Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
VROUW magazine

De midlife
tattoo

journaliste

Sabine Leenhouts

J

Journalist Sabine Leenhouts schreef twee jaar geleden een artikel over het getwijfel over het nemen van een tattoo. Het nieuwe VROUW magazine, dat vandaag in de winkel ligt, heeft 'Trots op mijn tattoos' als thema, daarom herplaatsen we dit artikel. 

Als puber wilde ze een grote draak op haar rug, maar dat kwam er maar niet van. Inmiddels is journalist Sabine Leenhouts 48 jaar en twijfelt ze nog steeds of ze onder de naald gaat. Zou die midlife tattoo er komen?

‘’Ik wil een grote kerkuil op mijn bovenarm,” kondigde mijn zoon Noah tijdens het avondeten aan. Hij was vijftien, overtuigd van zijn zaak en ik kreeg bijna een beroerte. 

“Als je achttien bent, praten we verder,” deed ik de uitspraak resoluut teniet. Dit jaar heeft hij die leeftijd bereikt, maar hij heeft het – tot mijn opluchting – uitgesteld tot zijn eenentwintigste. Hij is er toch nog niet helemaal zeker van.

Ordinaire mensen

Dat ik als moeder schrok, verbaasde me zelf nog het meest, want ik wil al sinds jaar en dag een tattoo. En toch was mijn eerste gedachte: ‘Zonde!’ Precies wat mijn moeder zei toen ik op mijn zestiende riep dat ik een tatoeage wilde. Alleen zei zij er nog bij dat alleen ordinaire mensen, criminelen of zeelui zich lieten tatoeëren.

Die reactie weerhield me ervan om er een te laten zetten. Datzelfde jaar stond ik namelijk voor de shop van Henk Schiffmacher te dralen. Met mijn tienertoer treinkaartje vanuit Eindhoven was ik naar Amsterdam gereisd. Zogenaamd voor de Coolcat in de Kalverstraat, maar ondertussen met het wilde plan om een begin te laten maken aan een afbeelding op mijn rug. 

Vlindertje

Ik wilde geen lullig lieveheersbeestje of vlindertje op mijn enkel, maar een serieus grote tattoo. Dus daar stond ik dan voor Henks zaak, met een knoop in mijn maag. De prijs en toch ook de dreiging van eeuwig huisarrest deden me anders besluiten. Maar de fascinatie bleef. Tijdens mijn wereldreis, op mijn twintigste, zag ik in Zuidoost-Azië de mooiste getatoeëerde lichamen.

In Hong Kong vierde ik mijn eenentwintigste verjaardag en op die bewuste dag in juli 1990 stond ik weer voor een tattoo-shop. Nu die van Jimmy Ho, een tattoolegende die is gespecialiseerd in handgetekende Chinese draken. Die ochtend was ik echt vastbesloten om mijn onderrug en billen te laten verfraaien met een grote draak, maar uiteindelijk durfde ik niet.

In gedachten hoorde ik weer de stem van mijn moeder. “Het gaat er nooit meer af en als je gaat solliciteren, staat het je in de weg!”

Droevige salamander

En nu zijn we ruim vijfentwintig jaar verder en meer dan een lijntje tussen mijn wimpers heb ik nooit laten tatoeëren. Mijn huid is al die tijd inktvrij gebleven, ondanks dat ik het ontwerp van een gigantische rugtattoo al jaren heb klaarliggen.

Altijd was er wel weer een reden om het niet te doen. Op mijn dertigste was ik net bevallen en zat ik te ruim in mijn huid, op mijn vijfendertigste zat ik überhaupt minder fijn in mijn vel, na mijn veertigste verjaardag dacht ik dat ik er wel overheen was gegroeid, zo rond mijn vijfenveertigste was ik voor het eerst sinds jaren weer aan het daten en wilde ik een potentiële lover niet meteen afschrikken met een gigantische draak en nu, nu weet ik het niet meer.

Wel of niet doen? En zo ja, wat dan? Ik ben nog steeds gecharmeerd van iets groots, maar mijn huid wordt er ook niet beter op. Ergens ben ik wel blij dat die draak er niet al sinds mijn eenentwintigste op staat – dat was nu een droevige salamander geweest.

Midlife

Waarschijnlijk heb ik gewoon last van een midlife. Nog net geen crisis, maar toch. Niet dat ik vind dat ik met mijn 48 jaar te oud ben om mijn eerste tatoeage te laten zetten. Voordeel van deze leeftijd is juist dat het me nu echt niets meer kan schelen wat een ander er eventueel van vindt, ook niet mijn moeder.

Opeens hak ik de knoop door: ik ga het doen. En ik weet ook wat het moet worden; geen gigantisch beest, maar juist iets subtiels, een symbool dat echt iets voor mij betekent.

Met z’n ogen dicht

Opnieuw sta ik op de stoep bij Henk Schiffmacher, maar deze keer stap ik wél over de drempel. Een beetje bescheten voel ik me wel, want wat ik hem wil laten maken, doet hij waarschijnlijk nog met zijn ogen dicht. Ik ga voor een golfje op mijn linker pols. Hét symbool van de voortdurende beweging en verandering. Misschien ook wel dat niets blijvend is.

“Maar dit natuurlijk wel,” zegt Henk vlak voordat hij de naald in de inkt doopt. Ik zet me schrap voor de pijn, maar die valt reuze mee. En daar verschijnt de eerste lijn. Het begin van mijn allereerste tattoo. Binnen drie tellen staat het erop. “Zo, klaar!” zegt Henk, en hij bergt zijn spullen weer op. Dat was het dan. Voorgoed getekend door de master himself.

Sorry

Ik vind ’m prachtig, mijn golfje. Maar ik voel ook wat de meeste mensen ervaren die hun eerste tattoo hebben laten zetten: ik wil direct meer. Dezelfde avond nog begin ik met een speurtocht naar een nieuwe, toch wel iets grotere afbeelding voor op mijn onderarm. Iets met rozen en ruimte voor de namen van mijn kinderen. Sorry mam.

Bekijk hieronder het filmpje met hoe Sabine haar tattoosessie beleefde!

Dit artikel is gepubliceerd in het VROUW magazine van 2017, week 38.