Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bevroren autoraam
Wat Hij Vindt

'Kijk af en toe eens door
de reacties van anderen heen'

columnist

Patrick van Rhijn

H

'Hé joh, vuile klootzak!' riep een vrouw op een fiets vlak naast me. Doordat de ramen van mijn geparkeerde auto nog dichtgevroren waren, was het alsof ze, toen ik uitstapte, uit het niets opdook. Ik schrok me een rolberoerte.

'Papa, ik zit nog niet vast' had mijn jongste vlak daarvoor vanaf zijn kinderzitje op de achterbank gezegd. Ik was ondertussen druk bezig met onder de bijrijdersstoel tasten naar mijn ijskrabber. 'Ik kom bij je, schatje', zei ik nog half ondersteboven hangend, 'Ah, hebbes!'. Daarna had ik mijn portier geopend, een klein beetje maar, en was de scheldende vrouw voorbij geschoten.

Niet erkend worden

In een mix van verbazing en opwellende woede keek ik haar na. Alle zeilen zette ik bij om haar niet ook de huid vol te schelden. Ik geloof dat het maar deels gelukt is. Een stukje verderop keek ze om en gaf me haar middelvinger. Vervolgens tekende ik met mijn krabber zoals altijd blije gezichtjes op de ruiten waar mijn spruiten altijd heel vrolijk van worden.

Maar in de auto naar mijn werk hoorde ik die vrouw nog steeds. Vuile klootzak! Vuile klootzak! Waarom gaan mensen zo uit het niets tegen elkaar tekeer? En waarom bleef het zo hangen bij mij dat die vrouw zo te keer ging? Opeens wist ik het. Eigenlijk gaat het vooral fout zodra iemand het gevoel heeft 'niet erkend' te worden, als 'zijn ruimte getreden' wordt.

Een vijandige sfeer

Denk maar eens aan je eigen irritaties. Deze vrouw voelde zich genegeerd, legde het feit dat ik mijn deur opende uit als dat ik geen rekening hield met haar fietslijn. Maar wat zíj weer over het hoofd zag, was dat ik haar niet had zien aankomen. Was ik echt die vuile klootzak, alleen omdat ik een deur opende?

Veel conflicten ontstaan doordat we dingen slechts eenzijdig bekijken. Iemand snijdt je van rechts, je schrikt, je roept 'Eikel!' Maar is die man een eikel of dacht hij aan zijn zieke vrouw en dat hij nog snel boodschappen moest doen of iets dergelijks? Maar hij ziet je reageren, en omdat hij niet bevloekt wil worden, vloekt hij als reactie terug en voor je het weet is er een vijandige sfeer. Eigenlijk alleen door onbegrip en onvolledige informatie van twee kanten.

Een affaire

Een ander voorbeeld. Een vrouw is eenzaam; haar man is alleen maar aan het werk en negeert haar behoeften. Zij begint een affaire, maar omdat ze weet dat ze haar man zou kwetsen als hij het wist, vertelt ze hem niets. Is zij dan de bitch voor wie hij haar uitscheldt als hij er achter komt?

Zij gaat vreemd omdát haar ruimte en gevoel miskend worden. Hij scheldt haar uit omdat hij datzelfde gevoel heeft. Maar is een van hen echt die 'vuile klootzak' als we hun beweegredenen, hun eenzaamheid, hun pijn en hun behoeften zouden kennen?

Incomplete informatie

Als we weten dat we bíjna altijd reageren of conclusies bouwen op incomplete informatie - dus dingen die we niet weten of kunnen weten (dus dingen zien die anders lijken dan ze zijn) - dan kan iedereen met veel meer flexibiliteit en liefde op onaangename verrassingen en onderlinge verschillen reageren.

De vrouw op de fiets was misschien wel heel erg verdrietig of boos en reageerde daarom zo hevig, omdat ze schrok en niet helemaal zichzelf was. Hoe vaak ben ik mezelf niet zonder dat ik het weet? Maar als ik weet dat ik dat niet weet, kan ik daar rekening mee houden. Bij voorbaat zeg maar. Om ruzies en conflicten te voorkomen.

Pas op de plaats

In het najagen van mijn doelen neem ik me daarom voor om vaker stil te staan en te genieten van mijn uitzicht, waar ik ook ben. Op de redacties waar ik werk, thuis als ik bij mijn kleintjes ben, onderweg in de auto, op het sportveld en gewoon in de supermarkt.

Af en toe een pas op de plaats, om door de reacties van anderen heen te kunnen kijken. Ze zeggen niets over mij. En mijn reacties op anderen zeggen niets over hen. Er is zoveel leuks en schoons te ontdekken. Nu is het vaak alsof we figuurlijk door bevroren ruiten proberen te kijken naar de wereld om ons heen. Hoe mooi zou dat zijn in tijden als deze; iedereen schone ruiten en een vrije blik?

En, wat vind jij? Laat je horen!