Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

'Pups waarmee de jagers niets kunnen, verdrinken ze'
Foto: Feriet Tunc
VROUW magazine

'Pups waarmee ze niets kunnen,
verdrinken ze'

journaliste

Sabine Leenhouts

S

Sabine Hellenthal (30) verhuisde als tiener met haar ouders en broer naar Tenerife. Ze houdt van het eiland, het klimaat en de mensen. Maar nog het meeste van de (zwerf)honden. Ze heeft niet alleen een eigen excursiebureau, maar is ook vrijwilliger in het grootste asiel van het Canarische eiland. "Honden worden hier onder afschuwelijke omstandigheden vastgeketend in grotten of - nog erger - onbeschut in de verzengende hitte."

“We woonden in Kootwijkerbroek, vlakbij Barneveld, maar mijn ouders droomden van een leven in het buitenland. Waar dat precies zou moeten zijn, wisten ze niet, maar wel dat ze over de grens hun geluk wilden beproeven. Mijn vader had al een keer Ierland geopperd, maar mijn moeder wilde liever naar een zonniger oord. Uiteindelijk ging ze met haar zus op vakantie naar Tenerife en werd ze verliefd op het eiland. Een jaar later verhuisden we." 

Aanpoten

"Ik was acht. En ondanks dat het voor mij iets makkelijker was dan voor mijn toen twaalfjarige broer Stefan, was het een flinke omschakeling. Mijn ouders begonnen een restaurant in de haven van het supertoeristische Playa de las Americas. Dat was enorm buffelen, want het restaurant ging om negen uur ’s morgens open en regelmatig pas na tienen ’s avonds weer dicht.

Ze hadden amper een sociaal leven. Sommige Nederlanders denken dat als je naar een warm land verhuist, het geld uit de palmbomen valt als je eraan rammelt. Dat is natuurlijk niet zo, het is keihard werken. Je hebt misschien een baan met een prachtig uitzicht op zee, maar het blijft aanpoten.

Voor ons als kinderen was het wel fantastisch dat mijn ouders een restaurant in de haven hadden. Na schooltijd speelden wij tussen de boten en mochten we af en toe met de vissers mee. Er was altijd wat te beleven." 

Eigen bedrijf

"Stephan en ik gingen in het aangrenzende dorpje Los Cristianos naar een Spaanse school. Dat was iets minder leuk in het begin. De oudere bewoners zijn namelijk niet al te dol op buitenlanders die zich permanent op het eiland vestigen. Ze zijn bijvoorbeeld bang dat hun banen worden ingepikt.

Dus niet de kinderen, maar juist de leerkrachten waren onaardig tegen Stephan en mij en sloten ons buiten. Daarom zijn we na een tijdje naar een andere openbare school gegaan, waar wat meer buitenlandse kinderen zaten."

Pannenkoekenrestaurant

"Toen werd het pas echt leuk. De taal pik je, zeker als kind, heel snel op en vandaag de dag is Nederlands zelfs mijn tweede taal geworden. Aan mijn ouders hoor je nog wel een beetje dat ze een andere moedertaal hebben, bij mij is het andersom. Ik spreek altijd Nederlands met mijn ouders, maar schrijf het amper. Ik lees ook voornamelijk Spaanse boeken, kranten en tijdschriften.

Inmiddels hebben mijn ouders het restaurant in de haven verkocht en zijn ze alweer jaren geleden een pannenkoekenrestaurant begonnen in het veel rustigere kustplaatsje Golf der Sur. Mijn excursie-bureau zit ernaast, dus we zien elkaar nog heel veel. Ook mijn broer heeft een onderneming en neemt toeristen mee om te vissen op een van zijn boten. Ik vind het wel stoer dat we allemaal een eigen bedrijf hebben." 

Uitgehongerd 

"Dat de eilandbewoners soms negatief naar buitenlanders zijn die zich hier komen vestigen, merkte ik zelfs aan mijn ex-vriend. Ik heb bijna veertien jaar verkering met hem gehad, maar toen ik me ging inzetten voor de vele zwerfhonden op Tenerife, had hij daar moeite mee. De mensen hier vinden dat je hen als buitenlander zwartmaakt als je praat over dierenmishandeling.

Het wordt in de doofpot gestopt, alsof het niet bestaat. Maar ik kon er mijn ogen niet voor sluiten. Het Spaanse hondenras Podenco Canario wordt hier op het eiland gebruikt als jachthond. De jagers hongeren de dieren bewust uit, zodat ze gretiger jagen. Verder worden ze onder afschuwelijke omstandigheden vastgeketend in grotten of – nog erger – onbeschut in de verzengende hitte."

Jachtseizoen

"En is het jachtseizoen voorbij en voldoen ze niet meer als jachthond of om mee te fokken, dan trappen de jagers de beesten weg. Letterlijk. Dus zijn er heel wat zwerfhonden in de bergen te vinden. Omdat de jagers in het fabeltje geloven dat gesteriliseerde honden minder goed jagen, worden ze niet ‘geholpen’ en verdrinken ze de pups als die niet gebruikt kunnen worden.

Deze dierenmishandeling is stuitend. Maar op de een of andere manier is het ontzettend moeilijk om iets aan die hardnekkige, dieronvriendelijke mentaliteit te veranderen." 

De rest van dit verhaal lees je in VROUW Magazine (zaterdag bij De Telegraaf).

Jij op VROUW

Wil je een verhaal delen met de redactie? 

Stuur een berichtje