Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

‘Ik zie het volop: ouders die hún dromen
door de strot van hun kind duwen’

journaliste

Hester Zitvast

D

De 18-jarige zoon van journalist Hester Zitvast neemt een tussenjaar. Geen school, maar werken en nadenken over wat hij wil met zijn leven. Hester denkt: als hij maar niet een heel jaar gaat feesten, gamen en uitslapen.

 

Mijn zoon en ik zitten tegenover zijn mentor en een afdelingscoördinator. Ik ga zo horen wat ik niet wil horen, vrees ik. De opleiding Media & Evenementen, waar mijn kind ruim anderhalf jaar geleden zo enthousiast aan begon, valt hem tegen. Of, om het met zijn woorden te zeggen: “Er is gewoon geen ene ruk aan.” 

 

Echt klaar mee

Dat blijkt wel uit zijn cijfers – die zijn niet best. Presentie en inzet blijven ook al achter. Het is dus niet anders, hij mag per direct thuisblijven. Ze zeggen het gelukkig ontzettend vriendelijk en laten uit alles blijken dat ze met hem willen meedenken, anders was ik ter plekke in tranen uitgebarsten. Mijn zoon, een school-dropout. Wat nu?

Even later in de auto vraag ik hem hoe hij zich voelt. Als moeder moet ik dan toch even in de emoties poeren, opdat mijn kind niets opkropt, zo rederneer ik. “Opgelucht,” zegt hij en ik hoor aan zijn stem dat hij het meent. “Ik was er echt klaar mee, mam. Ik moest er niet aan denken dat dit nog twee jaar zou duren.”

Ik merk aan mezelf dat ik niet boos ben. Ook niet teleurgesteld. Hooguit onrustig over zijn toekomst, want wat gaat hij nou doen? Hij kan goed skiën en is leuk met kinderen. Ik stel voor dat hij een seizoen skileraar wordt. Daar gaat hij zich in verdiepen, zegt hij, terwijl hij volop door Instagram scrolt en foto’s van vrienden liket. “En ik ga bij Elmer werken.” Hij klinkt resoluut.

Evenbeeld

Elmer is mijn broer en in veel opzichten een evenbeeld van mijn kind. Ik weet niet precies hoeveel jaar hij destijds in de onderbouw van de mavo heeft gebivakkeerd, maar het was aanzienlijk langer dan wettelijk toegestaan. Hij heeft mijn moeder en het schoolbestuur tot waanzin gedreven, totdat hij op z’n 16e met zachte hand definitief richting de uitgang werd geduwd.

Hij ging maar werken. Of, zoals mijn moeder destijds stoerder riep dan ze het voelde: “Laat hem maar op zijn bek gaan, daar leert-ie het meest van.” Hij begon bij een supermarkt als vakkenvuller, daarna kwam hij als logistiek dienstverlener op Schiphol binnen. Hij begon onderaan.

En nu, 23 jaar later, is hij operationsmanager en zit hij helemaal op zijn plek. Mijn broer had mijn zoon na het behalen van zijn rijbewijs gevraagd of hij een dag in de week bij hem wilde komen werken. “Meer dagen kan ook,” zei hij nog. Dat het zo’n vaart zou lopen, had ik nooit verwacht.

Geen denker, maar doener

We hebben de afgelopen dagen voor de vorm online nog wat opleidingen uitgeplozen en er staat een afspraak op het Studenten Succes Centrum gepland, zoals dat dan hoopgevend heet. Maar alles in mij zegt dat mijn oudste volgend jaar geen seconde met zijn kont in een schoolbank zal vertoeven. Het wordt een tussenjaar. En misschien is dat helemaal zo gek nog niet.

Ik roep het al langer dat niet iedereen geschikt is voor school. Net als mijn broer is mijn zoon verre van gek of dom, integendeel. Je moet hem alleen niet uit een boek het leven willen leren. Het zijn doeners. Nooit te beroerd om te werken.

Meer wegen naar Rome

“Hes, hij kan fulltime bij ons aan de slag en van onderaan de processen op Schiphol leren kennen. Laat hem maar kijken of dat wat voor hem is. Ik had ook nooit aan een carrière in deze richting gedacht, maar zo is het wel gelopen en ik ga iedere dag met plezier naar mijn werk.”

Het telefoongesprek met mijn broertje is het eerste wat mij écht geruststelt. Wat een voorrecht dat dit vangnet er nu is. En wie weet wordt dit vangnet wel een springplank naar een prachtige toekomst.

“Er zijn veel wegen die naar Rome leiden,”  zei de coördinator tijdens het ‘ontslaggesprek’, een paar dagen geleden. Dat is zo. En die weg is niet altijd recht. Die kan onderbroken worden door een tussenjaar. Misschien wel via onverharde paadjes lopen, ver weg van een school. Maar eerlijk is eerlijk; de weg kan óók doodlopen of je kunt flink verdwalen.

Er schiet mij ineens het verhaal van Merlijn Kamerling door mijn hoofd, de zoon van Isa Hoes. Merlijn nam een tussenjaar en dat werden er uiteindelijk drie. En dan niet functioneel, maar vooral volstrekt doelloos.

Blowen, sporten, uitslapen: iedereen moet het natuurlijk zelf weten, maar als ik Isa was geweest, had ik hem na een week met die houding al de schoolbanken weer ingegild. 

Tornadojager

Het is best een opgave om op je 18e – of vaak al eerder – te moeten weten wat je wilt worden. Mijn zoon was er als kind zeker van; hij werd stormchaser, een tornadojager. De kleine sensatiebak zag zichzelf al in het oog van een tornado metingen verrichten. Wij niet.

Maar dat hij koos voor een opleiding in de media, heeft meer met ons te maken dan we destijds hebben ingezien. Was het wel zijn keuze? Of hebben zijn vader en stiefvader, die allebei ‘bij de televisie werken’ en ik, journalist, hem daar te veel in gepusht? 

Een eigen leven

Ik zie het om me heen volop gebeuren. Ouders die hun dromen door de strot van hun bloedjes duwen. Kinderen die gaan studeren, omdat papa dat ook heeft gedaan. Kinderen die niet mogen falen, omdat ze anders hun ouders teleurstellen.

Laat mijn kinderen hun eigen pad maar bewandelen, vind ik nu. Als een tussenjaar is wat mijn zoon nu nodig heeft, dan neemt-ie maar een tussenjaar. En mocht dat leiden tot nooit meer naar school? Ook goed.

Mijn broer is er het bewijs van dat je dan zeker niet verloren bent. En mocht hij na dit jaar, voorzien van werkervaring en misschien wel een onvergetelijke tijd in de sneeuw, weer naar school willen, dan kan dat ook. Het is zijn leven.