal. Dat betekent de auto keren, en een kwartier later stond ik in mijn feestjurk mijn koffer in te pakken.

Veel mannen vinden dat in eerste instantie interessant: een vrouw met een leuke en afwisselende baan. Tot ze ermee worden geconfronteerd dat je heel veel van huis bent en heel veel dingen mist. Ik kan 365 dagen per jaar worden ingezet.

Nieuws laat zich niet leiden en houdt er geen rekening mee dat het Kerstmis is of dat je naar een verjaardag moet. Niet alle mannen vinden dat makkelijk om mee om te gaan.” 

Lijkt me als alleenstaande moeder ook best lastig.

“Ik vind mijn werk belangrijk en vooral: ik vind het heel erg leuk. Maar James staat bij mij op nummer één, onbetwist. Vroeger zei ik nooit ergens ‘nee’ tegen, sinds zijn geboorte doe ik dat wel af en toe.

En ik zorg ervoor dat ik er altijd ben als er iets belangrijks is: een judodiploma of iets met school. Of het nou linksom of rechtsom moet, ik zorg dat ik het geregeld krijg. Aan de andere kant vind ik het ook belangrijk om hem te leren dat het normaal is dat vrouwen hun eigen brood verdienen.” 

Valt het je nooit tegen om een alleenstaande moeder te zijn? 

“Ik weet niet beter. De vader van James en ik waren al uit elkaar voor dat hij werd geboren. Maar ik heb nooit het gevoel dat ik er alleen voor sta. Ik heb heel veel vriendinnen en familieleden die inspringen als dat nodig is. Als er zich een probleem voordoet, ben ik maar een telefoontje verwijderd van een oplossing.

Inmiddels is James vier jaar en gaat hij naar school. In het begin vond ik dat moeilijk. Ik was eraan gewend dat we de ochtenden samen hadden. Om naar de kinderboerderij te gaan, of naar het strand als het mooi weer was. Dan had ik hem weggebracht om half negen en dacht ik: ‘Oké, wat nu?’ Inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden. We hebben ons eigen ritme, staan samen op, ontbijten en dan breng ik hem weg.

En op de woensdagen nemen we de tijd voor leuke uitjes en uitgebreid samen lunchen. Door James zie ik het leven weer door de ogen van een kind. Hij neemt de dingen zoals ze zijn. Iets is leuk of het is niet leuk. En daarna ga je weer door. Een heel goede levensinstelling: niet piekeren, maar dealen met wat op je pad komt.” 

Lees de rest van het interview met Sandra Schuurhof in VROUW Magazine (deze zaterdag bij De Telegraaf).