Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Anne Reinke
VROUW magazine

Mandy: ‘Mijn tattoos
verbergen veel leed’

journaliste

Eline Doldersum

M

Mandy Huppertz (29) sneed op de basisschool al in haar armen, omdat ze zich geen raad wist met haar negatieve gevoelens. Maar het moederschap veranderde alles. Nu ziet haar 6-jarige dochter alleen nog maar de tatoeages en niet de vele littekens die eronder zitten. 

“Een kleine tien jaar geleden heb ik mijn eerste tatoeage laten zetten. ‘Overlever’, in het Japans. Zo zie ik mezelf ook. Ik heb zoveel ellende meegemaakt, maar ben er nog steeds.

Om niet meer iedere dag herinnerd te worden aan die zwarte periode in mijn leven, heb ik mijn armen een paar jaar geleden volledig laten tatoeëren. Nu kan ik gewoon in een T-shirt naar buiten zonder dat iedereen naar mijn littekens staart. Ik hoef mezelf niet langer meer te verstoppen. Dat is zo’n bevrijding!

Onzeker en eenzaam

Het begon allemaal toen ik een jaar of tien was. Ik was een onzeker en bang meisje, heel eenzaam. Ik had destijds niet zo’n goede band met mijn ouders, dus erover praten kon ik niet. Ook niet met anderen.

Ik was bang dat niemand mij zou geloven als ik zou vertellen dat ik werd gepest op school vanwege mijn volle figuur. Dat ik in elkaar geslagen werd in het fietsenhok. Dat een vriendje mij seksueel misbruikte.

Opluchting

De druk was op een gegeven moment zo hoog, dat ik het kwijt móest. Ik haalde een puntenslijper uit elkaar en zette het vlijmscherpe mesje in mijn arm. Alle spanning verdween uit mijn lichaam. Dat was zo’n enorme opluchting.

Hoe ik op het idee kwam, kan ik me niet herinneren. Ik weet alleen dat ik vanaf dat moment een manier had gevonden om te ontsnappen aan onprettige en verdrietige gevoelens.

Verslaving

Automutilatie is zeer verslavend. Ik had altijd een mesje in mijn tas en sneed mezelf bijna elke dag. Thuis, maar ook op school. Als het allemaal even te veel werd, trok ik me terug op het toilet. Het was mijn manier van ontladen.

Thuis had niemand iets door. De plekjes op mijn arm waren nog vrij onschuldig en ik wist ze goed te verbergen. Als mijn ouders toch een wondje zagen op mijn arm, vertelde ik dat het kwam door een doornstruik. Dat geloofden ze. Ik was een buitenkind en zat als klein meisje ook altijd onder de schrammen en wondjes. 

Eerste hulp

Ondertussen werd ik steeds depressiever. Ik had weinig vriendinnen, op school ging het slecht en ik kon met niemand praten over mijn problemen. Om me beter te voelen, ging ik mezelf steeds heviger beschadigen. Zo erg, dat ik zelfs een keer naar de Eerste Hulp moest om gehecht te worden.

Een goede vriend is toen met mij meegegaan, want mijn ouders mochten van niets weten. Ik was echt bang dat ze woest zouden worden als ze het zouden ontdekken. 

Vreselijk

Dat ziekenhuisbezoek was vreselijk. De verpleegkundige was onaardig en vond dat ze haar tijd wel beter kon besteden. Ik deed het immers mezelf aan en de wachtkamer zat vol met patiënten die echt hulp nodig hadden.

Dat kwam hard aan. Natuurlijk wilde ik dit ook allemaal niet, maar ik had geen idee hoe ik ermee kon stoppen.

Verstoppen

Op de basisschool deed ik hard mijn best om mijn wondjes en littekens te verstoppen, maar in mijn puberteit kon het me steeds minder schelen. Misschien ook omdat ik diep van binnen hoopte dat iemand het zou opmerken. Dat iemand mij zou helpen. 

Ik weet zeker dat veel mensen de littekens hebben gezien, maar niet wisten hoe ze mij konden helpen. Eén keer dacht ik dat hulp nabij was. Tijdens een gymles op de middelbare school viel ik zo hard dat mijn elleboog helemaal openlag.

Help me

Mijn gymleraar verzorgde mijn arm, die ik de avond daarvoor nog had beschadigd. Ik zag hem kijken... Mijn hart klopte in mijn keel. Ik durfde niets te zeggen, maar in gedachten schreeuwde ik om hulp: ‘Help me, alsjeblieft, help me!’

Hij deed niets. Hij plakte de wond dicht en heeft er nooit meer iets over gezegd. Kwalijk heb ik hem dat nooit genomen. Maar als iemand eens z’n mond had opengedaan, was het misschien nooit zover gekomen.” 

Dit is een gedeelte van het interview met Mandy. De rest van haar verhaal lees je dit weekend in VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).