Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Gilly stond op tegen hangjongeren en werd zélf aangeklaagd voor mishandeling
Foto: Iris Planting
VROUW magazine

Gilly van 't Perronnetje:
Ik kan het pas afsluiten als die jongens zijn vervolgd

journalist

Marjolein de Jong

G

Gilly Emanuels (38) - moeder van drie kinderen en voormalig eigenaar van de Hilversumse ijssalon ’t Perronnetje - raakte na maandenlange pesterijen slaags met hangjongeren en werd vervolgens zélf aangeklaagd voor mishandeling. Nadat ze werd ontslagen van rechtsvervolging leek de kous te zijn afgedaan. Gilly: "Mijn partner en ik praten veel, maar het spant erom of we het samen gaan redden."

"Onlangs ben ik voor het eerst gaan kijken wat er allemaal op internet over mij is geschreven. Ineens zag ik foto’s waarvan ik niet wist dat ze waren genomen. Als ik die zie, voelt het nog steeds onwerkelijk. Alsof ik naar het leven van iemand anders kijk: 'Jeetje, wat heeft die meegemaakt...'

Huilen

Toen ik nog in die achtbaan zat, had ik geen tijd of ruimte om gehoor te geven aan mijn gevoel. Ik was zo gefocust op de rechtszaak. Nu dat gedeelte is afgesloten, ben ik het pas aan het verwerken. Nu komt het steeds vaker voor dat ik overspoeld word door emoties. Dan lig ik in bed en moet ik uit het niets heel hard huilen. Dan voelt alles zo oneerlijk. Als het niet wil vlotten met mijn nieuwe zaak, word ik boos en denk ik: 'Verdorie, ik wás er al. Nu moet ik weer helemaal opnieuw beginnen!'

Het ondernemen zit in mijn bloed. Mijn familie in Suriname had plantages waar gewassen werden verbouwd. Als kind hielp ik daar al mee met bananen, rijst en pinda’s verbouwen die mijn moeder dan verkocht in Paramaribo. Ik was altijd al gek op lekker eten en vooral op ijs. Daarom ben ik de ijssalon begonnen, die was echt mijn trots. Ik had de zaak leuk ingericht en was altijd op zoek naar nieuwe smaken. Omdat ik koken leuk vind, ben ik er Surinaamse catering bij gaan doen. Dat was ook een groot succes. Nu ben ik dat allemaal kwijt. Dat doet nog steeds pijn.

Pesterijen

Hoe en waar de pesterijen precies zijn begonnen, is moeilijk te zeggen. Zolang ik in Hilversum woonde, was er al spanning tussen de buurtbewoners en een groep hangjongeren. De jongens lieten troep achter, vernielden de buurt en pestten de bewoners. Ook voor mijn ijssalon deden ze vervelend. Ze lieten lege bierflesjes achter op mijn bankjes en riepen dingen naar klanten.

Ik sprak ze daarop aan, maar daardoor liepen de spanningen nóg hoger op. Er werden brandende sigaretten door de brievenbus van mijn ijssalon gegooid en het raam werd ingegooid met een baksteen, waardoor het glas van de koeling brak en ik financiële schade leed.

Racistische opmerkingen

Ook kreeg ik racistische opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. Terwijl ik met mijn kinderen boodschappen deed, riepen ze in een volle supermarkt 'kankernegerin' en 'kankerzwarte'. Waar mijn kinderen bij waren! Verschrikkelijk. Daar stond ik dan, volledig lamgeslagen, en niemand die er iets van zei.

De volgende dag vond ik een met poep besmeerde Surinaamse vlag voor de deur. Ik kreeg er zo’n stress van, had hartkloppingen en deed ’s nachts geen oog meer dicht. Ook mijn kinderen waren doodsbang. Mijn dochter (10) sliep elke avond tussen ons in, omdat ze bang was dat die jongens zouden terugkomen. 

Harde klap

In de zomer van 2017 bereikten de pesterijen een hoogtepunt. Ik had met mijn zoontje (3) inkopen gedaan en was de auto aan het uitladen. Ineens voelde ik een harde klap tegen mijn nek. Ik schrok en dacht dat we werden aangevallen. De jongens schreeuwden opnieuw 'kankerzwarte' en mijn zoontje schrok en begon heel hard te gillen. Ik raakte in paniek en het eerste wat in mij opkwam, was dat ik iets nodig had om ons te verdedigen.

Daarom rende ik naar binnen en pakte het eerste wat ik zag: een dweil. De jongens probeerden mij te intimideren. Ik was doodsbang maar stond op scherp, zou alles doen om mijn kind te beschermen. De situatie werd steeds dreigender en op een gegeven moment heb ik één van de jongens geslagen met de stok. Mijn zoontje kon alleen maar huilen en riep om zijn mama. Heel traumatisch.

Eigen rechter

Ik begrijp dat ik niet voor eigen rechter had mogen spelen, maar ik wist niet tot waar ze toe in staat waren. Wat ze gooiden bleek achteraf een mandarijn, maar dat wist ik op dat moment niet. Wat als ze een steen hadden gegooid? Dan had ik of mijn zoontje het niet kunnen navertellen. En dan een stille tocht voor mijn kind?

Ergens ben ik dankbaar dat de jongens een filmpje van het incident online hebben gezet. Anders was het mijn woord tegen dat van hen geweest en zou niemand het hebben geloofd omdat het zo bizar is. 

Dader

Tijdens de rechtszaak die volgde, stond ons leven op z’n kop. Doordat de jongens mij aanklaagden voor mishandeling, ging ik ineens van slachtoffer naar dader. Dat voelde zó oneerlijk. Eerder was ik al naar de politie en de gemeente gestapt, maar er werd niets gedaan. Mijn gezin heeft daar enorm onder geleden. Mijn zoon en twee dochters hadden psychische klachten doordat ze bang waren en mij zagen lijden.

Als mijn dochter (15) zag dat ik verdrietig was, hield ze haar eigen verdriet voor zich omdat ze dacht dat ik het al zwaar genoeg had. En mijn jongste dochter bleef maar vragen stellen: 'Waarom zeggen die mensen zulke nare dingen over onze huidskleur?' Dat vond ik het allerergste.

Racisme

Ik wilde ze zo lang mogelijk beschermen, zorgen dat ze niet geconfronteerd zouden worden met racisme. Mijn kinderen zijn gemixt, maar voor mij zijn ze geen kleur. Zo moeten ze van mij ook naar een ander kijken. Maar op het moment dat ze die scheldwoorden horen, zijn ze zich ineens wél bewust van hun kleur. Het heeft nog steeds impact op de relatie met mijn partner. We gaan door een moeilijke periode. We zijn wel samen, maar het is anders.

Als je boos of gefrustreerd bent, reageer je het af op de mensen die het dichtst bij je staan. Dat is niet goed, maar bijna onvermijdelijk. Voor mij was dat mijn partner. Hij was er altijd voor mij. Als ik thuiskwam, stortte ik bij hem in. Dan kon ik op zijn schouders uithuilen. Hij is een nuchtere Fries en helpt me door te gaan. We praten veel, maar het spant erom of we het samen gaan redden.

Failliet

Tijdens de rechtszaak heb ik nog geprobeerd te werken in de salon, maar het ging écht niet meer. Zodra het ’s avonds donker werd, reden de jongens intimiderend op hun scooters langs. Ik stond doodsangsten uit achter de toonbank. Daarom heb ik de zaak met pijn in mijn hart moeten wegdoen. Ik ben ooit opgeleid tot pedagoog, dus ging op zoek naar een baan. Maar overal werd ik afgewezen.

Dan hoorde ik dat ik wel de kwaliteiten had, maar dat ik in verband werd gebracht met een strafzaak. Ik werd telkens gestraft voor iets waar ik niet om had gevraagd. Ik zat emotioneel en financieel aan de grond. De afgelopen twee jaar hebben we op een houtje moeten bijten. Mijn partner ging tegelijkertijd ook failliet, dus financieel gezien kwam het dubbel op ons dak.

Lenen

Ineens konden mijn kinderen niet meer met hun vriendinnetjes naar de bioscoop. En als hun schoenen versleten waren, moesten ze er toch nog even op doorlopen. Ik voelde me zo schuldig tegenover hen. Het ging zo ver dat ik aan mijn moeder moest vragen of ik geld kon lenen om boodschappen te doen. Ze deed het met alle liefde, maar ik vond het vreselijk.

Ik beloofde mijn kinderen dat we ooit weer alles konden doen wat we wilden. Van mijn eerste salaris - ik kreeg een baan bij een crèche - zijn we gelijk naar de film en uit eten geweest, én ze mochten nieuwe schoenen uitzoeken. Er lag een stapel rekeningen, maar die konden nog wel een maandje langer wachten.

Liefdesbrieven

De situatie heeft gelukkig ook positieve dingen gebracht. Anders had ik het waarschijnlijk niet volgehouden. Ik heb geleerd dat er veel mensen zijn die vechten tegen onrecht, racisme en discriminatie. De steun vanuit het hele land heeft mij zo goed gedaan.

Het is soms best gek, want ik ben ongewild een bekend persoon geworden. Steeds meer besef ik dat mensen mij als een soort boegbeeld zien. Soms vragen mensen zelfs of ze met mij op de foto mogen. Het vreemdste? Ik kreeg liefdesbrieven van mannen. Van de week was ik uit eten met mijn kinderen en vroeg een man of hij mij een knuffel mocht geven omdat hij mij dapper vond.

Natuurlijk doet het me goed als mensen dat zeggen, maar tegelijkertijd vind ik dat het niet bijzonder moet zijn wat ik heb gedaan. We zouden ons állemaal moeten uitspreken tegen onrecht. Ik stop daar niet meer mee. Ik ben vrijgesproken, maar daarmee is de kous voor mij niet af. Ik wil dat de jongens voor discriminatie worden gestraft, want dat is bij wet verboden. Ik kan het pas afsluiten als zij zijn vervolgd."

Jij op VROUW.nl

Maak jij iets bijzonders mee en wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...